ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΠΛΟΦΟΡΟΥΝΤΑΣ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 24 Ἀπριλίου 1926

Ἐλέγαμεν χθές διά τούς ὁπλοφοροῦντας Ἀθηναίους, πού μᾶς δίνουν κάποτε τήν ἀφορμήν νά ψάλωμεν, μαζί μέ τόν Τουρκουᾶτον Τάσσον, τά «ὅπλα τά ἱερά». Λοιπόν θά ἤθελα νά ἐρωτήσω ὅλους αὐτούς τούς συμπολίτας, διά ποίαν μάχην ἐκστρατεύουν κάθε πρωί ἀπό τά σπίτια των καί ἀπό ποίαν μάχην ἐπιστρέφουν κάθε βράδυ. Διότι, ἐγώ τοὐλάχιστον, δέν βλέπω καμμίαν μάχην, ἐκτός τῶν περιττῶν μαχῶν, πού δημιουργοῦν μόνοι των, ἐπειδή ἔτυχε νά ὁπλοφοροῦν, καί τάς ὁποίας δέν θά ἐδημιουργοῦσαν, ἄν ἦσαν ἄοπλοι, χωρίς νά μετανοήσουν, βέβαια, διά τοῦτο, Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, ἐξερχόμενος κανείς ἀπό τό σπίτι του, δέν μεταβαίνει εἰς τήν μάχην, ἀλλά εἰς τήν Ἀγοράν, εἰς τό γραφεῖον του, εἰς τό μαγαζί του ἤ εἰς τόν περίπατον, δέν βλέπω τί τοῦ χρειάζεται τό θρυλικόν περίστροφον εἰς τήν ὀπισθίαν του τσέπην.

Κάποιος μοῦ εἰδικαιολόγησε κάποτε τόν ἐξοπλισμόν του:

– Τό κρατῶ τό πιστόλι –μοῦ εἶπε– γιά κάθε ἐνδεχόμενον. Ξέρεις τί σοῦ συμβαίνει; Ἄνθρωποι εἴμεθα.

Ἄνθρωποι, βεβαίως, εἴμεθα, ἀγαπητέ μου φίλε, καί γνωρίζω τί σοῦ συμβαίνει. Ἀγνοῶ ὅμως τό «κάθε ἐνδεχόμενον», περί τοῦ ὁποίου ὁμιλεῖς. Ἄς ἐξετάσωμεν, ὁπωσδήποτε, ὅλα τά γνωστά καί πιθανά «ἐνδεχόμενα».

Μπορεῖ, λόγου χάριν, νά σέ προσβάλη ἕνας ἀχρεῖος κατά τρόπον ἀνυπόφορον, χωρίς λόγον καί ἀφορμήν. Ἔστω. Ἀλλά εἶναι τόσον ἀπόλυτος ἀνάγκη νά τόν ξεκάμης διά νά ἱκανοποιηθῇς; Καί νά πᾶς φυλακήν; Καί νά πληρώσης ἕνα κτῆνος ὡς ἄνθρωπον; Πάει αὐτό! Ἐνδέχεται νά σέ πιάσουν λωποδύται. Δέν τό ἀποκλείω. Ἀλλά θά στήσης μάχην μέ τούς λωποδύτας; Θά ταμπουρωθῇς καί θά πολεμᾶς; Δέν εἶναι προτιμώτερον νά συνεννοηθῇς φιλικῶς μαζί τους, νά τούς παραδώσης ὅ,τι ἔχεις ἐπάνω σου καί, ἀφοῦ τούς ζητήσης συγνώμην πού δέν ἔχεις καί περισσότερα, νά πᾶς νά κοιμηθῇς ἥσυχος στό κρεββατάκι σου, ἀντί νά σέ πᾶνε, ὅπως εἶναι πολύ ἐνδεχόμενον, τέσσαρες; Ἀλλά μία τέτοια, τόσον εὐχάριστη ἔξοδος ἀπό τήν μοιραίαν περιπέτειάν σου ἀξίζει ὄχι μόνον ὅσα θά παραδώσης εἰς τούς λωποδύτας, ἀλλά καί πολύ περισσότερα ἀκόμη. Πάει κι αὐτό! Εἶναι πιθανόν –θά μοῦ πῇς– νά συναντήσης τήν γυναῖκα, πού κατέστησες θεματοφύλακα τῆς τιμῆς σου, ἐξερχομένην ἀπό τήν γκαρσονιέραν τοῦ φίλου σου. Καί αὐτό μπορεῖ νά συμβῇ. Ἀλλά δέν μοῦ λές, σέ παρακαλῶ; Τί θά ἐπανορθώση τό ἐργαλεῖον πού σέρνεις στήν ὀπισθίαν σου τσέπην; Εἶναι εἰς θέσιν νά κάμη νά μήν ἔχη γίνει ὅ,τι ἔγινε; Δυστυχῶς τα γενόμενα οὐκ ἀπογίνονται. Μάχεται κανείς ὑπέρ πατρίδος, διά νά διασώση τά κεκτημένα ἱερά ἐδάφη ἤ νά ἀνακτήση τ’ ἀπολεσθέντα. Ἀλλά τί νά διασώση κανείς ἤ νά ἀνακτήση μαχόμενος, ἀπό τά ἱερά ἐδάφη τῆς γυναίκας του, ὅταν τήν βλέπη νά ἐξέρχεται ἀπό τήν γκαρσονιέραν; Μάταιος καί ἀστεῖος κόπος. Δέν χαιρετᾶ κανείς μέ κανονιοβολισμούς, οὔτε ἀσφαίρους οὔτε ἐνσφαίρους, μερικά γεγονότα. Ἀνοίγει μόνον τά πέντε δάκτυλά του καί τούς ἀπονέμει τάς νενομισμένας τιμάς.

