Ὅταν ἁπλώνεις τραχανᾶ καί πιάνει βροχή…

Κανείς, ἀσφαλῶς, δέν μπορεῖ νά εἶναι βέβαιος τόσο γιά τήν διάρκεια ὅσο καί γιά τήν κατάληξη τοῦ πολέμου στό Ἰράν.

Ὡστόσο, δέν μπορεῖς παρά νά χειροκροτήσεις τήν χθεσινή κοινή ἐμφάνιση τοῦ Πρωθυπουργοῦ, τοῦ Προέδρου τῆς Γαλλίας καί τοῦ Προέδρου τῆς Κύπρου, στήν Πάφο. Γιά ἐμᾶς, τούς κάπως παλαιότερους, πού μεγαλώσαμε μέ τίς ἀφηγήσεις τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ, μέ τόν στρατηγό Γρίβα-Διγενῆ, μέ τίς φωτογραφίες τῶν μαρτύρων τοῦ Κυπριακοῦ Ἀγῶνος στίς ἑλληνικές ἐφημερίδες, ἡ χθεσινή εἰκόνα εἶχε τεράστια δύναμη καί σημασία.

Ἑλληνικές φρεγάτες καί ἑλληνικά ἀεροσκάφη στό ἔδαφος τῆς ἀδελφῆς Κύπρου! Ὁ Πρόεδρος τῆς Γαλλίας, ὁ Πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος καί ὁ Πρόεδρος τῆς Κύπρου, μαζί, νά διαβεβαιώνουν τήν θέληση τῆς Εὐρώπης νά προστατεύσει τήν ἀκεραιότητα τῆς Κύπρου, ἡ ὁποία ὑπέστη ἐπίθεση.

Μέ τό πού ἔβλεπα τίς δηλώσεις στήν τηλεόραση, στό μυαλό μου ἦλθε ἡ παιδική μου ἡλικία, μαθητές τοῦ Γυμνασίου, μέ ἑλληνικές σημαῖες, στούς δρόμους τοῦ Πειραιῶς, μέ τό ἕνα καί μοναδικό σύνθημα «Ἕ-ἕ-ἕνωσις!». Δέν ὑπῆρχε ἄλλο σύνθημα, δέν ὑπῆρχε ἄλλος παλμός, δέν ὑπῆρχε ἄλλος πόθος. Ἕνωσις τῆς Κύπρου μέ τήν μητέρα Ἑλλάδα! Μέ αὐτό τό σύνθημα ὁρμοῦσαν τά παιδιά τῆς ΕΟΚΑ, μέ αὐτό τό σύνθημα διαδήλωναν οἱ μαθητές τῶν σχολείων στήν Μεγαλόνησο. Βέβαια, οἱ ἐπιτήδειοι ἄλλαξαν τό σύνθημα καί ἀπό «Ἕνωσις» τό ἔκαναν «Αὐτοδιάθεσις» καί ὀνειρεύονταν τήν ἡγεσία τῶν «Ἀδεσμεύτων», ἀλλά γιά ἐμᾶς –καί γιά τήν πλειονότητα Ἑλλήνων καί Κυπρίων– τό σύνθημα ἦταν καί παραμένει ἕνα: «Ἡ Κύπρος εἶναι ἑλληνική!».

Καί, ὅπου καί νά πιστεύει κανείς, ὅποια καί ἄν εἶναι ἡ πολιτική του θέση, δέν μπορεῖ νά μήν δεχθεῖ ὅτι ἡ Ἑλλάς ἦταν ἐκείνη ἡ ὁποία ἔθεσε σέ κίνηση τήν κοιμωμένη εὐρωπαϊκή ἀλληλεγγύη γιά νά ἀκολουθήσουν οἱ λοιπές εὐρωπαϊκές δυνάμεις.

Ἦταν καιρός νά ἀντιληφθεῖ ἡ Εὐρώπη ὅτι τά ἀνατολικά της σύνορα εἶναι στήν Κύπρο. Καί ἄς ἐλπίσουμε ὅτι γρήγορα θά διαπιστώσει ὅτι πρέπει νά σταματήσει ἡ βάρβαρη τουρκική κατοχή καί νά ἀποχωρήσουν τά κατοχικά στρατεύματα ἀπό τό μαρτυρικό νησί.

Ἄς μήν ἀμφιβάλλει κανείς ὅτι ἄν οἱ κάτοικοι τῶν παρανόμως κατεχομένων κυπριακῶν ἐδαφῶν κληθοῦν, ἐλεύθερα, νά ἀπαντήσουν σέ ἕνα δημοψήφισμα (χωρίς τήν ἀπειλή τῶν ὅπλων καί τίς κραυγές τῶν Τούρκων πολιτικῶν), θά ταχθοῦν ἀναφανδόν ὑπέρ τοῦ ἑνός καί ἑνιαίου κυπριακοῦ κράτους. Δέν εἶναι δά καί τόσο δύσκολο νά πεῖς «Ναί» στό εὐρωπαϊκό διαβατήριο, ἀλλά καί στά προνόμια πού σοῦ παρέχει ἡ Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, σέ ἀντιπαράθεση μέ μιά Τουρκία πού παραπαίει.

Ἔβλεπα χθές κάποιους νά ἀνακοινώνουν μέ στόμφο ὅτι «Ἡ Τουρκία ἔστειλε F16 στά Κατεχόμενα». Τά ἔστειλε σέ ἕνα παράνομο ἀεροδρόμιο, ἑνός ἀνυπάρκτου κράτους! Κι ἐμεῖς, μόλις τό ἀκούσαμε,… ἀρχίσαμε νά τρέμουμε! Μπά, μᾶλλον οἱ ἀπέναντι τρέμουν, διότι αὐτή τήν φορά «δέν τούς βγαίνει» ὁ ρόλος τοῦ «ἀνέμελου οὐδέτερου» οὔτε μποροῦν πλέον νά «πουλήσουν» τήν ἰδιότητα τοῦ «καλοῦ μεσολαβητοῦ». Μέ τήν τροπή πού ἔχουν πάρει τά πράγματα, μᾶλλον θά ἔχει κάποια βράδυα νά κοιμηθεῖ ὁ ντεμέκ σουλτᾶνος. Ἐκεῖ πού «εἶχε ἁπλώσει τραχανᾶ» στήν βεράντα, ἔπιασε βροχή καί ὁ τραχανᾶς πῆγε στράφι! Τί νά γίνει; Σ’ αὐτόν τόν κόσμο δέν μπορεῖς νά τά ἔχεις πάντα ὅπως τά θέλεις…