Ἡ Nέα Δημοκρατία καί τά Ἄκρα

Ἡ σύγκρουση Καραμανλῆ – Σαμαρᾶ μέ τόν ἐξτρεμισμό καί τό ἀνομολόγητο «φλέρτ» τοῦ Μαξίμου πρός τόν Κασιδιάρη

Ἱστορικά, δύο πολιτικές σχολές σκέψης ἀναπτύχθηκαν μέσα στήν Κεντροδεξιά παράταξη γιά τά Ἄκρα καί τίς ἀκρότητες: Ἡ πρώτη ἔχει ὡς ἡγεσία της τήν Καραμανλική Σχολή, ἡ ὁποία εἶχε –μεταξύ ἄλλων– ὡς σῆμα κατατεθέν τῆς ἰδεολογίας την τήν σύγκρουση μέ τά Ἄκρα.

Τήν ρήξη. Οὐδεμία σκέψη γιά ἐπίδειξη ἀνοχῆς. Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς διέκοψε τούς δεσμούς μέ τούς πλέον πιστούς ψηφοφόρους του προδικτατορικῶς, ὅταν εἶπε τήν περίφημη φράση «ὅταν λέμε ἰσόβια, ἐννοοῦμε ἰσόβια» γιά τούς πρωταιτίους τῆς δικτατορίας. Καί ὅταν προχώρησε σέ «ἀποχουντοποίηση», γιά νά ἀπομακρύνει καί τό τελευταῖο «σταγονίδιο» ἀπό τό κράτος. Ἔθεσε τήν δημοκρατία καί τό πολίτευμα πάνω ἀπό ὅλα καί ἔδειξε διατεθειμένος νά πληρώσει τό δυσβάστακτο πολιτικό κόστος.

Τό ὁποῖο καί κατέβαλε στό ἀκέραιο. Ἡ «Ἐθνική Παράταξις», πού κατῆλθε στίς ἐκλογές τοῦ 1977, ἔλαβε ποσοστό 7%. Οἱ μισές καί πλέον ἀπώλειες τῆς ΝΔ σέ ἐκεῖνες τίς κάλπες (ἔπεσε 15 μονάδες ἀπό τό ἐμβληματικό 54% τοῦ 1974), πού εἶχαν ὡς συνέπεια τήν μείωση τοῦ ποσοστοῦ της σέ 41,84%, προῆλθαν ἀπό τά δυσαρεστημένα Ἄκρα πού ἀποκολλήθηκαν. Ἔτσι ἔπρεπε νά γίνει! Τόν ἐνδιέφερε νά ἀποκαταστήσει τήν Δημοκρατία, ὄχι τίς σχέσεις του μέ τούς χουντικούς.

Τριάντα ἀκριβῶς χρόνια μετά, τό 2007, ἡ Ἱστορία ἐπαναλήφθηκε ὡς φάρσα. Τό κόμμα ΛΑΟΣ τοῦ Γιώργου Καρατζαφέρη (τό ὁποῖο ἡ ΝΔ τοῦ Κώστα Καραμανλῆ ἀποκαλοῦσε «Ἄκρο») κατῆλθε στίς ἐκλογές μέ «σημαία» τό περίφημο βιβλίο τῆς Ρεπούση καί, μέ τήν διαπλοκή στήριγμά του, ἀνταπόδοση ὑπηρεσιῶν γιά τόν βασικό μέτοχο (μόνιμο «στασίδι» στό Mega τῶν Μπόμπολα καί Λαμπράκη), κατάφερε νά εἰσέλθει στήν Βουλή μέ 3,8% καί νά… ψαλιδίσει τήν αὐτοδυναμία τῆς ΝΔ σέ δύο μόλις ἕδρες (152). Ἡ Ἀκροδεξιά αὐτή δέν ὑπῆρξε ριζοσπαστική, ἀλλά ὑπερσυστημική. Νέο εἶδος πού σώζεται μέχρι τίς μέρες μας. Ἡ διακυβέρνηση τά ἔτη 2007-2009 κατέστη, μετά ταῦτα, ἐφιάλτης. Ὡστόσο, καί ὁ Κώστας Καραμανλῆς ἀρνήθηκε μέχρι τέλους νά συνεργαστεῖ μέ αὐτό τό κόμμα, γιατί ἁπλούστατα ποτέ δέν εἶχε ἐμπιστοσύνη στήν ἡγεσία του.

