Ἔχει ἰδεολογία τό κοινό ἔγκλημα;

ΕΙΜΑΙ βέβαιος ὅτι ἡ ἔκθεση τῶν ἰατροδικαστῶν πού διερεύνησαν τά αἴτια θανάτου τοῦ Ζάκ Κωστόπουλου ἀπογοήτευσε τήν Κυβέρνηση, καί εἰδικῶς τόν ὑπουργό Ἐπικρατείας Χριστόφορο Βερναρδάκη, ὁ ὁποῖος χθές ἔσπευσε ἀνοήτως νά ὑποστηρίξει ὅτι ὁ θάνατος τοῦ νεαροῦ ὀφείλεται σέ δράση ἀκροδεξιῶν ὁμάδων.

Τόν συσχέτισε, μάλιστα, ἀπαραδέκτως μέ τήν ἐπίθεση πού δέχθηκε στήν Καλαμάτα ἀπό (ὄντως) ἀκραῖα στοιχεῖα ὁ βουλευτής τοῦ ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Κωνσταντινέας. Εἶμαι βέβαιος ἐπίσης ὅτι τά εὑρήματα τῶν ἰατροδικαστῶν ἀπογοήτευσαν ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θέλησαν νά ἀξιοποιήσουν τό τραγικό περιστατικό γιά νά «ἀνεβάσουν» τό ἔργο «ἀκροδεξιοί τῶν Ἀθηνῶν λιντσάρουν καί δολοφονοῦν γκέι τῆς πρωτευούσης».

Ἡ ἀλήθεια ὅμως εἶναι αὐτή, καί μᾶς τήν λένε οἱ εἰδικοί: ὁ θάνατος τοῦ νεαροῦ ἄνδρα δέν ὀφείλεται σέ κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Ἄνθρακες, λοιπόν, ὁ θησαυρός γιά τά τάγματα ἐφόδου. Γι’ αὐτό παρακαλῶ θερμά μέ τήν εὐκαιρία ὅλους ὅσοι μετέχουμε στόν δημόσιο διάλογο νά ἀξιολογοῦμε κάθε συμβάν ἀντικειμενικά, ἀποχρωματισμένα, μέ ψυχραιμία καί ἀπό ἀπόσταση ἄν εἶναι δυνατόν! Διότι ἄλλως, μέ τίς ὑπερβολές, τίς ἐμπάθειες καί τούς αὐτοματισμούς, ρίχνουμε πράγματι νερό στόν μύλο τῆς ἀκροδεξιᾶς.

Ἡ σεξουαλική ταυτότητα ἑνός νέου ἄνδρα πού ἔφυγε πρόωρα ἀπό τήν ζωή μετά ἀπό ἀπόπειρα ληστείας μέ πρωταγωνιστή τόν ἴδιο δέν μπορεῖ νά εἶναι αἰτία πρόκλησης ἰδεολογικῆς ἀντιπαράθεσης. Δέν μπορεῖ νά ἀποτελεῖ ἀφορμή γιά θετική διάκριση ὑπέρ τοῦ ἐκλιπόντος (θεωροῦμε πώς στοχοποιήθηκε γι’ αὐτό πού εἶναι) οὔτε βεβαίως ἀφορμή γιά ἀρνητική διάκριση (τοῦ ἄξιζε νά πάθει ὅ,τι ἔπαθε ἐπειδή ἦταν «πρεζόνι» καί γκέι).

Τολμῶ νά προσθέσω καί τό ἑξῆς: ἐπιβάλλεται νά νοιαζόμαστε γιά ὅποιον «ἀποσυνάγωγο» τῆς κοινωνίας μας ρισκάρει τήν ζωή του, ἀνεξαρτήτως τῆς κοινότητας στήν ὁποία μετέχει. Διότι πολύ φοβᾶμαι πώς ἄν ὁ ἄτυχος νέος ἦταν στρέιτ, κανείς δέν θά ἐνδιαφερόταν σήμερα γιά τήν τύχη του. Πολύ λίγοι ἀπό ἐκείνους πού «κρεμοῦν» τά δακρυσμένα σχόλιά τους στούς τοίχους τοῦ Facebook θά ἔδιναν τήν παραμικρή δεκάρα γιά ἐκεῖνον. Δυστυχῶς, στούς καιρούς πού ζοῦμε, ὑπάρχει ρατσισμός ἀκόμη καί στήν θλίψη, ἀκόμη καί στήν ἀπώλεια.

