Οἱ εὐσεβεῖς πόθοι δέν εἶναι στρατηγική!

Kάποιοι προσπαθοῦν νά ὁρίσουν τό ἐθνικό συμφέρον μέ βάση τίς φιλοδοξίες τους

Εἰς τρόπον ὥστε νά τίς ὑπηρετεῖ. Ἐνῷ πρέπει νά συμβαίνει τό ἀκριβῶς ἀντίθετο: Νά ὁρίζουν τίς φιλοδοξίες τους ἀποκλειστικά μέ βάση τό ἐθνικό συμφέρον. Εἴτε αὐτό ἀποβαίνει ὑπέρ τῶν φιλοδοξιων τους, εἴτε ἐναντίον τους. Εἴτε τίς περιορίζει, εἴτε συμβαδίζει μέ αὐτές. Ἡ Ἑλλάς πάνω ἀπό όλα!

Στήν πατρίδα μας ὑπάρχουν δύο σχολές σκέψης περί αὐτοῦ. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ σχολή σκέψης πού εἶναι «φιλική πρός τόν χρήστη» ξένο παράγοντα. Σπεύδει νά πάρει θέσεις πού εἰκάζει ὅτι θά ἀρέσουν στούς συμμάχους, ὥστε μέ ὅπλο αὐτές καί τήν προθυμία ὑλοποίησής τους νά δημιουργηθεῖ τό ἐφαλτήριο γιά τήν κατάληψη ὑψηλῶν θώκων. Ἤ γιά τήν διατήρησή τους. Αὐτή ἡ σχολή προσέγγισης ἐγκαταλείπει ἐθνικές θέσεις μέ τήν δουλική σκέψη ὅτι «ἀπασχολοῦμε», «ἐνοχλοῦμε» καί «κουράζουμε» τούς συμμάχους. Ἀφόρητα ἀπολογητική!

Εἶναι εὐδιάκριτη αὐτή ἡ σχολή τήν τελευταία ἑβδομάδα, ἔκανε μέ δυναμισμό τήν ἐπανεμφάνισή της μετά ἀπό ἀγρανάπαυση μηνῶν. Τό πρόβλημα πού ὑπάρχει εἶναι πώς βασίζεται σέ ἕναν λανθασμένο ὑπολογισμό: Οἱ δυνατοί δέν εἶναι πιά τόσο δυνατοί γιά νά ἐπιβάλλουν τήν θέλησή τους. Οἱ δυνατοί ἐπίσης δέν ἐνδιαφέρονται τόσο πολύ γιά τίς ἡγεσίες τῆς περιοχῆς. Ἔχουν ἀλλοῦ τό μυαλό τους.

Ἡ δεύτερη σχολή σκέψης ἔχει μιά ἰδιορρυθμία: Δρᾶ μέ βάση τό καλῶς νοούμενο ἐθνικό συμφέρον, ἐπενδύει στόν χρόνο γιά τήν δικαίωσή της, ἀλλά δέν προσαρμόζει τίς προτεραιότητες τῆς πατρίδας πάνω στά προσωπικά της κίνητρα γιά ὑψηλά ἀξιώματα. Αὐτή ἡ σχολή μιλᾶ χωρίς νά περιμένει κάτι.

Δείγματα γραφῆς αὐτῶν τῶν σχολῶν εἴχαμε τήν εὐκαιρία νά ἀκούσουμε τούς δύο τελευταίους μῆνες. Οἱ ρεαλιστές τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς ὑποβάθμισαν τήν ἀξία τοῦ καλωδίου καί τίς ἐπιπτώσεις πού θά ἔχουν οἱ χειρισμοί τῆς Κυβέρνησης στήν μελλοντική μας ἐλευθερία νά ὁρίσουμε τό μέλλον μας στό Αἰγαῖο καί τήν Μεσόγειο καί ἐπικεντρώθηκαν στήν ἔναρξη τῶν διαπραγματεύσεων μέ τήν Τουρκία γιά ΑΟΖ καί ὑφαλοκρηπῖδα. Ἀλλά τό καλώδιο δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα καλώδιο.

Εἶναι μιά ἄσκηση συνδιαχείρισης πρός ἐπιβολή. Ἡ τυχόν ἔναρξη διαπραγματεύσεων μέ τήν Τουρκία πρίν ὑπάρξουν ἐξελίξεις μέ τό καλώδιο στοχεύει στό πάγωμα τῶν ἐρευνῶν καί στήν διαδικασία τῆς ἀλληλοενημέρωσης μεταξύ κρατῶν γιά θέματα κυριαρχίας καί κυριαρχικῶν δικαιωμάτων. Ἡ ἰδέα πώς εἶναι ἱστορική ὑποχρέωση αὐτοῦ τοῦ πολιτικοῦ συστήματος, νά κλείσει τήν ἐκκρεμότητα γιά τά χωρικά ὕδατα, τήν ΑΟΖ καί τήν ὑφαλοκρηπῖδα, ὅπως-ὅπως, μέ αὐτούς τούς συσχετισμούς, μέ συμβιβασμό ἀνάλογο τῶν Πρεσπῶν, καί πάνω σέ αὐτόν τόν συμβιβασμό νά ἱκανοποιήσει τίς φιλοδοξίες του εἶναι καθαρά καιροσκοπική. ἐκτός πεδίου ἐθνικῶν συμφερόντων.

