Ὁ Σάρλ ντέ Γκώλ συναντᾶ τόν Κίμωνα ὅσο ὁ Τσώρτσιλ καθυστερεῖ

Στήν Κύπρο μεταβαίνουν ὁ Πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας καί ὁ Ἕλλην Πρωθυπουργός γιά νά ἐπιθεωρήσουν ἀεροπλανοφόρα καί φρεγάτες ὅσο ὁ Βρεταννός ὀλιγωρεῖ νά στείλει βοήθεια

O Πρωθυπουργός μεταβαίνει στήν Κύπρο ἀκολουθῶντας τά χνάρια τοῦ ὑπουργοῦ Ἄμυνας Νίκου Δένδια, ὁ ὁποῖος ἄνοιξε ἐγκαίρως τόν δρόμο γιά τήν ἄτυπη ἐφαρμογή τοῦ ἑνιαίου ἀμυντικοῦ δόγματος μέ τήν Μεγαλόνησο. Τό ἐνδιαφέρον εἶναι ὅτι ταυτόχρονα μεταβαίνει στήν Μεγαλόνησο ὁ Πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας Ἐμμανυέλ Μακρόν καί ἔτσι ὅλοι θά συμπέσουν, Μητσοτάκης Χριστοδουλίδης καί Μακρόν, στήν ἐκπομπή ἑνός ἰσχυροῦ πολιτικοῦ μηνύματος γιά τήν Λευκωσία μέ ἀποδέκτες ὅλα τά κράτη τῆς περιοχῆς: ἡ Κύπρος θωρακίζεται ἀμυντικά.

Ὁ Κίμων συμμαχεῖ μέ τόν Ντέ Γκώλ ὅσο ὁ Τσώρτσιλ ὀλιγωρεῖ νά φθάσει. Καί ἴσως νά μήν ἀργεῖ καί πολύ ὁ καιρός πού, μέ βάση τίς νέες συνθῆκες, θά ἀποτελέσει νέο μέλος τοῦ ΝΑΤΟ. Μεταξύ τοῦ χρονικοῦ διαστήματος πού μεσολάβησε ἀπό τήν ἐπίσκεψη τοῦ ὑπουργοῦ Ἄμυνας κύριου Δένδια καί τήν ἐπικείμενη ἐπίσκεψη τῶν κυρίων Μητσοτάκη καί Μακρόν στήν Μεγαλόνησο ἡ ἡγεσία τῆς ἑλληνικῆς Ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως εἶχε ὅλο τόν χρόνο νά μεταβεῖ στό νησί, νά συναντηθεῖ μέ τήν πολιτική του ἡγεσία καί νά διακηρύξει τήν ψυχική στήριξη ὁλόκληρου τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπέναντι στούς δοκιμαζόμενους ἀδελφούς μας. Δέν τό ἔκανε.

Ὁ κύριος Ἀνδρουλάκης δίστασε, ὁ κύριος Φάμελλος ἐξήντλησε τόν χρόνο του στό νά ζητεῖ νά μήν ἐμπλακεῖ ἡ Ἑλλάδα στόν πόλεμο, ἡ ἀνερμάτιστη ἡγεσία τῆς Νέας Ἀριστερᾶς περίπου διαφώνησε μέ τήν ἀποστολή τῶν ἑλληνικῶν φρεγατῶν καί μαχητικῶν στήν Κύπρο, ἡ Ζωή δέν εἶναι τόσο ζωηρή μέ τά ἐθνικά θέματα ὅσο μέ τά κοινωνικά, ἡ ἐπερχόμενη Μαρία Καρυστιανοῦ ἐξέδωσε μέ καθυστέρηση μία γενικόλογη ἔκθεση ἰδεῶν, τέσσερεις μέρες μετά τό χτύπημα τοῦ Ἰσραήλ, ὑπέρ τῆς παγκόσμιας εἰρήνης, ἐνῷ τά κόμματα τοῦ λεγόμενου πατριωτικοῦ χώρου ὀλιγώρησαν.

