ΔΟΞΑ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 9 Μαΐου 1926

Νεαρός συνάδελφος, ἐκδόσας πρό ὀλίγων ἡμερῶν τόν νέον του τόμον, μᾶς ἐπλησίασε τό βράδυ τῆς Πρωτομαγιᾶς εἰς τό καφενεῖον, μέ τήν ἱκανοποίησιν ζωγραφισμένην στό πρόσωπόν του.

– Ὁ κόσμος, τέλος πάντων, φαίνεται ὅτι ἄρχισε νά διαβάζη… μᾶς εἶπεν ἀκτινοβολῶν.

– Πῶς τό συμπεραίνεις; τόν ἐρωτήσαμεν. Μήπως ἐξηντλήθη, κιόλας, ἡ πρώτη ἔκδοσις τοῦ βιβλίου σου;

– Δέν ἐφρόντισα νά τό ἐξακριβώσω ἀκόμη ἀπό τόν ἐκδότη μου… μᾶς ἀπήντησεν. Εἶναι βέβαιον ὅμως ὅτι τό ἐδιάβασαν παραπολλοί καί, τό πλέον εὐχάριστον, ὅτι ἄρεσεν ἰδιαιτέρως στίς γυναῖκες.

– Ἔλαβες, λοιπόν, σχετικά συγχαρητήρια;

– Κάτι περισσότερον! Τά συγχαρητήρια τῶν φίλων μας εἶναι τυπικά καί δέν ἔχουν καμμίαν ἀξίαν. Δόξα ἀληθινή εἶναι, ὅπως λέγει κάποιος σοφός ὁρισμός, νά σέ γνωρίζουν καί νά σέ προσέχουν ἄνθρωποι τούς ὁποίους δέν γνωρίζεις. Λοιπόν, τόν ὁρισμόν αὐτόν τόν εἶδα σήμερον πραγματοποιούμενον στά τράμ, στά ζαχαροπλαστεῖα, στούς δρόμους, ὅπου μοῦ ἔτυχε νά σταθῶ καί νά περάσω. Ὅλοι μέ κύτταζαν μέχρις ἐνοχλήσεως. Καί ἰδίως, ὅπως σᾶς εἶπα, οἱ γυναῖκες…

– Συμπεραίνεις, λοιπόν, ὅτι εἶχαν διαβάσει τό βιβλίο σου;

– Φυσικά! Διαφορετικά δέν ἐξηγεῖται τό πρᾶγμα. Ἰδίως μέσα στό τράμ τῶν Πατησίων, τήν ὥραν πού γύριζα ἀπό τήν Πρωτομαγιά, τό πρᾶγμα παράγινε. Ὅλος ὁ γυναικόκοσμος εἶχε καρφωμένα τα ματιά ἀπάνω μου καί μοῦ χαμογελοῦσε μ’ ἕνα τρόπο περιέργο. Μία συντροφιά, μάλιστα, ἀπό κοριτσόπουλα μοῦ ἔκαμε πραγματική ὀβασιόν.

– Ἀναγνώστριές σου, βέβαια…

– Δέν ὑπάρχει ἀμφιβολία! Μιά ἀπό τίς δεσποινίδες φαίνεται ὅτι μέ γνώριζε. Ἔσκυψε, λοιπόν, καί εἶπε κάτι τι στήν διπλανή της, δείχνοντας μέ τρόπο. Ἐκείνη γύρισε καί μοῦ ’ριξε μιά ματιά, χαμογέλασε καί κάτι εἶπε κρυφά στίς ἄλλες. Ἔπειτα ὅλες μαζί ἄρχισαν νά μέ κυττάζουν γλυκύτατα, νά κρυφοκουβεντιάζουν καί νά γελοῦν πνιχτά, σάν νά τῆς γαργάλιζε κανένας.

Δέν φαντάζεσαι τί κακό ἔκαναν τά διαβολοκόριτσα. Ἐννοεῖται ὅτι τά γέλια αὐτά τῶν κοριτσιῶν ὑπῆρξαν ἡ μεγαλυτέρα ἱκανοποίησις γιά μένα. Διότι ἦτο σάν νά μοῦ ἔλεγαν: «Κατεργαράκο! Νομίζεις λοιπόν πώς δέν τό καταλάβαμε ἐκεῖνο τό κεφάλαιο τοῦ ἔργου σου; Pas si bete! Ὅσο ἀριστοτεχνικά κι ἄν κατώρθωσες νά καμουφλάρης τήν ἐρωτική ἐκείνη σκηνή, τά ἐμαντεύσαμεν ὅλα…».

Ὁ ἔνδοξος φίλος ἐσταμάτησε μίαν στιγμήν.

– Μά τί κεφάλαιον ἦτο αὐτό, ἐπί τέλους, πού ἐσημείωσεν ἕνα τέτοιον θρίαμβον; τόν ἐρωτήσαμεν.

– Δέν καταλαβαίνετε; μᾶς εἶπε. Ἕνα ἀκατάλληλον ἁπλούστατα, ἀριστοτεχνικῆς μορφῆς. Καί δός του χάχανα, πού λέτε, τά παλιοκόριτσα!

– Ἐσύ τί ἔκανες;

– Τί θέλετε νά κάμω; Ἐκράτησα ὅλην μου τήν σοβαρότητα. Ἀπό μέσα μου, ὅμως, ἐδοκίμαζα τήν σπανίαν ἱκανοποίησιν τοῦ συγγραφέως, πού ἔφθασε νά γίνη προσφιλής στίς ὡραῖες γυναῖκες. Ὑπάρχει γλυκυτέρα δόξα ἀπ’ αὐτήν;

Ἔξαφνα ἕνας ἐκ τῆς παρέας ἔσκυψε ἐπάνω στόν εὐτυχῆ συγγραφέα, ὡς νά ἤθελε νά τόν φιλήση. Δέν τόν ἐφίλησεν. Ἀπέσπασεν ἀπό τό σακκάκι του ἕνα κεφάλι τσίρου, τό ὁποῖον ὕψωσε θριαμβευτικῶς εἰς τόν ἀέρα.

Ἡ δόξα τοῦ συγγραφέως εἶχε ζήσει ὅσον ζοῦν τά ρόδα. Καί κάτι ὀλιγώτερον ἀκόμη.