Τό Ἀνθρώπινο καί τό Θεῖο

Τό σπίτι τοῦ Θεοῦ δίπλα στό σπίτι τοῦ Λαοῦ

O Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας μᾶς ἔκανε δύο φορές τήν τιμή!

Εἴχαμε τήν τύχη καί τήν εὐλογία νά παρακολουθήσουμε μαζί του, ὁ ἐκδότης μας Ἰωάννης Φιλιππάκης καί ὁ γράφων, τήν πρόοδο τῶν ἐργασιῶν τῆς κατασκευῆς τοῦ Ἰωνικοῦ Κέντρου στήν τελική τους εὐθεῖα: νά θαυμάσουμε ἀπό ἀπόσταση ἀναπνοῆς τούς κτιστάδες καί τούς τεχνῖτες νά λαξεύουν κρεμασμένοι πάνω στίς πανύψηλες σκαλωσιές τίς πέτρες καί νά γυαλίζουν τά μάρμαρα στόν νέο περικαλλῆ ναό τοῦ Μικρασιάτη Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Νεαπολίτη.

Τῆς πανέμορφης ὑπόσκαφης ἐκκλησίας στά σύνορα Περισσοῦ -Νέας Φιλαδέλφειας, τά θυρανοίξια τῆς ὁποίας ἔγιναν χθές μεγαλοπρεπῶς ἀπό τόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας Κωνσταντῖνο Τασούλα παρουσίᾳ πέντε ὑπουργῶν (Χατζηδάκης, Γεραπετρίτης, Πιερρακάκης, Γεωργιάδης, Κεραμέως) καί τῆς κοινοβουλευτικῆς ἐκπροσώπου τοῦ ΠΑΣΟΚ Μιλένας Ἀποστολάκη.

Ὑπό κανονικές συνθῆκες ἡ ἐκκλησία αὐτή θά ἀρκοῦσε γιά νά μᾶς συγκινήσει καί μόνο ἐπειδή ἀνεγέρθη σέ μιά ἐργατική περιοχή τοῦ Λεκανοπεδίου μέ ἰσχυρότατο τό προσφυγικό στοιχεῖο. Ἡ κατασκευή της εἶναι ἱστορική δικαίωση γιά ὅλους ὅσοι ἔφυγαν πρόσφυγες ἀπό τούς γενέθλιους τόπους τους μέ τίς εἰκόνες στά χέρια καί τόν ἱερέα κεφαλή τῆς πορείας πρός τήν νεώτερη Ἑλλάδα. 120 χρόνια μετά τήν καταστροφή, θά ἀναπαύεται ἡ ψυχή τους ἀπό τήν ἐκκλησία αὐτή, στήν ὁποία ἔγινε τήν Δευτέρα τό ἀπόγευμα ἡ μετακομιδή τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἐνῷ χθές ὁ περίβολός της ἦταν πλημμυρισμένος ἀπό βάγια.

Ὡστόσο ἡ περίπτωσή της εἶναι ξεχωριστή γιά τέσσερεις λόγους:

Ὁ πρῶτος εἶναι πώς στά 9 στρέμματα πού ἐκτείνεται τό Ἰωνικό Κέντρο, πού ἐγκαινίασε χθές ὁ ὁραματιστής του, Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας Γαβριήλ, ἁπλώνονται τά θαυμαστά ἔργα τοῦ Κυρίου μέ τήν βοήθεια τῆς Πολιτείας καί τῶν εὐεργετῶν. Τό Ἰωνικό Κέντρο στοίχισε συνολικά 65,9 ἑκατ. εὐρώ καί ἔχοντας τόν ναό στό κέντρο του, ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς, περιλαμβάνει

• παιδικό σταθμό γιά παιδιά μέ ὁλοήμερη παραμονή,

• βιβλιοθῆκες κάτω ἀπό τήν γῆ, ἐμπλουτισμένες μέ δωρεές ὅπως οἱ τίτλοι βιβλίων πού εἶχε στήν κατοχή του ὁ ἀείμνηστος Χρῆστος Μαλεβίτσης,

• μεγάλο συνεδριακό κέντρο 500 θέσεων, κατάλληλο γιά ἐκδηλώσεις ἐθνικῆς μνήμης, ἀλλά καί γιά θεατρικές παραστάσεις,