Δικαίως λοιπόν σήμερα ἡ Κυβέρνηση ἀξιοποιεῖ τό κενό καί τό καταλαμβάνει. Ἡ ἐφημερίδα μας αἰσθάνεται ἱκανοποίηση στό μέτρο πού μέ τήν ἀρθρογραφία της ὤθησε τήν ἡγεσία τοῦ Μεγάρου Μαξίμου νά λάβει τή μεγάλη ἀπόφαση, νά ἐγκαταλείψει τίς παλινωδίες τοῦ παρελθόντος καί νά πάρει σαφῆ καί συγκεκριμένη θέση ἀπέναντι στό Κυπριακό. Ἡ ἀντιπολίτευση δικαιολόγησε γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἀνυπαρξία της προσφεύγοντας σέ παλαιά ἰδιώματα. Κάποιοι γοητεύθηκαν ἀπό τίς δηλώσεις τοῦ Ἱσπανοῦ Πρωθυπουργοῦ Σάντσεθ, ὁ ὁποῖος ἀπαγόρευσε στούς Ἀμερικανούς νά χρησιμοποιήσουν τίς ἀμερικανικές βάσεις στήν Ἱσπανία, ἐνῷ κάποιοι ἄλλοι ἔθεσαν ἀμέσως ζήτημα ἀμερικανικῶν βάσεων γιά τήν Ἑλλάδα κι ἰδιαιτέρως γιά τήν Σούδα. Κανείς τους δέν ἀναρωτήθηκε σέ τί συμπίπτει τό ἱσπανικό ἐθνικό συμφέρον μέ τό ἑλληνικό ἐθνικό συμφέρον. Ἡ ἀπάντηση εἶναι: πουθενά δέν συμπίπτουν.

Οἱ Ἱσπανοί ἔχουν κάνει συμφωνίες μέ τούς Τούρκους καί ἄλλες χῶρες τοῦ ἀραβικοῦ κόσμου καί τούς πουλᾶνε ὅπλα. Ἔχουμε ἐμεῖς τό ἴδιο συμφέρον νά ταυτιστοῦμε μαζί τους; Ἄν ὁ Ἱσπανός σοσιαλιστής Πρωθυπουργός ἀντιμετωπίζει στό ἐσωτερικό του προβλήματα διαφθορᾶς καί τά σκεπάζει μέ τήν ἐξωτερική του πολιτική, ἔχουμε ἐμεῖς κανένα συμφέρον νά ταυτιστοῦμε μαζί του;

Πέραν αὐτῶν, ἀπ’ ὅσο θυμόμαστε, ὅλα τά κόμματα πού κυβέρνησαν τήν πατρίδα μας ἀπό τήν Μεταπολίτευση καί μετά, ὄχι μόνο ἡ Νέα Δημοκρατία, ἀλλά καί τό ΠΑΣΟΚ καί ἡ Ἀριστερά, οὐδέποτε ἀμφισβήτησαν τήν παραμονή τῶν ἀμερικανικῶν βάσεων καί ἰδιαίτερα τήν χρήση τῆς βάσεως τῆς Σούδας στό ἔδαφός μας. Τό ἀντίθετο.

