Στό τέλος θά νικήσουν καί οἱ τρεῖς τους

Ἔμεινα ἄυπνος μέχρι τίς τέσσερεις τά ξημερώματα, γιά νά παρακολουθήσω τό «διάγγελμα» τοῦ Προέδρου Τράμπ.

Ἴσως νά μέ εἶχαν προδιαθέσει ὅσα εἶχα ἀκούσει ἀπό τίς ἀνταποκρίσεις τῶν διαπιστευμένων στόν Λευκό Οἶκο Ἑλλήνων συναδέλφων μου καί ἤμουν σχεδόν βέβαιος ὅτι θά ἔλεγε κάτι σχετικά μέ τό «χρονοδιάγραμμα» γιά τόν πόλεμο στήν Μέση Ἀνατολή, ὅτι θά ἔριχνε «βόμβα» περί ἀποχωρήσεως τῶν ΗΠΑ ἀπό τό ΝΑΤΟ –ἄν καί ὁ ὑπουργός του τῶν Ἐξωτερικῶν εἶχε ἤδη διευκρινίσει ὅτι δέν θά μιλοῦσε γιά ἀποχώρηση, ἀλλά γιά «εἰδική σχέση»–, ὅτι, τέλος πάντων, θά εἴχαμε μιά σαφέστερη εἰκόνα ἀπό αὐτή τήν «φλού» κατάσταση στήν ὁποία βρίσκεται ὁ κόσμος τόν τελευταῖο μῆνα.

Ἀντ’ αὐτῶν, εἴδαμε μιά ἐπανάληψη τῶν παλινδρομήσεων καί τῶν ἀνακατευθύνσεων στίς ὁποῖες ἀρέσκεται νά ἐπιδίδεται ὁ Πρόεδρος, πότε ἀνεβάζοντας καί πότε βυθίζοντας τίς ἀγορές.

Ἀφοῦ ὁλοκληρώθηκε τό «διάγγελμα» καί μέ πῆρε ὁ ὕπνος, βλέποντας μιά ταινία τοῦ παλαιοῦ, καλοῦ ἑλληνικοῦ κινηματογράφου, τό πρωί –δηλαδή ἐνωρίς τό μεσημέρι– βρεθήκαμε γιά καφέ μέ παλιούς καλούς συναδέλφους. Φυσικά, τό θέμα μας ἦταν τό «διάγγελμα».

Καί οἱ δυό συνάδελφοι, τῆς δικῆς μου «σειρᾶς», εἶχαν ἐπίσης ξενυχτήσει γιά «νά δοῦν Τράμπ». Ἀμφιβάλλω ἄν οἱ νεώτεροι, ἀκόμη καί ἐκεῖνοι πού ἔχουν χρισθεῖ ἀπό τήν διαπλοκή «ἐκπομπάρχες» καί ἀναμασοῦν τά ἴδια καί τά ἴδια, χάλασαν τόν ὕπνο τους γιά νά παρακολουθήσουν ἀπ’ εὐθείας τήν ὁμιλία τοῦ Προέδρου τῶν ΗΠΑ. Καί, ὅπως ἦταν φυσικό, κάναμε τά σχόλιά μας.

«Καί πῶς θά φύγει ἀπό τό ΝΑΤΟ; Γιά νά φύγει, χρειάζεται τά 2/3 τῶν ψήφων τοῦ Κογκρέσσου κι αὐτά δέν τά “πιάνει” οὔτε μέ ἀεροπλανοφόρα στό Καπιτώλιο» εἶπε ὁ πλέον ἔμπειρος, πού ἔσπευσε νά προσθέσει ὅτι τόν σχετικό νόμο τόν ἔφερε πρός ψήφιση καί τόν πέρασε ὁ Τζό Μπάιντεν.

«Καλός ἦταν κι αὐτός! Εἶχε ἀντιληφθεῖ τί ἐρχόταν, περνοῦσε νόμους, ἀλλά ἐπέμενε νά εἶναι ὑποψήφιος καί στό τέλος προέκυψε Κάμαλα Χάρρις» εἶπε ὁ δηκτικός τῆς παρέας.

Πῆρα τήν σειρά μου καί θύμισα ὅτι τό ΝΑΤΟ εἶναι ἀμυντικός ὀργανισμός καί δέν μπορεῖ νά στηρίξει ἕναν πόλεμο κατά τόν ὁποῖο ὁ ἑταῖρος εἶναι ἐπιτιθέμενος. Συμφωνήσαμε, ἀλλά ὑπῆρξε καί ἡ παρατήρηση ὅτι «ἐπί Κλίντον, τό ΝΑΤΟ δέχθηκε νά βομβαρδίσει την Σερβία, ὡς ἐπιτιθέμενο» καί δεχθήκαμε ὅτι «ἦταν ἡ μοναδική φορά πού συνέβη κάτι τέτοιο».

Γιά τόν πόλεμο μέ τό Ἰράν, οὐδείς μας δέχθηκε ὅτι «παρεσύρθη» ὁ Πρόεδρος Τράμπ ἀπό τόν Νετανυάχου.

«Ὁ Τράμπ σκέπτεται, διοικεῖ καί ἐνεργεῖ ὡς ἐπιχειρηματίας. Βλέπει τό κράτος σάν ἑταιρεία καί ζυγίζει ποιά ἐνέργεια θά τοῦ ἀποφέρει μεγαλύτερα κέρδη» ἐπέμεινε ὁ παλαιότερος.

Συμφωνήσαμε τελικά ὅτι ἔχουμε περάσει σέ ἕνα ἐπικίνδυνο «σπιράλ» καί οὐδείς μπορεῖ νά γνωρίζει ἐπακριβῶς πῶς θά βγεῖ ὁ Πρόεδρος Τράμπ ἀπό αὐτήν τήν περιπέτεια.

«Μά, ἔχει ἰσοπεδώσει τήν Τεχεράνη καί τό Ἰσφαχάν, οἱ Ἰρανοί δέν ἔχουν πλέον πολλά περιθώρια» ἦταν μιά ἄποψη ἡ ὁποία ἐτέθη ἐπί τραπέζης. Καταλήξαμε, ὅμως, στό συμπέρασμα ὅτι ἕνα στυγερό καθεστώς, πού «μιλάει μέ τόν Θεό», πού δέν διστάζει νά δολοφονεῖ ἐν ψυχρῷ χιλιάδες διαδηλωτές, δέν «πέφτει» μέ πυροτεχνήματα καί δηλώσεις. Καί φύγαμε μέ τήν ἄποψη ὅτι σ’ αὐτόν τόν περίεργο πόλεμο θά ἔχουμε μᾶλλον τρεῖς νικητές!