Ἡ ὁποία, μάλιστα, ἔκανε ἐπανειλημμένες προσπάθειες νά τόν προσεγγίσει καί νά ἀφήσουν πίσω τά παλιά, μετά τίς ἐκλογές τοῦ 2009. Τήν ἴδια ρότα ἀκολούθησε καί ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς κατά τήν περίοδο τῆς διακυβέρνησής του: καμμία συναλλαγή μέ τήν ριζοσπαστική Ἀκροδεξιά τῶν ἀντιμνημονίων. Βεβαίως, μεταξύ τῆς Ἀκροδεξιᾶς τοῦ 1977 καί τῆς Ἀκροδεξιᾶς τοῦ 2007 ὑπῆρχε μία θεμελιώδης διαφορά. Ἡ πρώτη, ὑπό τόν ἀστό Σπῦρο Θεοτόκη, ἦταν ρομαντική καί θυμωμένη. Ἡ δεύτερη εἶχε πάντοτε τόν νοῦ της στήν (πολιτική) κερδοφορία. Πῶς θά «ἀβγατίσει» τήν ἐπιρροή της σέ διάφορα κέντρα. Ἀκροδεξιά τοῦ συστήματος.

Πρόβλημα πού ἔλυσε διά βίου μέ τήν ἐνσωμάτωσή της στήν ΝΔ, στήν ὁποία ἄρχισε νά ξεθαρρεύει καί νά γίνεται μέρος τοῦ σκληροῦ πυρήνα τῆς ἡγεσίας της ἀπό τό 2016 καί μετά. Τότε πού ἡ Ἀκροδεξιά εἰσῆλθε στό «ἱερό» τοῦ κόμματος μέ ὑψηλόβαθμο κομματικό ἀξίωμα καί ἀνέλαβε ζηλευτά ὑπουργεῖα. Σχεδόν πάντοτε τοῦ οἰκονομικοῦ καί παραγωγικοῦ κύκλου: Ἐμπορικῆς Ναυτιλίας, Ὑγείας, Ἀνάπτυξης, Γεωργίας, Μετανάστευσης κ.ἄ.

Ἡ ἀντίληψη τῆς πολιτικῆς σχολῆς Μητσοτάκη ἦταν ριζικά διαφορετική. Συναλλάχθηκε ἀπό τό 1974 μέ τά «σταγονίδια» καί τούς ὀπαδούς τῆς χούντας, γιατί ἀρχικῶς χρειαζόταν τήν ψῆφο τους γιά τήν εἴσοδο τοῦ «Κόμματος Νεοφιλελευθέρων» στήν Βουλή. Ἀνέπτυξε ἄριστη σχέση μέ τό παλαιό βασιλικό-μοναρχικό μπλόκ, τό ὁποῖο ἦταν δυσαρεστημένο ἀπό τήν στάση τοῦ Ἐθνάρχη στό δημοψήφισμα τοῦ 1974. Οἱ βάσεις ὑπῆρχαν ἀπό τήν περίοδο πού ὁ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης ἦταν ὑπουργός Οἰκονομικῶν τῆς ἀποστασίας καί ἔκανε δεκτά τά αἰτήματα τῆς βασιλικῆς οἰκογένειας γιά τήν αὔξηση τῆς ἐτήσιας χορηγίας της – τά λέει καί ὁ ἴδιος στό βιβλίο τοῦ Ἀλέξη Παπαχελᾶ.

Τό 1987 προεκλήθη σάλος μέ τήν «ἀντικαραμανλική» δήλωση τοῦ ἐπιτίμου στό Λονδῖνο γιά τό «unfair» κατά τοῦ βασιλέως στό δημοψήφισμα, ἐνῷ στά ψηφοδέλτια τῆς ΝΔ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης περιελήφθησαν καί ἐξελέγησαν στήν Φθιώτιδα, στήν Θεσσαλονίκη, στήν Δράμα καί σέ ἄλλες ἐκλογικές περιφέρειες βουλευτές μέ ροπή πρός τά Ἄκρα. Δέν περνοῦσαν, ἐπίσης, τότε ἀπαρατήρητες οἱ ἐκλεκτικές συγγένειες τῆς ἡγεσίας μέ ἐφημερίδες τῆς Ἀκροδεξιᾶς καί διάσημους ἐκβιαστές ἐκδότες. Ἀπό τίς στῆλες τους γίνονταν τά πιό σκληρά κτυπήματα πρός τήν ἐσωκομματική ἀντιπολίτευση, καί ὄχι ἀπό τόν παραδοσιακό Τύπο τῆς δεξιᾶς παράταξης.