Ἡ ὀπλοφορία εἶναι μία ἀστεία πρόληψις καί μία περιττή ἡρωική πολυτέλεια. Γνωρίζω ἀνθρώπους πού ὁπλοφοροῦν σαράντα χρόνια καί δέν εὑρέθησαν ποτέ εἰς τήν ἀνάγκην νά ζητήσουν μίαν ὑπηρεσίαν ἀπό τά ὅπλα των. Γνωρίζω ἄλλους πού τά μετεχειρίσθησαν, ἐπειδή τά εἶχαν πρόχειρα, εἰς μίαν κακήν στιγμήν καί μετενόησαν. Γνωρίζω ἄλλους πού ἔγιναν αἴτιοι τυχαίων δυστυχημάτων καί ἔμειναν δυστυχεῖς ὅλην των τήν ζωήν, πρᾶγμα πού δέν θά τούς συνέβαινεν, ἄν εἰς τήν ὀπισθίαν των τσέπην, ἀντί περιστρόφου, εἶχαν ἕνα ἠλεκτρικόν φαναράκι, νά τούς φέγγη στούς σκοτεινούς δρόμους. Καί ἐγνώρισα ἀκόμη κάποιον πού τόν ἔπιασαν λωποδῦται καί, μή εὑρόντες τίποτε ἄλλο νά τοῦ πάρουν, τοῦ ἐπῆραν τό περίστροφόν του. Καί εἶναι εὐτύχημα ὅτι τοῦ τό ἐπῆραν μόνον, ἐνῷ ἠμποροῦσαν καί νά τό μεταχειρισθοῦν, ὅπως ἠπείλησε νά μεταχειρισθῇ ὁ Λασκαράτος τά βέλη τοῦ Ἔρωτος. Δέν ἐγνώρισα μόνον κανέναν πού νά ἐδόξασε ποτέ τά ὅπλα τῆς ὀπισθίας του τσέπης καί νά κατέκτησε καμμίαν εὐτυχίαν.

Πρός τί ὁπλοφοροῦμεν, λοιπόν, ἀγαπητοί συμπολῖται; Ἄν εἶσθε εἰς θέσιν νά μοῦ τό ἐξηγήσετε, σᾶς ὑπόσχομαι νά σταθῶ ἀπέναντί σας καί νά μέ βάλετε στό σημάδι. Θά ἀποθάνω, τοὐλάχιστον, μέ ἱκανοποιημένην την μεγαλυτέραν περιέργειαν τῆς ἀόπλου ζωῆς μου.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