Ἡ συγκλονιστική ἀφήγησις τοῦ Ἠλία Λέκκα στήν «ΕτΚ» γιά τήν ἀπόδραση ἀπό τό καθεστώς Χότζα, τά ναρκοπέδια, τίς ἀπόπειρες ἀπαγωγῆς στήν Ἀθήνα καί τόν ἀγῶνα του γιά τά δικαιώματα τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ
Κάποιες σκιές πέρασαν, τό 1982, τά ἠλεκτροφόρα σύρματα καί ἀπέδρασαν ἀπό τό κράτος-φυλακή τοῦ Ἐνβέρ Χότζα σέ μιά ἀπόφαση ζωῆς καί θανάτου, Ἦταν ὁ Ἠλίας Λέκκας, ὁ ἀδελφός του καί ὁ θεῖος του, πού κρύβονταν τίς νύκτες στά βουνά, πέρασαν ναρκοπέδια, ἐπιτηρούμενες ζῶνες, περιπόλους πού ἀναζητοῦσαν ἴχνη ἀπό βήματα. Ἡ ἱστορία τους στό Χόλλυγουντ θά εἶχε γίνει ταινία.
- ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ στόν ΜΑΚΗ ΔΕΛΗΠΕΤΡΟ
Ἦταν ἀπό τούς πρώτους πού κατάφεραν νά δραπετεύσουν ζωντανοί ἀπό τό ὁλοκληρωτικό καθεστώς. Ἔτυχαν ὑποδοχῆς ἡρώων. Κατά τά φοιτητικά του χρόνια στήν Ἑλλάδα, συμμετεῖχε ἐνεργῶς σέ ἐκδηλώσεις καί φεστιβάλ νεολαίας, ὅπως τῆς ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, συνεργάσθηκε μέ τόν Σύλλογο Φοιτητῶν Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος γιά τήν εὐαισθητοποίηση τῆς ἑλληνικῆς κοινῆς γνώμης, ὅπου ὁμιλοῦσε, μέ πολλαπλούς κινδύνους, ἀνοικτά γιά τό ἐκεῖ καθεστώς καί τίς διώξεις τῆς ἑλληνικῆς μειονότητος στήν Ἀλβανία.
Ἡ σκηνή κινηματογραφικῶς θά ἐλέγετο «φλάς μπάκ»: «Τήν ὥρα πού περνοῦσα τά ἠλεκτροφόρα, σκεφτόμουν μόνο νά μήν μέ σκοτώσουν. Ὄχι ὅτι θά μέ ἔλεγαν… φασίστα στήν Ἑλλάδα! “Παπαδοπαίδια” ἤμασταν, ὄχι φασίστες. Γιατί, ὅταν περνούσαμε τά σύνορα, τόν φαντάρο πού κοιμότανε θά τόν εἶχα σφάξει… Εἶπα στούς συντρόφους μου νά μήν τόν πειράξουμε, ἄν καί ἠχοῦσε ὁ συναγερμός ἀμέσως μετά. Ἐκείνη τή στιγμή σκεφτόμουν μόνο τήν γυναῖκα μου Μαρία, μιά Παναγιά ἀληθινή, καί τό παιδί μου. Ἀπό 65 κιλά, μπῆκα στήν Ἑλλάδα 45!

