Ἀπό τούς χάρτες τοῦ τοίχου στά ἀχαρτογράφητα…

Γράφει ὁ φίλος Γιῶργος Βλαντῆς: «Σίγουρα τόν θυμόμαστε ὅλοι οἱ …ὀλίγον μεσήλικες.

Σήμερα, ὁ χάρτης αὐτός ἔχει ἐξοριστεῖ ἀπό τίς σχολικές αἴθουσες, μιᾶς καί θεωρεῖται πώς δέν ἀνταποκρίνεται (!) στίς ἀνάγκες τῆς “σύγχρονης” ἐκπαίδευσης. Κάπου, σέ κάποιες σιωπηλές καί κρύες σχολικές ἀποθῆκες, θά στέκεται, φρόνιμα τυλιγμένος στό κορδονάκι του, μαζί μέ ἄλλους “ἐξόριστους”, ἀναπολῶντας καί νοσταλγῶντας τά παλιά, ἰδιαίτερα ἐκεῖνα τά παιδικά κεφαλάκια καί τά μάτια τά ἀστραφτερά, πού συνωστίζονταν μπροστά του, τιτιβίζοντας σάν πουλάκια, γιά νά δοῦν καί νά χαροῦν τίς ζωγραφιές του.

Πολλές φορές, ὅταν ταξιδεύω στό Χθές, νιώθω καί σκέφτομαι πόσο εὐτυχισμένα ὑπήρξαμε τά παιδιά ἐκείνου τοῦ καιροῦ, τότε πού ἡ ζωή ἦταν μέν φτωχή καί δύσκολη, ὅμως δέν ἦταν ἀλλοτριωμένη, κρύα, ἀποστεωμένη, ἠλεκτρονική καί μηχανοποιημένη. Γι’ αὐτό καί οἱ πέντε αἰσθήσεις μας ἦταν κάθε στιγμή σέ ἐγρήγορση κι ἐπιφυλακή, γι’ αὐτό καί μπορούσαμε νά χαιρόμαστε καί νά βάζουμε στήν καρδιά μας ἁπλά πράγματα, ὅπως τοῦτον τόν παλαιό σχολικό χάρτη τῆς Πατριδογνωσίας μέ τίς “Τέσσερες Ἐποχές”.

Εἶμαι βέβαιος, ὅτι κάποια χρόνια ἀργότερα, ἀγαπητοί, τά ἐγγόνια μας θά λένε στά δικά τους ἐγγόνια “τί ὄμορφα καί τί ἁπλά πού ἦταν τά πράγματα τότε, μέ τήν ‘Τεχνητή Νοημοσύνη’”!

Μήπως ἐμεῖς δέν διαβάζαμε τόν “Πόλεμο τῶν ἄστρων” ἤ τό “Ἀπό τήν γῆ στήν σελήνη” ἤ τίς “Εἴκοσι χιλιάδες λεῦγες ὑπό τήν θάλασσα” καί λέγαμε “αὐτά δέν πρόκειται νά γίνουν ποτέ”; Μόνο τόν “Γῦρο τοῦ κόσμου σέ ὀγδόντα ἡμέρες” θεωρούσαμε “ἀληθινό”, καθ’ ὅτι ὅλα διαδραματίζονται ἐπί τῆς γῆς καί οἱ ἀριθμοί μᾶς ἔπειθαν περί τῆς ἀληθείας.

Χθές, πῆγα στήν Σαλαμῖνα, ὁδηγῶντας ἕνα μικρό φορτηγάκι πού ἀνήκει σέ φίλο μου ἐπιχειρηματία, προκειμένου νά μεταφέρω κάποια ἔπιπλα στό “ἐξοχικό” μας. Μαζί μου, ἕνας ὑπάλληλος τῆς ἐπιχειρήσεως τοῦ φίλου, μέ καταγωγή ἀπό τήν Περσία (Ἰράν). Στόν δρόμο, πιάσαμε τήν κουβλεντα γύρω ἀπό τούς πολιτισμούς μας, τόν Ἑλληνικό καί τόν Περσικό. “Ὅταν ἐμεῖς γράφαμε τήν Ἱστορία, δέν ὑπῆρχαν ἄλλοι λαοί, μεταξύ τῶν περιοχῶν πού κατείχαμε, σεῖς καί ἐμεῖς, γιά νά μᾶς πλησιάσουν” μοῦ εἶπε. Καί μοῦ ἐξηγοῦσε ὅτι στήν Περσία, πρό τῆς ἐπιβολῆς τῆς θρησκευτικῆς δικτατορίας τῶν μουλάδων, οἱ ἐπιστῆμες βρίσκονταν σέ μεγάλη ἀνάπτυξη.

Συμφώνησα καί τοῦ ἀνέφερα τά δικά μου ταξίδια στό Ἰράν, ἀλλά καί τόν θαυμασμό μου γιά τά πολιτισμικά μνημεῖα τά ὁποῖα ἐπισκέφθηκα. “Ἐσύ ποῦ πιστεύεις; Εἶσαι μουσουλμᾶνος;” τόν ρώτησα. “Ἐγώ δέν εἶμαι μέ κανέναν. Ἐγώ πιστεύω ὅτι κάποια ἄλλα ὄντα, μακρυά ἀπό τόν δικό μας πλανήτη, μᾶς κατευθύνουν ἐκεῖ πού θέλουν. Κάθε τόσο στέλνουν κάποιους δικούς τους, οἱ ὁποῖοι μᾶς φέρνουν καί μιά ἀνακάλυψη. Πρῶτα τήν φωτιά, ὕστερα ἕνα σωρό ἄλλα. Τό τηλέφωνο, τόν κινηματογράφο, τήν τηλεόραση, τόν ὑπολογιστή, τό κινητό τηλέφωνο, τήν πληροφορική, τό ἴντερνετ καί ὅ,τι ἄλλο, πού ὁδηγεῖ στήν ἐξέλιξη, συμβαίνει στόν πλανήτη μας” μοῦ λέει.

“Δηλαδή τί ἐννοεῖς;” τόν ἐρωτῶ, Ἐπειδή εἶστε καί μουσικός, πιστεύετε ὅτι ὁ Μότσαρτ ἔγραψε συμφωνίες πρίν γίνει δέκα ἐτῶν; Δέν εἶναι ἐμφανές ὅτι μᾶς ἦρθε ἀπό κάπου μέ τό “τσιπάκι” ἕτοιμο στόν ἐγκέφαλό του;

“Ναί, ἀλλά πέθανε νεότατος καί πτωχός” τοῦ ἀπαντῶ. “Μά, εἶχε ὁλοκληρώσει τήν ἀποστολή του. Δέν τόν χρειάζονταν πιά” μοῦ ἀπάντησε καί σιωπήσαμε καί οἱ δύο…»