Ἄς προσεχθεῖ περισσότερο τό Ναυτικό Μουσεῖο Ἑλλάδος

Τό Ναυτικό Μουσεῖο τῆς Ἑλλάδος βρίσκεται «χωμένο» στήν Μαρίνα Ζέας.

Ἐπρόκειτο νά μεταφερθεῖ στό «Ναυτικό Πάρκο» στό Παλαιό Φάληρο, ἀλλά ἡ μεταφορά ματαιώθηκε καί –εὐτυχῶς γιά τόν Πειραιᾶ– παραμένει στά ὅρια τοῦ μεγάλου μας λιμανιοῦ. Προχθές, μεσημεράκι, περάσαμε γιά μιά «ἀνάσα», μέσα ἀπό τήν θαλασσινή μας Ἱστορία, τήν πορεία ἑνός ἔθνους πού γεννήθηκε καί μεγάλωσε πλάι στήν θάλασσα, πού ἀνεδείχθη ἀπό τούς ὁμηρικούς χρόνους σέ θαλάσσια ὑπερδύναμη καί σήμερα βρίσκεται στήν κορυφή τῆς παγκοσμίου ἐμπορικῆς ναυτιλίας.

Δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ἡ εἰκόνα τοῦ Μουσείου εἶναι ἐκείνη πού ὤφειλε νά εἶναι, ἄν εἶχε τούς ἀπαραίτητους πόρους γιά ἕνα τόσο μεγάλο, ἀλλά καί τόσο σημαντικό μουσεῖο, πού σήμερα ἀποτελεῖ ἕνα ἀπό τά ἐλάχιστα πλέον τοπόσημα, συνδεδεμένα μέ τήν Ἱστορία τοῦ Πειραιῶς.

ιακρίναμε σημάδια ἔντονα ὑγρασίας σέ ἀρκετά σημεῖα στούς τοίχους, εἴδαμε ὅτι ἐξωτερικά χρειάζεται ἀρκετή δουλειά, εἴδαμε ἐπίσης κάποια ἔργα στήν πλατεῖα, ἔξω ἀπό τό Μουσεῖο, γιά τά ὁποῖα δέν μπορεῖς νά πάρεις ὅρκο ὅτι δέν θά ἀλλοιώσουν τόν χαρακτῆρα τῆς –μέχρι πρό τινος – ἠπίου κλίματος περιοχῆς.

Τά ἐκθέματα εἶναι, φυσικά, ὑπέροχα, τά ἀντικείμενα καταπληκτικά, ἡ δυνατότης τοῦ ἐπισκέπτη νά ταξιδέψει, ὧρες ὁλόκληρες, μελετῶντας ἕνα-ἕνα τά «κομμάτια» καί τήν ἱστορία τους μοναδική.

Γιά ἐμᾶς τούς Ἕλληνες καί ἰδίως γιά τούς «θαλασσινούς», ὅπως οἱ Πειραιῶτες, τό Ναυτικό Μουσεῖο εἶναι σπουδαία ὑπόθεση.

Προσωπικά, τό θυμόμαστε, ὡς μαθητές τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου, στήν ὁδό Μπουμπουλίνας καί Κουντουριώτου, ὅπου σήμερα στεγάζεται Παιδικός Σταθμός, μέ δυό κανόνια στήν εἴσοδο. Τό εἴχαμε ἐπισκεφθεῖ τόσο μέ τό σχολεῖο ὅσο καί, ἀργότερα, ὡς μαθητές, στήν Ἰωνίδειο. Ὁ καθηγητής μας τῆς Ἱστορίας Εὐθύμιος Κουτρολῖκος μᾶς εἶχε πάει ἐκεῖ μερικές φορές, μέ ἔκδηλη τήν ἐπιθυμία νά μᾶς εἰσαγάγει στήν γοητεία τῆς ἐναλίου ἑλληνικῆς πορείας.

Δέν γνωρίζουμε ποιός, πόσο καί πῶς ἐνισχύει οἰκονομικά τό Μουσεῖο, ἀλλά μάθαμε ὅτι γιά τήν ἀποκατάσταση τῶν ὅποιων προβλημάτων (κυρίως γιά ἐκεῖνα πού ἔχει δημιουργήσει στούς τοίχους καί στό δάπεδο ἡ ὑγρασία) δέν ὑπερβαίνουν τό ἑνάμισυ ἑκατομμύριο εὐρώ.

Ποσό ἐλάχιστο, ἄν ἀναλογισθεῖ κανείς τά οἰκονομικά μεγέθη τῶν μεγάλων ἑλληνικῶν ναυτιλιακῶν ἐπιχειρήσεων, πού δευθύνονται ἀπό ἑλληνικές οἰκογένειες. Ναυτικό Μουσεῖο εἶναι, στήν ναυτιλία ἀναφέρεται, ἴσως κάποιοι μεγάλοι Ἕλληνες ἐφοπλιστές, μέ μιά καί μόνη κίνηση, θά μποροῦσαν νά ἀποκαταστήσουν τίς ὅποιες ζημίες.

Θά μποροῦσαν ἐπίσης νά γίνουν μέλη τοῦ Μουσείου, καταβάλλοντας ἐτησίως ἕνα –συμβολικό– ποσόν, ἄς ποῦμε χιλίων εὐρώ, ὅλες οἱ ναυτιλιακές ἑταιρεῖες πού ἑδρεύουν στόν Πειραιᾶ καί τά πέριξ. Δέν γνωρίζουμε ἐάν τό Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ ἔχει τήν δυνατότητα νά στηρίξει τό Μουσεῖο, ἀλλά πιστεύουμε ὅτι ἡ πόλη τοῦ Πειραιῶς ἀξίζει μεγαλυτέρας προσοχῆς καί δικαιοῦται νά φιλοξενεῖ τό Ναυτικό Μουσεῖο τῆς μεγαλύτερης ναυτιλιακῆς δυνάμεως στόν κόσμο.

Μαθαίνουμε ὅτι ἔχει ἀρχίσει ἤδη ἡ διαμόρφωση τοῦ «Σιλό» στό κεντρικό λιμάνι, γιά νά στεγασθεῖ τό Μουσεῖο Ἐναλίων Ἀρχαιοτήτων. Δέν θά πρέπει νά ἀναβαθμισθοῦν ἀναλόγως τό Ἀρχαιολογικό Μουσεῖο Πειραιῶς (πού στεγάζεται σέ ἕνα σημεῖο χωρίς πάρκινγκ καί μέ τά εὑρήματα νά ἀσφυκτιοῦν σέ ἀποθῆκες δῶθε-κεῖθε) καί τό Ναυτικό Μουσεῖο Ἑλλάδος; Νά δύναται, δηλαδή, ὁ ἐπισκέπτης νά «διαβάσει» τήν Ἱστορία τοῦ ἀρχαιότερου λιμένος τῆς Εὐρώπης καί ὄχι νά μένει στόν Πειραιᾶ ἐπειδή «εἶναι πιό φθηνή ἡ διαμονή καί μέ τό μετρό εἶσαι σέ εἴκοσι λεπτά στήν Ἀκρόπολη!»…