Ἄν μέ ἔπιαναν, θά μέ ἔκοβαν φέτες, σιγά-σιγά. Εἶχα πάρει μαζί μου δηλητήριο, νά τό πιῶ, ἐάν μέ ἔπιαναν. Στήν Ἑλλάδα, κηπουρός, δέν ἔπαιρνα χρήματα, τίποτε. Ἕνας Ἕλληνας μοῦ χάρισε μία γεννήτρια, γιατί δέν εἶχα τό παραμικρό. Καί τό 1987 ζήτησα νά πάρω ὅπλο, νά πάω ἐθελοντής, Ὁ Δροσογιάννης εἶπε “μήν τοῦ δώσετε τίποτε, αὐτός θά γυρίσει πίσω νά πάει στήν Ἀλβανία”! Ἐγώ ἤθελα μόνο νά μιλάω γιά ὅλους ὅσοι ζοῦν ἐκεῖ, Ἕλληνες καί Ἀλβανούς. Μίλησα καί στό Κογκρέσσο τῶν ΗΠΑ. Μέ μεταφραστή τόν Κρίς Σπύρου. Ἔσπερνα σπόρο. Τό πόσο φύτρωνε, δέν μέ ἔνοιαζε. Ὅσα χρόνια μοῦ μένουν, θέλω μόνο νά ἀκούω ὅτι ἡ Ἑλλάδα προκόβει καί εἶμαι εὐτυχισμένος…»
Διέφυγε ἀπό τόν «ἐρυθρό Παράδεισο» πού μάστιζαν ἡ πεῖνα, οἱ διώξεις, τά βασανιστήρια, οἱ ἐκτελέσεις
Στήν «Ἑστία» ἐξομολογεῖται πώς «ἀπό τό 1944 μέχρι τό 1990, πού κατέρευσε τό σύστημα, ἦταν ἁπλῶς μιά συμπύκνωση τριῶν λέξεων – πεῖνα, κρεμάλα, φυλακή! Φυσικά, οὔτε λόγος γιά ἰσότητα, Δημοκρατία. Ἄν κατέθεταν ἐναντίον σου τρία-τέσσερα ἄτομα, σέ ἐκτελοῦσαν ἐπί τόπου».
Ἡ ζωή ἐκεῖ ἦταν δραματική, γιά Ἕλληνες καί Ἀλβανούς. Ὅπως ἀφηγεῖται, «στόν τόπο πού μᾶς εἶχαν ἐξορίσει, στή Λούσνια, πού παράγει πολύ στάρι, τρώγαμε ὅλο τόν χρόνο… καλαμπόκι, πού, ἄν περνοῦσαν δύο-τρεῖς ἡμέρες, χρειαζόσουν γιά νά τό φᾶς… περίστροφο. Δούλευες ὅλη μέρα γιά τό ψωμί καί τρία λέι! Δέν εἶχες τίποτε δικό σου, μᾶς τά εἶχαν πάρει ὅλα. Τό 1982, πρίν φύγω, ἔκαναν νόμο ὅτι μπορεῖς νά ἔχεις δέκα κότες, χωρίς κόκκορα.
Φυσικά, ἔτσι δέν μποροῦσε νά γίνει τίποτε. Ἔγινε γιά νά μᾶς βάζουν νά δουλεύουμε μέ τό καζάνι τό φαγητό πού ἔφερναν οἱ ἴδιοι, ὅπως μποροῦσες, χωρίς καμμία προοπτική. Ἄν δέν ὑπάρχει Δημοκρατία, δέν ὑπάρχει τίποτε. Κυβερνοῦσε ἕνα 10-20% καί ἔτρωγαν ὅσα παρήγαγε τό 80%. Εἶχαν αὐτοκίνητα πού ἔλεγαν ὅτι εἶναι τοῦ κράτους, ἀλλά ἦταν δικά τους, καί περνοῦσαν μιά χαρά. Γιά τούς ἄλλους ὑπῆρχε μόνο ὁ φόβος τῆς τιμωρίας, μόνον ἐγώ εἶχα μετρήσει 37 φυλακές σέ ὅλη τήν Ἀλβανία. Μπορῶ νά πῶ ὅμως ὅτι καί ἐκεῖνοι πού ἦταν στά κάτεργα καί οἱ ἄλλοι ἔξω τό ἴδιο φυλακισμένοι ἦταν, στεροῦνταν τά πάντα».
Γιά νά δεῖς κάποιο φυλακισμένο, μόνο γιά τά εἰσιτήρια ἔπρεπε νά δουλεύεις τρεῖς μῆνες
«Οἱ φυλακές ἦταν μακριά. Ἄν ἤθελες νά δεῖς κάποιον δικό σου, ὅπως ἐγώ τόν πατέρα μου στό Σπάτς, ἔπρεπε γιά νά πληρώσεις τά εἰσιτήρια νά δουλεύεις τρεῖς μῆνες. Καί νά περιμένεις ἐκεῖ δύο ἡμέρες γιά νά τόν δεῖς δέκα λεπτά, μιλῶντας πάντα ἀλβανικά γιά νά καταλαβαίνει ὁ φρουρός τί λέτε. Σέ μιά χώρα πού σοῦ ἐπέτρεπε νά πηγαίνεις μόνο σέ δύο τάξεις “ἑλληνικοῦ” σχολείου. Μετά συνέχιζες μόνον στά ἀλβανικά.
