Ἄρχισαν πάλι τά ἀρρωστημένα «ναί μέν, ἀλλά»…

Ἔγραψε, χθές, ὁ Γιῶργος Βουλγαράκης

Ἔγραψε, χθές, ὁ Γιῶργος Βουλγαράκης: «Στίς 29 Σεπτεμβρίου 2003 ἔβαλαν βόμβα στό σπίτι μου. Μέσα κοιμόταν ἡ γυναῖκα μου καί τά παιδιά μου. Ἄν δέν πρόφταινε ἡ Πυροσβεστική, θά εἶχαν καεῖ ζωντανοί.

Ἡ κόρη μου ἡ Παυλίνα, τότε παιδί, δέν τό ξέχασε ποτέ. Χρόνια μετά ἔγραψε ὅτι ἐκεῖνο τό βράδυ πῆρε στήν ἀγκαλιά της τή μικρή της ἀδερφή, τήν Χάρι, πού μόλις λίγους μῆνες εἶχε γεννηθεῖ, καί σκέφθηκε τί θά γινόταν ἄν δέν εἶχε ξυπνήσει.

Χθές μιά ἄλλη οἰκογένεια δέν εἶχε τήν ἴδια τύχη. Ἡ Βάγια Νέστορα κάηκε ζωντανή ἐπειδή ἡ κόρη της τόλμησε νά εἶναι ὑποψήφια τῆς ΝΔ. Δέν τήν ἤξεραν κἄν οἱ δολοφόνοι της. Τούς ἔφτανε τό ἐπώνυμο.

Εἴκοσι τρία χρόνια μετά τό δικό μου σπίτι, ἡ χώρα ξαναβλέπει καί ξαναζεῖ τίς ἴδιες φλόγες, τούς ἴδιους αὐτοσχέδιους μηχανισμούς, τήν ἴδια μηδενική λογοδοσία. Ἄλλαξε μόνο ὁ στόχος: ἀπό ὑπουργό σέ μάνα.

Τό πρόβλημα δέν εἶναι ὅτι λείπουν μηχανισμοί, ἀνακρίσεις, ἀνακοινώσεις καταδίκης. Τό πρόβλημα εἶναι ὅτι ἡ κοινωνία ἔχει μάθει νά χωνεύει τήν πολιτική βία σάν κάτι ἀναμενόμενο. Καί ὅσο ἡ βία γίνεται ἀνεκτή, θά συνεχίσει νά παράγει πτώματα.

Δέν γράφω γιά νά θυμηθῶ ἐγώ. Γράφω γιατί ὅσο κάποιος βρίσκει γύρω του ἀνοχή, θά βάλει καί τήν ἑπόμενη βόμβα»…

Εἶναι γνωστό το πῶς «φαγώθηκε» ἀπό τήν πολιτική ὁ Γιῶργος Βουλγαράκης. Ἀντιπολιτευτική ἀλητεία, μέ σεγκόντο «ἐκ τῶν ἔσω», ἀδίστακτοι ψευδολόγοι, ἐπιτήδειοι ψευδογράφοι, ἐπαγγελματίες ἀποτυχημένοι, κομματόσκυλα σκοτεινῶν πολιτικῶν γραφείων, ὑπονόμευση μιᾶς Κυβερνήσεως τῆς ὁποίας ὁρισμένες ἐπιλογές εἶχαν ἐνοχλήσει «λίγους, ἀλλά δυνατούς». Τά ζήσαμε ὅλα αὐτά, τά ἔχουμε πλέον μάθει καί τά (ξανα)βλέπουμε συνεχῶς στήν πολιτική μας καθημερινότητα. Ἔχοντας συμπληρώσει ἀρκετές δεκαετίες στόν χῶρο τῆς ναυτιλίας, ἐπιτρέψτε μας νά βεβαιώσουμε ὅτι ὁ Γιῶργος Βουλγαράκης ἔμεινε λίγο στήν Ἀκτή Βασιλειάδη, ἀλλά εἶχε δείξει, ἀπό τίς πρῶτες ἡμέρες, ὅτι ἔβλεπε πολύ μακριά.

Δυστυχῶς, ἡ ὠμή βία, ἡ ὁποία ποτέ δέν ἔλειψε ἀπό τήν χώρα ἀπό τό 1975, ὁπότε ἐμφανίσθηκε ἡ δολοφονική 17 Νοέμβρη, εἶχε –καί ἔχει– τήν «συμπαράσταση» πολλῶν ἀρρωστημένων ἐγκεφάλων, οἱ ὁποῖοι καί «πέννα» διαθέτουν καί «μικρόφωνα» βρίσκουν καί «μονίμως ἀδικημένοι» αἰσθάνονται καί «ἐπί παντός τοῦ ἐπιστητοῦ» σχολιάζουν, κατ’ ἐντολή τῶν ἐχόντων τήν πραγματική ἐξουσία, καί τό τετριμμένο «γιατί ἐκεῖνοι καί ὄχι ἐμεῖς» σκέπτονται νυχθημερόν.

Ἔχουμε ζήσει τήν ἐποχή πού ἄνοιγαν σαμπάνιες οἱ ἐκδότες τούς ὁποίους «ἐπέλεγαν» οἱ ἐγκληματίες τρομοκράτες γιά νά στείλουν τήν «προκήρυξή» τους. Κείμενα βαριά ἄρρωστα, ἀκαταλαβίστικα, μέ γελοῖες δικαιολογίες γιά τά στυγερά ἐγκλήματα.

Καί τώρα, πού μιά ἀνυποψίαστη γυναῖκα ἔχασε τήν ζωή της ἐπειδή ἡ κόρη της ὑπῆρξε… ὑποψηφία μέ τήν κυβερνητική παράταξη, βγῆκαν πάλι τά ἀπό καιρό χαλασμένα μυαλά, δημοσιεύοντας τά γνωστά, ἐπικίνδυνα καί ἀνατριχιαστικά «ναί μέν, ἀλλά…».

Γιά νά τελειώνουμε. Δέν ὑπάρχει «ναί μέν, ἀλλά» στήν (ἀσφαλῶς κατευθυνόμενη καί μέ πολιτικά κίνητρα) τρομοκρατία. Δέν ἔχει καμμιά σημασία τό «ἀπό ποιά κατεύθυνση ἔρχεται ἡ μολότωφ». Ἡ τρομοκρατία χρειάζεται «σιδηρᾶν χεῖρα», πού ἔλεγαν οἱ παλιοί καθηγητές. Ὅλα τά ἄλλα εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνα καί ἀναποτελεσματικά.