Παρακολουθῶντας ἕναν ἀκόμη ἐμπρησμό

Χωρίς ἀμφιβολία, ἡ χθεσινή τραγωδία στή Σαλαμίνα εἶναι ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ!

Χωρίς ἀμφιβολία, ἡ χθεσινή τραγωδία στή Σαλαμίνα εἶναι ΕΜΠΡΗΣΜΟΣ! Ναί, τό νησί ἔχει μεταβληθεῖ πλέον σέ σκουπιδότοπο, ναί, τό νησί ἔχει δῶθε-κεῖθε ὑπαίθριες χωματερές, δηλαδή χώρους πού μπορεῖ νά ἀναφλεγοῦν «μέ ἕνα σπίρτο». Ἀλλά χθές εἴχαμε τήν

εὐκαιρία νά δοῦμε μέ τά μάτια μας τόν ΕΜΠΡΗΣΜΟ!

Ἀπό τό «μπαλκόνι» τῆς Κούλουρης, μετά τό μπάνιο, πήγαμε γιά φαγητό στό «Καρνάγιο», ἕνα παλιό, ταπεινό ταβερνάκι, ἔξω ἀπό τόν θόρυβο καί τά «κοσμικά» οὐζερί τῆς Κούλουρης, πού σέ τιμές ξεπερνοῦν καί

τήν Βουλιαγμένη. Ἐκεῖ, λοιπόν, ἀπό ἕνα τραπεζάκι τοῦ «Καρνάγιου», ἀπολαμβάναμε τήν θέα, μέ τούς ἀπέναντι λόφους καταπράσινους καί τήν θάλασσα «γυαλί», ἤρεμη καί καταγάλανη.

Ξαφνικά (ὁ παλιός ρεπόρτερ «ἔχει τόν διάολο μέσα του»), βλέπω λίγο

ἄσπρο καπνό νά ἀνεβαίνει στήν κορυφή τοῦ ἀπέναντι λόφου. «Φωτιά!» λέω, σχεδόν μηχανικά, κι ἀμέσως –ἐπειδή γνωρίζω τόν τόπο ἀπό παιδάκι– ἀποφαίνομαι γιά τήν τοποθεσία. «Πίσω εἶναι, Περιστέρια ἤ Κολῶνες» λέω. Ἀναστάτωση γύρω, ἀλλά σέ ἐλάχιστα λεπτά ὁ καπνός ἀπό τά Περιστέρια (πίσω ἀπό τόν λόφο) ἔχει γίνει μανιτάρι!

Καπνός μαῦρος, κατάμαυρος, πού λίγη ὥρα ἀργότερα ἀρχίζει νά «ἀσπρίζει». Εἶναι ἐμφανές ὅτι ἔχουν φθάσει τά πυροσβεστικά καί ρίχνουν νερό. Ἡ φωτιά μιά μαυρίζει, μιά γίνεται ἄσπρη, δεῖγμα τῆς μάχης πού ἔχει ἀρχίσει. Μπορεῖ νά μήν ἔχουμε εἰκόνα, ἀλλά καταλαβαίνουμε ὅτι γίνεται ἀγῶνας. Καί, ξαφνικά, πέντε λεπτά μόλις ἀφ’ ὅτου ἔχει ἐμφανισθεῖ ὁ καπνός, σηκώνεται ἄλλο «μανιτάρι», σέ ἀπόσταση –μέ τό μάτι–τοὐλάχιστον τριῶν-τεσσάρων χιλιομέτρων.

«Κι ἄλλη φωτιά! Ἀνάψανε τά Περιστέρια καί τώρα καῖνε τό “Αἴας Κλάμπ”» λέω, ἀναστατώνοντας πάλι τούς γύρω καί ἐνῷ τό «112» κοντεύει νά σπάσει τά τηλέφωνά μας.

Ἐπί τέλους, βρίσκω στό τηλέφωνο τόν συμβολαιογράφο Δημήτρη Πετσετάκη, φίλο καί γείτονα στήν Καστέλα, μέ σπίτι στά Περιστέρια. «Καίγεται τό δάσος ἀπό πάνω μας, ἐμεῖς ἔχουμε κατέβει στήν παραλία, ἡ φωτιά δείχνει διάθεση νά κατέβει πρός τά κάτω, γίνεται μάχη» μοῦ λέει.

Σέ λίγο, μοῦ τηλεφωνεῖ ἡ Ἑλένη Πέτρακα, πού πολιτεύεται μέ τήν ΝΔ στήν περιοχή. «Εἶμαι στά Σελήνια, ἡ φωτιά, μετά τά Περιστέρια, εἶναι τώρα στήν Γυάλα» μοῦ λέει. Ἄρα, κακῶς ἡ τηλεόραση καί τό ραδιόφωνο μιλοῦν γιά «Σελήνια». Ναί, ἡ Γυάλα ἀνῆκε στόν Δῆμο Σεληνίων, ἀλλά τό αὐτιστικό μας κράτος ἔκανε ὅλο τό νησί ἕναν δῆμο, ὑδροκέφαλο, δύσκολο νά διοικηθεῖ μέ ὅλες τίς ἁμαρτίες τῆς ἀρβανίτικης ξεροκεφαλιᾶς καί τήν δύναμη πού ἐξακολουθοῦν νά ἔχουν τά «σόγια».

Δυό ἑστίες, λοιπόν, στήν καρδιά τοῦ δάσους, μέ διαφορά πέντε λεπτῶν, ὅσο νά κάνει τήν ἀπόσταση ἕνα «μηχανάκι» πού θά πετάξει τό μπουκάλι μέ τό φυτίλι ἤ θά βάλει φωτιά στά ξερόχορτα καί θά πατήσει γκάζι!

Δυό ἄνθρωποι βρέθηκαν ἀπανθρακωμένοι στά Περιστέρια, μέσα στό σπίτι τους. Κρῖμα κι ἄδικο. Ἀλλά τό σπίτι τους μᾶλλον θά ἦταν «μέσα στά πεῦκα». Ἀκόμη τό λένε κάποιοι καί καμαρώνουν. «Ἔχουμε σπίτι μέσα στά πεῦκα»! Σάν νά τό ἔχουν, δηλαδή, σέ ναρ-
κοπέδιο!

Χθές, στή Σαλαμῖνα –γιά τίς ἁμαρτίες τῆς ὁποίας γράφουμε συνέχεια τόν τελευταῖο καιρό–, εἴδαμε «σέ ἀργή κίνηση» ἕναν ἀκόμη ἐφιαλτικό ἐμπρησμό. Τό νησί χρειάζεται νά διοικηθεῖ σωστά, χρειάζεται νά βοηθηθεῖ, χρειάζεται νά καθαρίσει. Τό «ἕνα νησί – ἕνας δῆμος» κατέστρεψε ὅλη τήν Σαλαμῖνα. Δέν τό βλέπουν;