• πάρκινγκ τριακοσίων θέσεων,

• ρεστωράν, καφετέρια καθώς καί παιδικές χαρές,

• αἴθουσες πολλαπλῶν χρήσεων γιά σεμινάρια καί ἑστίες φιλοξενίας

• καί βεβαίως, ὅπως καί τό γήπεδο τῆς Νέας Φιλαδέλφειας, ἔχει Μουσεῖο Κειμηλίων τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Χωρίς ὁ ὅρος πού θά χρησιμοποιήσουμε νά παραπέμπει σέ ἐμπορικές χρήσεις, θεωροῦμε ὅτι τό Ἰωνικό Κέντρο εἶναι ἕνα Mall τῆς Ὀρθοδοξίας. Τό Ἀνθρώπινο συνυπάρχει μέ τό Θεῖο. Ἡ (κοσμική) διαχείριση τοῦ ἐλευθέρου χρόνου συνυπάρχει μέ τήν ἐκπλήρωση τοῦ θρησκευτικοῦ καθήκοντος. Ἡ προσευχή εἶναι ὅρος γιά τήν ἀναψυχή. Τό κεράκι πάει μαζί μέ τόν καφέ. Τό προσκύνημα μέ τήν ἀνάγνωση βιβλίων. Τό Μουσεῖο τῶν Κειμηλίων μέ ὁμιλίες γιά τήν ἱστορική μνήμη. Χωρίς νά θίγεται ἡ ἱερότητα τοῦ χώρου. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ἀγκαλιάζει τό Ἰωνικό Κέντρο. Τό ντύνει μέ τήν σεμνότητά του, τό συνδέει μέ τίς μνῆμες του. Ἐδῶ τίποτε δέν κοιτᾶ ψηλά.

Ὅλα κοιτοῦν χαμηλά. Στήν γῆ. Στίς ρίζες. Τό βάδισμα, τό βράδυ, στόν περίβολο τοῦ ναοῦ ἐπιφυλάσσει συναρπαστικές ἐκπλήξεις. Πατᾶς σέ μιά πλατεῖα πού μοιάζει μέ χάρτη! Στίς πλάκες της ἀνάβουν σέ φωτάκια πόλεις καί περιοχές τοῦ Μείζονος Ἑλληνισμοῦ. Διαβάζεις μέσα στό σκοτάδι: Πισιδία, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Σαράντα Ἐκκλησιές, Ἀνατολική Ρωμυλία, Καππαδοκία. Καί ταξιδεύεις. Ἀπό τά μεγάφωνα τοῦ ναοῦ ἠχοῦν παραδοσιακά τραγούδια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Οἱ ἀλησμόνητες πατρίδες, γιά τίς ὁποῖες πολύ σωστά μίλησε ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Κωνσταντῖνος Τασούλας, δέν χάθηκαν. Ἁπλῶς μετακόμισαν μαζί μέ τά λείψανα τῶν ἁγίων τους σέ αὐτό τό προσκύνημα, πού εἶναι «δήλωση ταυτότητας» καί «ὁμολογία πίστεως».

Ὁ δεύτερος λόγος πού κάνει (παράδοξα) ξεχωριστά τά θυρανοίξια τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Νεαπολίτη εἶναι ἡ γειτνίασή του μέ τά γραφεῖα τοῦ ΚΚΕ στόν Περισσό. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος γειτονεύει μέ τόν Λένιν, ἡ εἰκόνα τοῦ ὁποίου βρίσκεται στήν εἴσοδο τῶν γραφείων τοῦ ΚΚΕ. Ὁ Χριστιανισμός συνορεύει μέ τήν Ἀθεΐα καί τόν Διαλεκτικό Ὑλισμό. Καί, παρά τό χάσμα, σᾶς βεβαιώνουμε ὅτι εἶναι πλέον καλοί γείτονες. Μπορεῖ ὁ Γενικός Γραμματέας τοῦ ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας νά μήν παρέστη στά θυρανοίξια, μπορεῖ τό ΚΚΕ κάποιων ἄλλων ἐποχῶν νά προσέγγισε στήν ἀρχή μέ καχυποψία τούς πρόσφυγες, ἀλλά ὅλα αὐτά εἶναι σήμερα παρελθόν: Οἱ κομμουνιστές εἶναι γενικῶς ἄριστοι… δεξιοί ψάλτες.