Πλησιάζει, νομίζω, ἡ στιγμή νά τά ἀφήσουμε ὅλα αὐτά πίσω μας καί νά ἀποδράσουμε ἀπό αὐτούς τούς ἀνόητους διαχωρισμούς. Ἀπό τίς περιττές φορτίσεις καί ἐντάσεις. Ἄς κρίνουμε τόν καθένα καί ἄς τόν ἀξιολογοῦμε, θετικά ἤ ἀρνητικά, ἀναλόγως τοῦ τί πράττει καί ὄχι τοῦ τί κάνει στήν ἰδιωτική του ζωή. Ἄν ὁ ἀποθανών Ζάκ Κωστόπουλος δέν εἰσέβαλε στό κοσμηματοπωλεῖο καί ἦταν ἁπλῶς ἕνας νομοταγής πολίτης, τό ἄν ἦταν «drag queen» στό μπάρ «Κοῦκλες», μοῦ εἶναι ἐντελῶς ἀδιάφορο. Δικαίωμά του νά ἔχει αὐτή τήν ζωή, ἀπό τήν στιγμή πού δέν βλάπτει τήν κοινωνία. Ποιοί εἴμαστε ἐμεῖς πού θά τόν κρίνουμε; Ἄν ὅμως ὁ ἀπαθανών ἔπαιξε μέ τήν ζωή καί τήν περιουσία ἑνός συμπολίτη μας, τότε δέν μπορεῖ ἡ σεξουαλική ταυτότητά του νά εἶναι a priori κριτήριο ἀθώωσης γιά τόν ἴδιο καί ἐξ ὁρισμοῦ καταδίκης γι’ αὐτόν πού δέχθηκε ἐπίθεση στήν ἰδιοκτησία του καί τόν καταδίωξε.

Ἐπιχειρήματα τῆς αὐτῆς λογικῆς ἀφοροῦν καί τόν κοσμηματοπώλη. Ὁ ποινικός κώδικας προβλέπει τά ὅρια τῆς νόμιμης ἄμυνας καί θεσπίζει συγκεκριμένα κριτήρια πού δικαιολογοῦν τήν ἄρση τοῦ ἀξιοποίνου γιά τήν τέλεση ἄδικης πράξης. Ἡ ὑπέρβαση τῶν ὁρίων αὐτῶν ὁδηγεῖ στίς αἴθουσες τῶν δικαστηρίων. Εἰδικότερα: Ἐάν ἡ ἀπόπειρα ληστείας ἐκρίνετο ἀπρόσφορος καί ὁ δράστης τρεπόμενος σέ φυγή ἔπαυε νά θέτει σέ κίνδυνο τήν ζωή ἤ τήν περιουσία τοῦ κοσμηματοπώλη, τότε σαφῶς καί θά εἴχαμε ὑπέρβαση ὁρίων ἄμυνας ἄν ὁ ἐπιχειρηματίας τοῦ ἐπέφερε θανατηφόρα κτυπήματα. Καί τότε, ναί, σέ αὐτή τήν περίπτωση θά ἦταν «δολοφόνος», ὅπως τοῦ ἔγραψαν σέ συνθήματα ἔξω ἀπό τό κατάστημά του. Ἐάν ὅμως ὁ ἐπιχειρηματίας τοῦ κατάφερε δύο ἀνώδυνα λακτίσματα στά ὀπίσθια –ὅπως προκύπτει ἀπό τό ὑπάρχον ὀπτικό ὑλικό– χωρίς νά ὑπάρχει αἰτιώδης συνάφεια μεταξύ τῆς πράξης του καί τοῦ θανάτου τοῦ Κωστόπουλου, τότε πρέπει κάποιοι νά τοῦ ζητήσουν συγγνώμη γιά τήν διαπόμπευση.

Κοντολογίς: Θρηνοῦμε ἐπειδή χάθηκε ἕνας νέος ἄνθρωπος. Ὄχι ἐπειδή χάθηκε ἕνας ἄνθρωπος πού ἦταν γκέι. Ἐπίσης «περνᾶμε ἀπό τήν τρῦπα τῆς βελόνας» τόν ἀμυνόμενο κοσμηματοπώλη γι’ αὐτό πού πραγματικά ἔκανε (στήν βάση τῶν ἀποδεικτικῶν στοιχείων) καί ὄχι αὐτό πού εὐχόμαστε νά εἶχε κάνει γιά τίς ἀνάγκες τῆς ἰδεολογικῆς μας ἀντιπαράθεσης. Ἰδεολογία στό κοινό ἔγκλημα δέν ὑπάρχει! Ἡ ληστεία εἶναι ληστεία καί ἡ δολοφονία (ἄν διαπράχθηκε) δολοφονία. Τά ὑπόλοιπα εἶναι ἀνοησίες.