Τί σημαίνουν οἱ ἑλιγμοί τῆς Ἀγκύρας

Δέν μᾶς ἀνησυχοῦν τόσο τά μηνύματα ἀπό τήν Ἄγκυρα ὅσο ἡ ἀδυναμία τῆς Κυβερνήσεως τῶν Ἀθηνῶν νά κατανοήσει τήν πραγματικότητα.

Τήν Τουρκία τήν γνωρίζουμε. Τά σχέδιά της, οἱ διεκδικήσεις της εἰς βάρος μας καί ἐσχάτως οἱ προσπάθειές της νά ἀναδειχθεῖ σέ περιφερειακή δύναμη καί ἡγέτιδα χώρα τοῦ ἰσλαμικοῦ κόσμου εἶναι σέ ὅλους γνωστά. Εἶναι γνωστά βεβαίως καί στό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, ὅπου ὁμάδες ἐμπείρων διπλωματῶν ἐπεξεργάζονται καί ἀναλύουν τίς κινήσεις τῆς γείτονος προβαίνοντες κατά τεκμήριον σέ ὀρθές ἐκτιμήσεις γιά τά ἑπόμενα βήματά της.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Γνωρίζουμε ὅλοι πολύ καλά ὅτι ἡ Τουρκία ἔχει δεδομένους στόχους, στούς ὁποίους παραμένει προσηλωμένη, ἀκόμη καί ἄν κατά καιρούς κάνει ἑλιγμούς πού τήν ἐμφανίζουν ὡς πλέον διαλλακτική. Οἱ ἑλιγμοί αὐτοί βοηθοῦν στήν βελτίωση τῆς εἰκόνας της στήν διεθνῆ σκηνή καί συνήθως τήν φέρνουν σέ θέση νά διεκδικήσει πιό ἀποτελεσματικά τήν ἐπίτευξη τῶν ἐπιδιώξεών της. Ἐπιδιώξεων πού δέν ἀλλάζουν καί δέν ἀναθεωροῦνται. Σέ ἕναν τέτοιο ἑλιγμό προφανῶς καί προβαίνει κατά τήν παροῦσα περίοδο ἡ Ἄγκυρα, τόσο λόγῳ τοῦ πολέμου στήν Μέση Ἀνατολή ὅσο καί ἐν ὄψει τοῦ γεγονότος ὅτι σύντομα θά φιλοξενήσει τήν Σύνοδο Κορυφῆς τοῦ ΝΑΤΟ.

Ἡ Ἑλλάς θά ἔπρεπε σέ αὐτήν τήν φάση νά ἐκφράζει τίς ἐπιφυλάξεις της καί νά ἀναδεικνύει τά ἀδύναμα σημεῖα τῆς πολιτικῆς τῶν Τούρκων, τονίζοντας σέ κάθε κατάλληλη εὐκαιρία τό γεγονός ὅτι οὐδέποτε ἡ Τουρκία ἀφίσταται τῶν ἐπεκτατικῶν της σχεδίων καί τῶν νεο-οθωμανικῶν της ὀνειρώξεων.

Ἡ Κυβέρνησίς μας ὅμως προτιμᾶ, φαίνεται, τήν ὁδό τῆς μικροπολιτικῆς ἐκμεταλλεύσεως μεμονωμένων καί ἀσημάντων σημείων γιά νά κατηγορήσει τούς πολιτικούς της ἀντιπάλους στό ἐσωτερικό. Ἔτσι, ἀντί νά γίνεται σοβαρός διάλογος γιά τήν ἐθνική ἐξωτερική πολιτική, ἀκοῦμε τόν Πρωθυπουργό νά κάνει λογοπαίγνια ὑποστηρίζοντας γιά κάποιους ὅτι «πνίγονται στά ἤρεμα νερά τοῦ Αἰγαίου»!

Ἔχουμε καταγράψει τό γεγονός ὅτι τά νερά τοῦ Αἰγαίου δέν εἶναι καθόλου ἤρεμα καί ἔχουμε ἐπισημάνει τό γεγονός ὅτι ἡ περίφημη Διακήρυξις τῶν Ἀθηνῶν ἐχρησίμευσε στήν Τουρκία προκειμένου νά δείξει διαλλακτικό πρόσωπο πρός τούς δυτικούς συμμάχους.