Φυσικά, τά παιδιά τῶν ἀντικαθεστωτικῶν καί τῶν φυλακισμένων δέν μποροῦσαν νά πᾶνε πανεπιστήμιο κ.λπ. Ὅταν τελείωσα τό σχολεῖο, μέ ἔστειλαν στίς φάρμες, στά κολχόζ. Καί προσωπικά δέν μίλησα ποτέ κατά τοῦ ἀλβανικοῦ λαοῦ. Στράφηκα κατά τοῦ συστήματος. Ἄν ἤσουν κομμουνιστής, πήγαινε τό παιδί σχολεῖο, κάτι ἔκανες. Ἄν δέν ἤσουν, ἡ ζωή σου ἦταν μηδέν, χωρίς καμμία προοπτική. Δέν εἶχες καμμία στιγμή πού νά αἰσθανθεῖς χαρά μέσα σου…
Καί στόν δρόμο δέν σοῦ μιλοῦσε κανείς. Ὅποια παρέα πλησίαζα, ἔφευγαν. Ὅταν μᾶς ἔδιωξαν οἰκογενειακῶς ἀπό τήν δουλειά καί πῆρα τίς ἀποφάσεις μου πρίν βρεθῶ, ὅπως ἤθελαν, στή φυλακή… Λυποῦμαι πάρα πολύ πού δέν κατάλαβαν πώς σέ ὅλα τά ἀνατολικά κράτη δέν ὑπάρχουν κομμουνιστές γιατί τόν ἔχουν ζήσει στό πετσί τους. Ἐδῶ βγαίνουν καί λένε συνέχεια γιά ἐργατική πάλη καί τέτοια, γιά νά ἔχουν τά δικά τους ὀφέλη. Ἐγώ νομίζω ὅτι ἀρκεῖ νά ἔχεις Δημοκρατία καί νά δουλεύεις. Καί ζεῖς τά πάντα. Ἐδῶ μόνον ἡ Ἐπιτροπή Βορειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνα, ἡ ΟΝΝΕΔ, μέ βοήθησαν, φυσικά καί ὁ Σεβαστιανός τῆς Κονίτσης, δεύτερος πατρο-Κοσμᾶς!

Ὅταν κατέρρευσε τό καθεστώς, ἦρθε ἡ οἰκογένειά μου, ὁ πατέρας μου, πού ἦταν φυλακή 20 χρόνια, γιατί πολέμησε ἐθελοντικά μέ τόν Κατσιμῆτρο στόν πόλεμο. Ἔχοντας ἐπιβιώσει ἀπό ἐκτελεστικό ἀπόσπασμα τῶν Γερμανῶν, χάνοντας τό ἕνα μάτι του ἀπό τήν χαριστική βολή… Καί ἀντί νά τόν τιμήσει τό κόμμα, τόν φυλάκισε. Ἐπειδή εἶχε ἑλληνικό φρόνημα. Ἀκολούθησαν παρακολουθήσεις. Καί ἡ γιαγιά μου φρόντισε στρατιῶτες. Τήν ἔστειλαν νά δουλεύει στά χαντάκια. Μᾶς ἔστειλαν ἐξορία τό 1951, ἐγώ ἤμουν… ἑνός ἔτους, σέ ἕνα μέρος μέ καλύβες πού εἶχαν λάσπες κάτω καί ἔπρεπε νά εἶσαι κουκουλωμένος διαρκῶς γιά νά ἀντέξεις τά κουνούπια».
Καί ἐδῶ οἱ Ἀλβανοί προσεπάθησαν νά τόν ἀπαγάγουν!