Μέ συμφωνίες πού ὑπέγραψαν παρέτειναν τήν λειτουργία τους. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ κατά τήν διακυβέρνησή του, στήν ὁποία μετεῖχαν καί ὁ κύριος Χαρίτσης καί ὁ κύριος Ἠλιόπουλος καί διάφοροι ἄλλοι ἀγαπητοί νέοι, παρέτεινε τήν λειτουργία τους μέ τίς γνωστές μονοετεῖς τότε συμφωνίες, μέχρι πού τό 2020 οἱ συμφωνίες αὐτές μετατράπηκαν σέ πενταετεῖς ἀπό τόν κ. Δένδια. Τό ΠΑΣΟΚ, τό ὁποῖο τό 1981 στό συμβόλαιο μέ τόν λαό εἶχε ὑποσχεθεῖ ὅτι θά ἀπομακρύνει τίς βάσεις ἀπό τήν Ἑλλάδα, ὑπέγραψε, ἕνα χρόνο μετά, τήν περίφημη συμφωνία Καψῆ-Ἄρμακοστ, μέ τήν ὁποία ἀνανεώθηκε οὐσιαστικά ἐπ’ ἀόριστον ἡ παραμονή τῶν ἀμερικανικῶν βάσεων στήν Ἑλλάδα καί τέθηκε μόνο σέ αὐτήν ἕνας ὅρος πού ἀξιοποιήθηκε γιά ἐσωτερική πολιτική κατανάλωση. Ὁ ὅρος terminable, πού σήμαινε ὅτι ἡ παραμονή τῶν βάσεων δύναται νά τερματιστεῖ στό μέλλον. Περιττό νά σᾶς πoῦμε ὅτι στούς καιρούς ἐκείνους τοῦ λαϊκισμοῦ μεταφράστηκε γιά τούς ἐγχώριους ἰθαγενεῖς σέ «τερματίζεται».

Τίποτα δέν τερματίστηκε. Ἡ μόνη στιγμή πού ὑπῆρξε κρίση ἦταν ὅταν ὁ Ἀντρέας Παπανδρέου, στό ἐπεισόδιο τοῦ 1987 στό Αἰγαῖο, ἀνέστειλε θεατρικά γιά κάποιες ὧρες τήν λειτουργία τῶν ἀμερικανικῶν βάσεων καί ἔστειλε τόν Κάρολο Παπούλια νά συζητήσει μέ τό Σύμφωνο τῆς Βαρσοβίας στήν Βουλγαρία. Ἡ λήξη τοῦ ἐπεισοδίου ὁδήγησε στό Νταβός καί στόν «μή πόλεμο» καί οἱ βάσεις τέθηκαν ξανά σέ λειτουργία.

Ὅταν λοιπόν, μέ τήν ἐξαίρεση τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Ἑλλάδας, καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς Μεταπολιτεύσεως ὅλος ὁ πολιτικός κόσμος ἔχει συμφωνήσει γραπτῶς στήν λειτουργία τῆς βάσεως τῆς Σούδας, τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως καί λοιπῶν, τί ζητεῖ σήμερα ἡ Ἀξιωματική ἀντιπολίτευση; Μέ τό νά θέτει τέτοια ζητήματα ἐνισχύει τήν ἀναξιοπιστία της. Ἄν ὑπάρχουν κάποιοι λόγοι πού οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες στήριξαν τήν ἑλληνική οἰκονομία στά χρόνια τῆς κρίσεως ἀπέναντι στούς Γερμανούς, μεταξύ αὐτῶν ἦταν καί οἱ βάσεις, ἀλλά ὄχι μόνον οἱ βάσεις. Καί σέ κάθε περίπτωση δέν καταλαβαίνει κανείς ὅτι ὅταν ἀφήνεις τήν καρέκλα σου κενή στό τραπέζι, κάποιος ἄλλος θά τήν καταλάβει; Ὅτι ἄν δηλαδή αὔριο ἀποφασίζαμε τήν ἀναστολή λειτουργίας τους, σέ κάποιο ἄλλο κράτος τῆς περιοχῆς θά μετεγκαθίσταντο;

Ὅσο ὑπάρχει τέτοια κατώτερη τῶν περιστάσεων ἀντιπολίτευση δικαίως ὁ κύριος Μητσοτάκης ἐλπίζει στήν δική του πολιτική ἐπιβίωση. Ἄν καί ἔχουμε δρόμο ἀκόμα μέχρι τίς ἐκλογές. Ὄχι πολύ, ἀλλά ἔχουμε.