Ἑορτάζουμε τήν 28η Ὀκτωβρίου κι ἔχουμε λόγους

Ὁδηγοῦσα, ἐπιστρέφοντας ἀπό τήν κατάθεση στεφάνου στόν ἀνδριάντα τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, στόν Πειραιᾶ

Καί ἄκουγα στό ραδιόφωνο, σέ σταθμό μεγάλης ἀπηχήσεως, τούς δημοσιογράφους νά ἀσχολοῦνται μέ τό «ἄν πρέπει ἤ ὄχι νά γίνονται οἱ παρελάσεις».

Χθές, στόν Πειραιᾶ, εἴχαμε πάλι κάποιες χιλιάδες κόσμου πού ἔσπευσαν νά παρακολουθήσουν τήν μαθητική παρέλαση. Δέν ἀναφέρομαι, φυσικά, στήν Θεσσαλονίκη, ὅπου ἡ παρέλαση ὑπῆρξε ἐντυπωσιακή, μεγαλοπρεπής καί συγκέντρωσε χιλιάδες λαοῦ.

Ἀπ’ ὅ,τι μπορῶ νά θυμηθῶ –καί ἔχω μνήμη ἐλέφαντος–, οἱ περισσότερο «διαμαρτυρόμενοι» γιά τίς παρελάσεις καί κάποιοι πού ζητοῦσαν ἤ ζητοῦν ἀκόμη τήν κατάργησή τους εἶναι τοῦ «προοδευτικοῦ» χώρου.

Ἀκόμη κι ἐκεῖνοι πού στίς ἐπετειακές παρελάσεις τῆς πρώην ΕΣΣΔ ἔκαναν σάν τρελλοί γιά νά ἐξασφαλίσουν μιά πρόσκληση γιά τήν «Κόκκινη πλατεῖα», ὅταν ἐπέστρεφαν ἐδῶ ἄρχιζαν πάλι τό γελοῖο τροπάριο περί «ἔκφρασης μιλιταρισμοῦ» στίς παρελάσεις. Γιά τέτοιες καταστάσεις μιλᾶμε!

Βεβαίως, οἱ παρελάσεις τῆς ΕΣΣΔ συνεχίζονται στήν Ρωσσία τοῦ Πούτιν, μόνο πού λείπει πλέον πολύς «ἐπίσημος» κόσμος καί παρίστανται μόνον κάποιοι θλιβεροί δικτάτορες, πρώην σοβιετικῶν «Δημοκρατιῶν», πού κυβερνοῦν ἰσοβίως, καμμιά φορά πάει μιά βόλτα καί ὁ Κίμ, πού νιώθει «σάν στό σπίτι του», ἐνῷ εἶναι βέβαιο ὅτι πολύ θά τό ’θελε νά πήγαινε καί ὁ Τράμπ, ἀλλά –ἀκόμη– δέν τοῦ τό ἐπιτρέπουν ἐκεῖνοι πού τόν κατευθύνουν…

Βεβαίως, οἱ παρελάσεις, ἐπιβλητικές, ὑποβλητικές καί ἄκρως «μιλιταριστικές», συνεχίζονται καί στήν Γαλλία, κάθε 14 Ἰουλίου, μέ ἑκατομμύρια Γάλλων νά τίς παρακολουθοῦν.

Παρελάσεις ἔχουμε ἐπίσης στήν Ἰταλία καί στήν Ἀγγλία. Στήν Νορβηγία, πού εἶχα τήν τύχη νά βρεθῶ πολλές φορές, κάθε 17 Μαΐου, ἡμέρα τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Νορβηγίας, ἡ χώρα πνίγεται στίς σημαῖες, ἔχουν παρελάσεις, ἀλλά καί μιά σειρά ἀπό τελετές καί πανηγύρεις. Ἀλλά δέν σταματοῦν ἐκεῖ οἱ «ἀπόψεις» τῶν ἀσχέτων ἀερολόγων, στούς ὁποίους κάποιοι «δίνουν μικρόφωνο». Ἄκουσα χθές τό πρωί τό ἐξωφρενικό ὅτι «εἶναι παραδοξολογία τό νά τιμοῦμε τήν 28η Ὀκτωβρίου, ἡμέρα ἐνάρξως τοῦ πολέμου, καί ὄχι τήν ἡμέρα τῆς λήξεώς του»….

Μά, καλά, δέν ἔχουν οὔτε τήν διάθεση νά καθίσουν καί νά διαβάσουν μερικά πράγματα, πρίν ἀρχίσουν νά λένε κουταμάρες καί «ἄρες μάρες κουκουνάρες»;

Τί εἶναι, βρέ παιδί μου, παραδοξολογία; Δέν ξέρεις ὅτι ἡ ἡμερομηνία τῆς 28ης Ὀκτωβρίου καθιερώθηκε… στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1941;

Τότε –ἐν μέσῳ σκληρῆς Κατοχῆς καί ἐγκληματικῆς συμπεριφορᾶς τῶν Ἰταλῶν–, χιλιάδες Ἀθηναῖοι, κυρίως νέοι ἄνθρωποι, μαζεύτηκαν, μέ ἐπί κεφαλῆς τραυματίες τοῦ πολέμου, στό Σύνταγμα καί κατέθεσαν λουλούδια στόν Ἄγνωστο Στρατιώτη. Οἱ Ἰταλοί καραμπινιέροι τούς χτύπησαν, εἴχαμε καί νεκρούς, ἀλλά ἡ διαδήλωση πρός τιμήν τῆς ἐπετείου τῆς ἐνάρξεως τοῦ πολέμου καί τῆς πρώτης –παγκοσμίως– νίκης τῶν Συμμάχων κατά τοῦ Ἄξονος πραγματοποιήθηκε, ὅπως καί κάθε χρόνο ἀπό ἐκεῖ καί ἔπειτα.

Πολύ σωστά ἑορτάζουμε τήν 28η Ὀκτωβρίου, καθώς ὑπήρξαμε ἡ μοναδική χώρα τῆς Εὐρώπης πού ἀντιστάθηκε ἐπί διακόσιες δεκαενέα ἡμέρες στίς ὑπερδυνάμεις τοῦ Ἄξονος. Τί νά γιορτάσουμε; Τήν λήξη τοῦ πολέμου; Μά, ἐμεῖς ἐδῶ, ὅταν ἔληγε ὁ πόλεμος καί μοιράζονταν τά λάφυρα, σκοτωνόμασταν μεταξύ μας!

Διαβάστε κάνα βιβλίο, «ἐξυπνάκηδες», πού σᾶς ἔχουν δώσει τά μικρόφωνα καί δέν κάθεστε νά μελετήσετε τά βασικά, γιά νά μήν ἐκτίθεστε συνεχῶς.

Ζήτω, λοιπόν, ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940!

* Καί κάτι γιά τήν Περιφέρεια Ἀττικῆς. Ὁ ἀνδριάς τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτώνη, στόν Πειραιᾶ, εἶναι δωρεά τοῦ Συνδέσμου Ἀρκάδων Πειραιῶς «Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης». Μήπως θά ἔπρεπε νά προηγεῖται ὁ Σύνδεσμος ἀπό ὅλους τούς ἄλλους Συλλόγους καί Συνδέσμους στήν τελετή καταθέσεως στεφάνων;