«Ἄφησα τό παιδί μου τεσσάρων ἐτῶν, τώρα εἶναι γιατρός, καί ἦρθα ἐδῶ νά ἀγωνιστῶ. Δέν ἄφησα χωριό, βουνό πού νά μήν μιλάω, πετάγαμε μέ μπαλόνια προκηρύξεις γιά νά περάσουν τά σύνορα νά τίς διαβάσουν οἱ Ἕλληνες μειονοτικοί, κάναμε ραδιοφωνικές ἐκπομπές μέ πομπό μεγάλης ἐμβέλειας, μέ μπροστάρη τόν Σεβαστιανό. Ὁ Παπαθεμελῆς βοήθησε πολύ, ὁ Παπούλιας ὑποκρινόταν ὅτι μέ ἀντιμάχεται, ἀλλά ἰδιωτικά μέ ἐνθάρρυνε νά συνεχίζω πιό μαχητικά. Ὁ Σκουλαρίκης, μετά τίς διώξεις μου στήν… Ἑλλάδα ἀπό τούς Ἀλβανούς, μοῦ ἔβαλε στό ἡμιυπόγειο πού ἔμενα ἀστυνομικό νά μέ φυλάει, γιά νά μήν μέ σκοτώσουν οἱ ἄνθρωποι τῆς πρεσβείας, πού εἶχαν κάνει καί ἀπόπειρα ἀπαγωγῆς μέ τέσσερα ἄτομα. Μέ γλίτωσαν δύο φυγάδες πού εἶχα μαζί μου καί ἦταν πολύ ρωμαλέοι καί ἀντιστάθηκαν. Προχώρησα σέ ἀπεργία πείνας.
Βοήθησε καί ὁ ἀείμνηστος Γεννηματᾶς. Μοῦ ἔλεγε “γιά τήν πατρίδα θά ἀγωνιστοῦμε μαζί” καί πίστευε ὅτι “θά πέσει τό σῦκο ὥριμο” προωθῶντας καλές σχέσεις, προσχηματικά. Ἦταν μάλαμα παιδί. Θά ἔπαιρνε καί τό κόμμα, ἐάν δέν τόν κτυποῦσε ἡ ἀτυχία του. Καί ὅταν μιλοῦσε γιά πατρίδα, ἔδινε δίκιο στούς ἀντιπάλους του. Ὁ Λευτέρης Οἰκονόμου ἔδωσε παραμονή ἐπ’ ἀόριστον σέ ὅλη τήν μειονότητα.
Ὁ Παπούλιας ἔκανε ἄρση τοῦ ἐμπολέμου, κομματικά, ὄχι ἐθνικά, μέ μία χώρα πού ἀποκαλοῦσε «φασιστική» τήν Ἑλλάδα. Ἐδῶ μέ βοήθησε πολύ καί ὁ Ἀντώνης ὁ Σαμαρᾶς, τό λεβεντόπαιδο τῆς Καλαμάτας. Ἐρχόταν στήν ἀπεργία πείνας, μίλαγε συνεχῶς γιά ἐμᾶς. Καί εἰδικά ἡ ΟΝΝΕΔ. Ὅλοι. Νά μιλάω χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ὅριο γιά διάρκεια. Ὅλη ἡ ἡγεσία της προωθοῦσε τόν ἀγῶνα. Καί ὁ Παπαθεμελῆς, πού ἦταν ξένο σῶμα στό ΠΑΣΟΚ. Ἦταν Ἕλληνας, αὐτό φτάνει. Μέ εἶχε σάν γιό του».