Κανείς δέν θά γίνει ἤ θά ἐπανεκλεγεῖ ἔτσι Πρωθυπουργός. Καί νά τό πετύχει, θά ἔχει ὑπονομεύσει τήν ἐξουσία του. Οἱ ἄνεμοι πού φυσοῦν στόν κόσμο εἶναι ὁρμητικοί, ἀναθεωρητικοί, εὐνοοῦν τόν ριζοσπαστισμό καί γιά νά ἔχει κανείς τήν συναίνεση τῶν κυβερνήσεων καί τῶν κοινωνιῶν στούς χειρισμούς ὀφείλει καί νά ἔχει στοιχειώδη ἐπαφή μέ τά ριζοσπαστικοποιημένα τμήματά τους γιά νά τά διαχειριστεῖ. Κάποτε αὐτά ἦταν «περιθώριο» ἀνάξιο λόγου, ὄχι πιά. Τό 30% τῶν νέων γερουσιαστῶν καί τῶν βουλευτῶν τῶν Δημοκρατικῶν αὐτή τήν στιγμή εἶναι ἀπέναντι σέ αὐτή τήν κυβέρνηση καί σέ αὐτόν τόν Πρωθυπουργό τοῦ Ἰσραήλ.

Ἡ ἰδέα ὅτι μπορεῖ κανείς νά συνεχίσει μέ τά παλαιά ἰδιώματα, ἐνῷ τό ἔδαφος φεύγει κάτω ἀπό τά πόδια του, καί μέ παλαιές συμμαχίες πού δέν ἔχουν ἀντίκρισμα, εἶναι κάτι πού πρέπει νά ἔχουμε στό μυαλό μας. Οἱ ἀναδυόμενες δυνάμεις ἐπίσης. Τό πολιτικό μας σύστημα, πού σπούδασε στήν Δύση, ἔχει τίς καταθέσεις του στήν Δύση, ταξιδεύει τακτικά στήν Δύση, ἐμμένει στήν στατική ἀνάγνωση τοῦ κόσμου. Στήν τελευταία συνεδρίαση τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας, διέγραψαν τήν ἀναφορά μας γιά τό Δίκαιο τῆς Θάλασσας ἀπό τό ψήφισμα γιά τήν Λιβύη οἱ ΗΠΑ καί ἡ Κίνα.

Σιωπήσαμε. Ἐλάχιστοι Ἕλληνες πολιτικοί ἔχουν διατηρήσει ἐπαφές μέ μιά χώρα πού ἔχει ἤδη πάρει κεφάλι στόν κόσμο καί διεισδύει μέ ὁρμή στίς ἀγορές τοῦ κόσμου. Κάποτε τό κέντρο βάρους τοῦ κόσμου ἔγερνε πρός τήν Δύση καί ἄριστα πράτταμε πού ἐπενδύαμε ὅλα τά λεφτά μας ἐκεῖ. Ἀλλά τώρα τί ἔχουμε; Δυαρχία στήν Ἀμερική. Ἡ μισή ἐξουσία στόν Πρόεδρο καί ἡ μισή στό Κογκρέσσο. Ψυχική ρήξη τῶν ΗΠΑ μέ τό Ἰσραήλ. Τό 60% καί ἄνω τῶν Ἀμερικανῶν ἀπορρίπτει τόν πόλεμο στόν ὁποῖο ἐνέπλεξε τίς ΗΠΑ τό Ἰσραήλ. Θά ἔχουμε, ὡς φαίνεται, καί νέο Πρωθυπουργό στήν Ἰἐρουσαλήμ. Τί γίνεται ἄν ὁ νέος Πρωθυπουργός προσεγγίσει σταδιακά ξανά τήν Τουρκία κατόπιν ἐπιθυμίας τῶν Ἀμερικανῶν;

Πῶς θά χαράξεις λοιπόν σχεδιασμό γιά τήν χώρα ὅταν ὅλα εἶναι στόν ἀέρα; Πῶς μιλᾶς χωρίς δεδομένα; Μέ ποιά Τουρκία θά μιλήσεις; Μέ αὐτήν πού φεύγει στά ἑπόμενα χρόνια ἤ μέ αὐτήν πού ἔρχεται; Ὥς πότε θά δίνεις παλαιές ἀπαντήσεις σέ νέα ἐρωτήματα; Οἱ εὐσεβεῖς πόθοι καί ὁ βολονταρισμός ἐκ τοῦ προχείρου δέν εἶναι στρατηγική. Ὁ συμβιβασμός καί οἱ συμβιβασμένοι οὔτε ὑπεύθυνη ἐξωτερική πολιτική εἶναι οὔτε ἀποτελοῦν ὑπόδειγμα ἡγεσίας. Τά «εἴπαμε» καί τήν προηγούμενη ἑβδομάδα. Ἄν δέν εἶσαι ἀδιάλλακτος στά δύσκολα καί ἄν δέν «διαβάζεις» τόν νέο συσχετισμό δυνάμεων μέ προσοχή, θά σέ πάρουν ἀπό κάτω.