Ὁ τρίτος λόγος πού κάνει ξεχωριστά αὐτά τά θυρανοίξια εἶναι ὁ τρόπος πού κατασκευάστηκε τό Κέντρο. Οἱ Ἕλληνες, ἄν θέλουμε, μποροῦμε. Ἑνωμένοι. Ἀρκεῖ νά βρεθεῖ ἕνας «doer» ὄχι μόνο γιά νά «κουρδίσει» τό ρολόι, ἀλλά καί γιά νά… μετακινεῖ μέ τό χέρι του τούς δεῖκτες ὅταν ἀπαιτεῖται. Μέ τούς Μητροπολῖτες μας εἴμαστε / εἶμαι γενικά αὐστηρός, γιατί ἀπαιτοῦμε ἀπό αὐτούς πνευματικό λόγο ὑψηλῶν ἀξιώσεων. Καί ὅταν δέν τόν βρίσκουμε στενοχωρούμεθα. Εἰδικῶς ἀπό τούς νεωτέρους πού εἶχε τήν πρόνοια νά ἐκλέξει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος. Ὁ γεννημένος στό Μοσχάτο, Ἀρκάς στήν καταγωγή (ἐκ Δημητσάνας) Μητροπολίτης Γαβριήλ δέν θά μποροῦσε νά εἶναι ἡ ἐξαίρεση στόν κανόνα.

Μετά ἀπό τρεῖς ἐπισκέψεις στό Ἰωνικό Κέντρο (μαζί μέ τήν χθεσινή) ὅμως, αἰσθάνομαι / αἰσθανόμαστε τήν ἀνάγκη νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι ἔτσι πρέπει νά πορεύεται ἡ Ἐκκλησία μας. Μέ τόλμη. Δέν χρειάζεται μόνο ὁ κατηχητικός λόγος γιά νά γαληνεύουν οἱ ψυχές μας. Χρειάζονται καί οἱ πράξεις. Εἶναι ἰσοδύναμες τοῦ λόγου. Δέν ξέρω τί ἐπιφυλάσσει τό μέλλον στόν Μητροπολίτη Γαβριήλ, πού διακονεῖ τήν Ἐκκλησία μας μαζί μέ ἄλλους ἄξιους ἱεράρχες, νέους καί πρεσβύτερους. Γνωρίζω ὅμως τό ἑξῆς: Τό ἔργο αὐτό δικαιώνει τήν ἀπόφασή του νά χειροτονηθεῖ κληρικός καί νά ἐγκαταλείψει τήν κοσμική ζωή. Γιατί ξεκουράζει καί ὠφελεῖ τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων.

Σφραγίζει τήν ποιμαντορία του στήν περιοχή. Γιατί κατάφερε νά κινητοποιήσει ὅλες τίς δημιουργικές δυνάμεις τῆς κοινωνίας γιά ἕναν Μεγάλο Ἐθνικό Σκοπό. Γιατί πέτυχε τήν τολμηρή σύμπραξη τῆς Πολιτείας καί τῶν ἐθνικῶν εὐεργετῶν. Ξεκίνησε τό 2015 μέ τήν παραχώρηση τῆς ἐκτάσεως πρός τήν Ἐκκλησία ἀπό τόν Μιχάλη Σάλλα καί τήν Τράπεζα Πειραιῶς. Τόν βοήθησε καταλυτικά στήν ἔνταξή του στό ΕΣΠΑ ἡ τότε περιφερειάρχης Ἀττικῆς Ρένα Δούρου. Ἀπό αὐτήν ἔλαβαν τήν σκυτάλη οἱ ὑπουργοί Ἄδωνις Γεωργιάδης, Νῖκος Παπαθανάσης καί Γιάννης Τσακίρης. 39,5 ἑκατομμύρια εὐρώ ἐγκρίθηκαν ἀπό τό ΕΣΠΑ καί 12,7 ἑκατομμύρια εὐρώ ἀπό τό Πρόγραμμα Δημοσίων Ἐπενδύσεων σέ διάστημα 11 ἐτῶν. Ἀκολούθησαν οἱ εὐεργέτες.

Σέ 7 ἑκατομμύρια εὐρώ ἀνῆλθε ἡ δωρεά πού ἔκαναν ὁ Θανάσης καί ἡ Μαρίνα Μαρτίνου, σέ 5 ἑκατομμύρια εὐρώ ἡ Τράπεζα Πειραιῶς γιά τήν ἀξία τοῦ ἀκινήτου, σέ 1,5 ἑκατομμύριο εὐρώ τό Ἵδρυμα Νιάρχος γιά τόν παιδικό σταθμό καί σέ 1 ἑκατομμύριο εὐρώ τό Ἵδρυμα Λάτση γιά τίς βιβλιοθῆκες. Τό ὑπόδειγμα αὐτό εἶναι μοντέλο πρός υἱοθέτηση.