«Ἔχω ἕνα ὄνειρο», ὅπως λέγει ἡ ἱστορική φράσις
«Τά σχέδιά μου γιά τό μέλλον εἶναι ἡ προκοπή τῆς Ἑλλάδας. Ἔχω πεῖ ἀπό τό 1982 ὅτι ἡ Βόρειος Ἤπειρος θά λευτερωθεῖ πιό γρήγορα ἀπό τήν Κύπρο. Στήν Ἀλβανία δέν εἶχες δικαίωμα νά μιλᾶς καί λέμε σάν ἀνέκδοτο ὅτι εἶχαν ἀπαγορεύσει… καί στά σκυλιά νά γαυγίζουν! Δικαιώθηκα, γιατί μέ λέγανε, καί μέ λένε καί ἐδῶ αὐτοί μέ τά μούσια, ὅτι εἶμαι φασίστας καί πράκτορας τῆς CIA. Ἕνας φοιτητής σέ ἕνα ἀμφιθέατρο μοῦ εἶπε “Ἔχουμε μιά πληγή, θά μᾶς ἀνοίξεις καί ἄλλη;”. Τοῦ ἀπάντησα “Πόσα ἀδέλφια ἔχεις;”. “Τρία”, μοῦ ἀπαντᾶ. “Ἐάν ἀρρωστήσουν μέ πυρετό, ἡ μάνα σας θά προσέξει μόνο τό μεγάλο ἤ καί τά ἄλλα; Γι’ αὐτό ἡ μάνα Ἑλλάδα πρέπει νά προσέξει καί τήν Κύπρο καί τήν Βόρειο Ἤπειρο”. Ἔγινε χαμός. Μοῦ ἔλεγαν νά γίνω βουλευτής. Τούς ἐξήγησα ὅτι δέν θέλω τέτοια, μόνο νά ἀγωνιστῶ γιά τήν Ἑλλάδα. Καί ἄς μέ λένε φασίστα, πουλημένο, πράκτορα τῆς CIA. Ὅταν δούλευα στήν Πεντέλη κηπουρός, ἔπεσα σέ μία διαδήλωση πού φώναζαν “Ψωμί, Παιδεία, Ἐλευθερία”. Τί ἤθελα νά πῶ “Γιατί δέν πᾶς στήν Ἀλβανία νά ζητήσεις τό ἴδιο”; Ἔπεσαν πάνω μου πολλοί καί μέ κτυποῦσαν γιά ὥρα…»
H Iσλαμοαριστερά, διεθνῶς, καίει… βιβλία!
Ἡ «ἀστυνομία σκέψεως» εἰσβάλλει, ὅπως γράφουμε σέ ἄλλη σελίδα, καί καίει «ἀκροδεξιά» βιβλία στήν Γαλλία καί ἀλλαχοῦ… Ἀλλάχου Ἄκμπαρ, γιά νά κάνουμε μαῦρο χιοῦμορ. Μέ συνδρομή ἀριστεριστῶν πού διώκονται στό σύνολο τῶν ἰσλαμικῶν κρατῶν! Εἶχαν προηγηθεῖ δεκάδες ἐμπρησμοί «ἀκροδεξιῶν» ἐκδοτικῶν οἴκων, καί ὄχι μόνον, ἐν Ἑλλάδι. «Δημοκρατία» κατά περίπτωσιν. Ἄλλοι φροντίζουν «πρίν ἀπό μᾶς, γιά ἐμᾶς», ὅπως ἔλεγε μία παλαιά διαφήμισις.
Βεβαίως καί δέν ἀποδεχόμεθα τήν θεωρία ὅτι δέν ὑπάρχουν καλά καί κακά βιβλία. Ἀλλιῶς θά ἦταν βιβλίο ἀναφορᾶς ὁ περιβόητος «Καζαμίας Δορυφόρος» πού ἐπωλεῖτο στίς ἀγορές καί ἐγένετο σταθερῶς μπέστ σέλλερ στήν ἐπαρχία. Μέ ἀναφορές ὅπως «προβλέπεται γέννηση τέρατος στήν Κίνα τόν Ἰούλιο»! Ὑπάρχουν κακά βιβλία. Καί βιβλία ἐσφαλμένως ὑπερτιμηθέντα, ὅπως λ.χ. τά περιβόητα «Ἅπαντα τοῦ Λένιν», πού οὐδείς ἀγοράζει στά παλαιοπωλεῖα, ἀκόμη καί σέ τιμές… δωρεᾶς. Ὡστόσο δέν τασσόμεθα ὑπέρ τῶν ἀπανταχοῦ ἰσλαμοαριστερῶν, ἐμπρηστῶν κ.ἄ. Οὔτε σέ φυλακίσεις ἀναγνωστῶν, ὅπως στό Ἰσλάμ. Ἀλλά ἡ «ἀστυνομία τῆς σκέψεως» ἐνεδρεύει!