Θά ἐπαναλάβουμε ὅτι αὐτή ἡ Διακήρυξις, ἀπό τήν ὁποία ἡ Ἑλλάς οὐδέν εἶχε νά κερδίσει, γιά τήν Τουρκία λειτούργησε σάν «συγχωροχάρτι». Τῆς ἔδωσε τό δικαίωμα νά ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι δύναμις «εἰρήνης» καί νά ὑποστηρίζει ὅτι αὐτό τό ἀναγνωρίζει ἀκόμη καί ἡ Ἑλλάς, παρά τίς διαφορές πού ὑπάρχουν μεταξύ τῶν δύο χωρῶν. Καί μπορεῖ ὁ ἰσχυρισμός αὐτός νά εἶναι ἕωλος, ἀλλά πῶς νά τόν ἀντικρούσει αὐτός πού συνομολόγησε τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν; Τό ὅτι γίνονται ἀπό τό ἑλληνικό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν ἀναφορές στό γεγονός ὅτι παραμένουν οἱ διαφορές τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Τουρκία σέ πληθώρα θεμάτων, παρά τίς διακηρύξεις καλῆς γειτονίας, οὐδόλως ἐξυπηρετεῖ τά ἐθνικά συμφέροντα, ὅπως ἐνδεχομένως νομίζουν κάποιοι ἀφελεῖς. Ἐνισχύει μόνον τήν προσπάθεια τῆς Τουρκίας νά φαίνεται διαλλακτική πρός τούς δυτικούς συμμάχους.

Ἐπί τῆς οὐσίας ὅμως, ἡ τουρκική πολιτική παραμένει σταθερή ἐδῶ καί δεκαετίες. Στόχος της στό Αἰγαῖο εἶναι ὁ διαχωρισμός του, μέ τόν 25ο μεσημβρινό νά ἀποτελεῖ ὅριο δικαιοδοσίας της. Διεκδικεῖ ὅμως καί τά διεθνῆ ὕδατα δυτικῶς τοῦ ὁρίου αὐτοῦ μέ τόν ἰσχυρισμό ὅτι τά νησιά στεροῦνται κυριαρχικῶν δικαιωμάτων καί ὅτι «ἐπικάθηνται» ἐπί τῆς τουρκικῆς ὑφαλοκρηπῖδος. Μέ τήν διεκδίκηση αὐτή συναρτᾶται ἀμέσως ἡ ἀπειλή πολέμου (casus belli) σέ περίπτωση ἐπεκτάσεως τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων πέραν τῶν ἕξι μιλίων.

Θά ἐρωτήσουμε ἄν συνάδει πρός τήν λογική νά ἔχουμε σχέσεις καλῆς γειτονίας ὑπό τήν ἀπειλή πολέμου, ἀλλά φαίνεται πώς τό ἐρώτημα αὐτό τό ἀντιπαρέρχεται τό Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν, τό ὁποῖο συνομολόγησε τήν Διακήρυξη τῶν Ἀθηνῶν χωρίς τό casus belli νά ἔχει ἀρθεῖ, καί τό ἀντιπαρέρχονται ὅλοι ὅσοι πιστεύουν ὅτι μπορεῖ τά νερά τοῦ Αἰγαίου νά εἶναι «ἤρεμα» μέ τήν ἀπειλή αὐτή νά ὑποβόσκει.

Ὁμοίως ἡ τουρκική πολιτική εἶναι ἀπαράλλακτη καί ὅσον ἀφορᾶ στό Κυπριακό. Στόχος τῆς Ἀγκύρας παραμένει ἡ ἀναγνώρισις τοῦ τουρκοκυπριακοῦ ψευδοκράτους καί ἡ διχοτόμησις τῆς Μεγαλονήσου. Ἡ Ἀθήνα καί ἡ Λευκωσία, πού ξεκίνησαν τό 1974 μέ τό αἴτημα τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας στά πρό τῆς εἰσβολῆς δεδομένα, ἔχουν ὑποχωρήσει σήμερα νά δέχονται τήν «διζωνική δικοινοτική ὁμοσπονδία», ἀκόμη καί τήν παραχώρηση τῆς προεδρίας σέ Τουρκοκύπριο διά τῆς ἐναλλαγῆς ἐκπροσώπων τῶν δύο κοινοτήτων στήν θέση αὐτή. Πλέον εἶναι φανερό πώς οὔτε οἱ ὑποχωρήσεις αὐτές ἱκανοποιοῦν τήν Ἄγκυρα. Ἐπιμένει στήν «λύση» τῶν δύο κρατῶν.

Ἡ στάσις αὐτή εἶναι ἐνδεικτική τοῦ πῶς θά χειρισθεῖ καί τίς λοιπές ἀπαιτήσεις πού ἔχει ἐγείρει εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος. Ὅσο βλέπει τήν Κυβέρνηση νά υἱοθετεῖ διαλλακτικές πρακτικές καί ὅσο τά ἐθνικά ζητήματα θά γίνονται ἀντικείμενο μικροκομματικῆς ἀντιπαραθέσεως θά παραμένει ἀνυποχώρητη καί θά ἐκμεταλλεύεται κάθε εὐκαιρία γιά νά προωθήσει περαιτέρω τά σχέδιά της.

Γι’ αὐτό λοιπόν ἄς σοβαρευτοῦμε. Διακυβεύεται τό μέλλον τῆς χώρας καί ἡ πολιτική μας «ἐλίτ» ἀσχολεῖται μέ μικροπρέπειες.