Ἡ παράδοση αὐτή δέν θά μποροῦσε νά μήν συνεχιστεῖ, μόλις ἦρθαν τά δύσκολα, καί ἀπό τήν σημερινή κεντρώα καί μεταρρυθμιστική ἡγεσία τῆς ΝΔ. Τά Ἄκρα, ὅσο ἦταν ἀπειλή γιά νά περικόψουν τό ποσοστό τῆς ΝΔ στίς ἐκλογές, καταδιώκονταν. Τό 2023 ἀποκλείστηκε ἀντισυνταγματικά τό κόμμα «Ἕλληνες» ἀπό τίς ἐθνικές ἐκλογές καί τό 2024 τό κόμμα «Σπαρτιᾶτες» ἀπό τίς εὐρωεκλογές. Μόλις ὅμως προέκυψαν ζητήματα στίς δημοτικές καί στίς ἐθνικές ἐκλογές, ἀπειλή ἀπό ἄλλες, ἰσχυρότερες δυνάμεις, ἡ παράταξη ἐπανῆλθε στίς προπατορικές ἐργοστασιακές ρυθμίσεις: Τό κόμμα Κασιδιάρη ἀπαγορεύτηκε στίς εὐρωεκλογές, ἀπαγορεύτηκε στίς περιφερειακές ἐκλογές, ἀλλά τοῦ ἐπετράπη ἡ κάθοδος στίς δημοτικές ἐκλογές. Τό ἀποτέλεσμα; Δέν ἐξελέγη ἀπό τόν πρῶτο γῦρο ὁ Κώστας Μπακογιάννης καί στόν δεύτερο ἔχασε.

Δέν στενοχωρήθηκε καί ἰδιαιτέρως ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης. Πέντε ἀπό τούς δώδεκα βουλευτές τῶν «Σπαρτιατῶν» προσεχώρησαν ντέ φάκτο στήν κυβερνητική πλειοψηφία καί τήρησαν πιστά τήν γραμμή τῆς ΝΔ στίς ψηφοφορίες γιά τό Σύνταγμα καί τίς προανακριτικές Βορίδη καί Τριαντόπουλου. Στό ἀποκορύφωμα, ὁρίστηκαν καί ψηφολέκτες στίς κάλπες μέ τίς ἐπιστολικές ψήφους Βορίδη!

Τούτων δοθέντων, δέν μᾶς προξένησε ἐντύπωση ἡ εὐρεῖα κάλυψη τῆς ἀποφυλάκισης Κασιδιάρη ἀπό τά φιλοκυβερνητικά μέσα. Ὁ Πρωθυπουργός θά ἀκολουθήσει τήν οἰκογενειακή παράδοση καί θά «παίξει» μέχρις ἑνός ὁρίου μαζί τους. Θά τούς κλείνει τό μάτι ἀπό τώρα μέχρι τήν ἄνοιξη, νά τόν ἐξαιροῦν ἀπό τήν κριτική τους (ἀλλά νά ἐπιτίθενται σέ Δένδια καί Σαμαρᾶ), θά μετρήσει, θά σταθμίσει τήν κατάσταση καί ἀναλόγως θά ἀποφασίσει. Ἄν κάνουν ζημιά στούς ἀντιπάλους του, θά βρεῖ νομικό τρόπο νά κατέλθουν στίς ἐκλογές. Δέν θά διστάσει δευτερόλεπτο. Ἐάν ὅμως ἐπιδροῦν ἀρνητικά στήν συνολική ἀρχιτεκτονική (ἀφαιροῦν ἕδρες πού χρειάζεται ὁ πρῶτος γιά τίς διερευνητικές, αὐξάνουν τήν συμμετοχή τῶν νέων στίς κάλπες καί μειώνουν ἐμμέσως τό ποσοστό τῆς ΝΔ), θά βρεῖ τόν τρόπο νά τούς… κόψει. Ἡ ἀποθέωση τοῦ ἀμοραλισμοῦ καί τοῦ καιροσκοπισμοῦ. Ἀλλά καί τά ἀποκαλυπτήρια μιᾶς πολιτικῆς πού ποτέ της δέν εἶχε σταθερές ἀρχές ἐνῷ ὑπερηφανεύεται γιά τό ἀντίθετο.