Ὁ τέταρτος λόγος πού τά θυρανοίξια τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Νεαπολίτη εἶναι ξεχωριστά εἶναι ὁ ἐφοπλιστής Ἀθανάσιος Μαρτίνος καί ἡ σύζυγός του. Τοῦ ἀξίζει ἰδιαίτερη ἀναφορά. Αὐτό πού μέ συγκλονίζει σέ αὐτόν τόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ταπεινότητά του, πού τείνει πρός ἑνός εἴδους ἐγκόσμια «ἁγιότητα».

Τόν παρατηρῶ πόσο σεμνά κάθεται πάνω στό στασίδι στό μικρό ἐκκλησάκι τῆς ἀγαπημένης μας ἐκκλησίας τῆς Παναγίας στήν Ἀντίπαρο κάθε καλοκαίρι, χωρίς τουπέ, χωρίς νά ἐπιζητεῖ τόν ἔπαινο, χωρίς νά τσιγκουνεύεται τά χρήματα (ὅπως ἄλλοι τσιγκούνηδες ὅταν πρόκειται γιά τήν Ὀρθοδοξία) καί εἰλικρινῶς χαίρομαι. Ἡ Ἑλλάς χρειάζεται ἀνθρώπους ὑψηλοῦ κύρους καί χαμηλοῦ προφίλ, ὄχι τό ἀντίθετο. Καί ἐκεῖνος ἔχει σφραγίσει τό πέρασμά του ἀπό αὐτή τήν ζωή μέ τά ἔργα του στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, στό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, στήν Μονή Τιμίου Προδρόμου στίς Σέρρες πού ἦταν θέρετρο Βυζαντινῶν αὐτοκρατόρων, στό Ἰωνικό Κέντρο σήμερα κ.λπ. Ἔχει ἐξοφλήσει τό χρέος του, ὅποιο καί ἄν ἦταν αὐτό.

Μιά καταληκτική παρατήρηση γιά τό κοντράστ πού ζήσαμε παρακολουθῶντας στήν λειτουργία τόν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας καί τούς ὑπουργούς «παρέα» μέ τούς ἐξαίρετους δημάρχους Νέας Φιλαδέλφειας κύριο Τομπούλογλου, Νέου Ἡρακλείου Νῖκο Μπάμπαλο καί Νέας Ἰωνίας Παναγιώτη Μανούρη. Οἱ ὑπουργοί ἀπεῖχαν ψυχικά ἀπό τήν Θεία Λειτουργία. Ἔλειπαν. Ὠσεί παρόντες ἦταν. Δέν ἔψαλαν τό «Πιστεύω» μαζί μέ τό ἐκκλησίασμα, δέν ἔσκυψαν τό κεφάλι τους ὅταν ἀκούστηκε ἀπό τήν Ὡραία Πύλη ἡ φράση «Τά σά ἐκ τῶν σῶν» οὔτε βεβαίως τό σήκωσαν στό «Ἐξαιρέτω».

Ὁ Γεωργιάδης μάλιστα ἐγκατέλειψε τήν θέση του γιά νά χαιρετίσει παρισταμένους τήν ὥρα πού ὅλο τό ἐκκλησίασμα ἔψαλλε τό «Πιστεύω»! Ἀντιθέτως, ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας γαλήνεψε τήν ψυχή μας: Ἔψαλε τό «Πάτερ Ἡμῶν», μίλησε γιά τόν Ἅγιο Γεώργιο, ἀναφέρθηκε στίς «παλιές μας πατρίδες», ὅπως ἡ Κωνσταντινούπολη, «γιατί ἀπό ἐκεῖ ξεκινήσαμε γιά νά θριαμβεύσουμε», καί ἕνωσε τήν μνήμη μέ τήν πίστη. Ἦταν ὁ ὡραιότερος ἐπίλογος αὐτῆς τῆς συγκινητικῆς τελετῆς. Σκέφτομαι ἔτσι ὅτι καμμιά φορά ὑπάρχουν καί καλές εἰδήσεις! Ἀρκεῖ νά εἶσαι ἐκεῖ γιά τίς ζήσεις καί νά τίς περιγράψεις. Δόξα τῷ Θεῷ.