Αὐτοκτονικός ἰδεασμός καί μῦθος τοῦ Σισύφου

Δέν ὑπάρχει πιό κωμικό θέαμα ἀπό τό νά βλέπεις ἕναν κατά φαντασίαν πλανητάρχη καί ἕναν κατά φαντασίαν σουλτᾶνο νά περπατοῦν (παραπατοῦν) ἀλληλοβασταζόμενοι, ὑπό τούς ἤχους ἑνός ἐμβατηρίου, τοῦ ὁποίου οἱ στίχοι ἀναφέρονται σέ ἕνα ἀνύπαρκτο ἔθνος!

Ἀπό τήν μιά ὁ Πρόεδρος τῆς πρώην ὑπερδυνάμεως, ὁ ὁποῖος ἡττήθη κατά κράτος στόν πόλεμο μέ τούς μουλάδες τοῦ Ἰράν, ἀλλά ἐπιμένει ὅτι «εἶναι ὁ νικητής» (θυμίζει ὀλίγον…Λουτσέσκου) καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ ἡγέτης ἑνός συνονθυλεύματος, ὁ ὁποῖος κάθε τόσο ὁραματίζεται «αὐτοκρατορίες» καί «Γαλάζιες Πατρίδες», ὅταν ἡ «ὑπερδύναμή» του ἀπεδείχθη ξέφραγο ἀμπέλι στόν τομέα τῆς ἀεραμύνης!

Καί, ὡς ντεκόρ, μιά μπάντα πού παιανίζει τό «ἐμβατήριο τῶν γενιτσάρων», σκοπό βασισμένο σέ βυζαντινούς «δρόμους» (δέν γνώριζαν μουσική τά στίφη τῶν βαρβάρων πού κατέλαβαν τήν Πόλη, οἱ μόνοι ἦχοι πού γνώριζαν ἦταν ὁ καλπασμός τῶν ἀλόγων καί τῶν ὅπλων), καί ὅλοι οἱ ἐγχώριοι «τουρκολάγνοι» νά σημειώνουν ὅτι τό ἐν λόγῳ μουσικό ἀνοσιούργημα εἶχε «συμβολική σημασία»…

Δυστυχῶς γιά τόν Δυτικό κόσμο, ὅλα ὅσα συνέβησαν στήν ‘Ἄγκυρα ἦταν συμβολικά. Συμβολικῶς ἀποκαλοῦμε «πλανητάρχη» τόν Πρόεδρο ὁ ὁποῖος ἔχει κάνει τήν Δυτική συμμαχία ἄνω-κάτω, συμβολικῶς ἀποκαλεῖται «Πρόεδρος» ἕνας τύπος ὁποῖος ἔχει φυλακίσει ὅλους τούς ἀντιπάλους του καί κυβερνᾶ τυραννικά ἕναν λαό ὁ ὁποῖος πένεται καί στενάζει, συμβολικῶς ἀναφερόμεθα σέ «Βορειοατλαντική Συμμαχία», ὅταν στήν οὐσία ἔχουμε νά κάνουμε μέ ἕναν ἐμπορικό ὅμιλο (χαμηλῆς) παραγωγῆς καί διαθέσεως πολεμικοῦ ὑλικοῦ.

Συμβολικῶς, βεβαίως, ὁ ὑποτιθέμενος πλανητάρχης «τά ἔδωσε ὅλα» στόν ὑποτιθέμενο σουλτᾶνο, ὁ ὁποῖος, γιά μιά εἰσέτι φορά, εἰσέπραξε ὑποσχέσεις, συμβολικῶς παρέστησαν ἐκεῖ οἱ ἡγέτες τῶν χωρῶν τῆς δῆθεν Συμμαχίας, συμβολικῶς ἀποκαλοῦμε «Εὐρωπαϊκή Ἕνωση» ἕναν ὅμιλο ἐμπορικῶν συναλλαγῶν, ὁ ὁποῖος συνομιλεῖ μέ κάποιον πού ἔχει καταλάβει μέ τά ὅπλα καί κατέχει τό ἥμισυ μιᾶς χώρας-μέλους τοῦ ἐν λόγῳ «ὁμίλου».

Ζοῦμε στήν ἐποχή τῶν συμβολισμῶν, τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης καί τῆς εἰκονικῆς πραγματικότητος.

Καί ἐνῷ ἐμεῖς, ἐδῶ, πολύ καλά τά γνωρίζουμε ὅλα αὐτά, ἐπιμένουμε νά ζοῦμε μέσα σέ μιά Νιρβάνα δημοκρατικότητος, νά προσποιούμεθα ὅτι ὅλα λειτουργοῦν καλά καί νά προσπαθοῦμε νά ἐφαρμόσουμε τό πατροπαράδοτο «βάζουμε τά χέρια μας καί βγάζουμε τά μάτια μας».

Πῶς ἀλλοιῶς νά ἐξηγήσει κανείς ὅτι τό μισό πολιτικό μας σύστημα (ὁ Θεός νά τό κάνει) σχεδόν… πανηγυρίζει ἐπειδή ὁ δῆθεν πλανητάρχης δῆθεν «τά ἔδωσε ὅλα» στόν δῆθεν σουλτᾶνο;

Ἔχουμε τόσο διχασθεῖ, ὡς κοινωνία, πού ὑπερβαίνουμε πλέον τά ὅρια τοῦ αὐτοκτονικοῦ ἰδεασμοῦ, μέσα σέ μιά εἰκονική πραγματικότητα πού διαμορφώνει τό οἰκονομικό παρασκήνιο, τοῦ ὁποίου ἡ δύναμη καί ἡ ἐπιρροή ἐγγίζουν πλέον τά ὅρια τοῦ τρόμου!

Βεβαίως, κάποια στιγμή θά συνέλθουμε καί θά δοῦμε (πάλι) τήν πραγματικότητα. Συνήθως, ὅμως, ὡς λαός, «ξυπνᾶμε» ἔπειτα ἀπό ὀδυνηρές ἐμπειρίες καί καταστροφές.

Διαβάζοντας προσεκτικά τήν ἑλληνική Ἱστορία, διαπιστώνεις εὔκολα ὅτι οἱ κατά καιρούς «καταστάσεις» μοιάζουν ἀπολύτως μεταξύ τους. Μόνο τά πρόσωπα ἀλλάζουν. Τό ἀποτέλεσμα, ὅμως, εἶναι πάντα τό ἴδιο.

Ὀδυρμός καί κλαυθμός ἐπί τῶν ἐρειπίων. Κι ἔπειτα, ἐπίπονος ἀγῶνας γιά τήν ἀναγέννηση.

Σέ ἕναν εἰκονικό κόσμο, μέ ὑποτιθέμενους πλανητάρχες καί σουλτάνους, ἐμεῖς ἐξακολουθοῦμε πιστά νά ζοῦμε τόν μῦθο πού μάθαμε καλά. Τόν μῦθο τοῦ Σισύφου!