Ἐπί τέλους, ὄχι ἄλλα κάγκελα

Ἀντιγράφω ἀπό τό ρεπορτάζ: «Σημεῖο στό ὁποῖο ἀρκετοί μαθητές κάθονται καθημερινά εἶναι τό μπαλκόνι ἀπό τό ὁποῖο γλίστρησε καί ἔπεσε ἡ 13χρονη μαθήτρια ἀπό τό 7ο Γυμνάσιο Χαϊδαρίου.

Σύμφωνα μέ τήν καθηγήτρια τοῦ κοριτσιοῦ, λίγη ὥρα πρίν συμβεῖ τό ἀτύχημα, ἄλλος ἕνας μαθητής εἶχε ἀνέβει στό μπαλκόνι, μέ τούς καθηγητές πού τόν εἶδαν νά τοῦ φωνάζουν νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τό σημεῖο, ὅπως καί ἔκανε.

“Δέν πρόλαβε νά τῆς πεῖ κάποιος νά φύγει” εἶπε χαρακτηριστικά ἡ καθηγήτρια τῆς 13χρονης μαθήτριας. “Προσπαθούσαμε νά τῆς μιλήσουμε ἀλλά δέν ἀνταποκρινόταν”»…

Ἡ καθηγήτρια τῆς 13χρονης μαθήτριας, μιλῶντας στό Live News τοῦ Mega, περιέγραψε: «Εἶναι ἡ πρώτη φορά πού γίνεται τέτοιο ἀτύχημα. Τό κορίτσι μιλοῦσε μέ κάποια παιδιά ἐκείνη τήν στιγμή, ἐνῷ νωρίτερα εἴχαμε πεῖ σέ ἕναν ἄλλο μαθητή νά μήν κάθεται ἐκεῖ καί ἔφυγε. Δέν πρόλαβε νά τῆς πεῖ κάποιος νά φύγει καί σέ κλάσματα δευτερολέπτων γλίστρησε πρός τά πίσω. Ἀκούστηκαν φωνές ἀπό τούς μαθητές καί βγήκαμε ἔξω νά δοῦμε τί ἔγινε, κάποια παιδιά ἔτρεξαν στό γραφεῖο καί μᾶς εἶπαν ὅτι ἡ μαθήτρια ἔπεσε ἀπό τά κάγκελα. Δέν μιλοῦσε, προσπαθούσαμε νά τῆς μιλήσουμε, ἀλλά δέν ἀνταποκρινόταν. Στό συγκεκριμένο σημεῖο κάθε μέρα κάθονται ἀρκετά παιδιά. Σέ ὅλους γίνονταν συστάσεις νά μήν κάθονται στά κάγκελα».

Εἴμαστε μέ τά καλά μας; Τί θά πεῖ «στό συγκεκριμένο σημεῖο κάθε μέρα κάθονται ἀρκετά παιδιά;». Ποιός φροντίζει ὥστε νά μήν κάθονται; Καί τί σόι σχολεῖο εἶναι αὐτό πού φιλοξενεῖ ἐπικίνδυνα –γιά τήν σωματική ἀκεραιότητα τῶν παιδιῶν– σημεῖα; Πάντα εἶχα ἕνα πρόβλημα μέ τά ἑλληνικά σχολεῖα. Χτίζονται –ἀκόμη καί σήμερα– σάν νά εἶναι χῶροι κρατουμένων! «Κάγκελα παντοῦ», ὅπως ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος προφήτης Τζίμης Πανούσης. Εἶδα τίς φωτογραφίες τῶν «μπαλκονιῶν» μέ τά κάγκελα. Οὐδεμία ἀσφάλεια, χωρίς ἀμφιβολία!

Ἐκεῖ, λοιπόν, ἐπάνω σέ ἕνα λεπτό σιδερένιο κομμάτι, ὅπου μπορεῖ νά ἰσορροπήσει μέχρι ἕνα μεσαίου μεγέθους πτηνό, «κάθε μέρα κάθονται ἀρκετά παιδιά». Νά μέ συμπαθᾶτε, κυρία μου, ἀλλά ἐμεῖς ἀλλιῶς τά ξέραμε τά σχολεῖα. Ὄχι πώς τά κτήρια ἦταν καλύτερα, ἀλλά πάντα, στά διαλείμματα, ὑπῆρχαν περισσότεροι τοῦ ἑνός ἐπιτηρητές. Θυμᾶμαι, ὅταν, ἀρχές τοῦ ’60, ἔκτισε ἡ μητέρα μου τό σχολεῖο της, οἱ ἐπιβλέποντες μηχανικοί Ἀντώνιος Κουνάδης (μέχρι πρό τινος Πρόεδρος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν) καί Παναγιώτης Πατσουράκος (δέν βρίσκεται πιά ἐν ζωῇ) εἶπαν στόν πατέρα μου: «Μεγάλα παράθυρα, πολύ φῶς καί ὄχι κιγκλιδώματα».

Πηγαίνετε μιά βόλτα στό κοντινότερο Γυμνάσιο, Λύκειο ἤ ΤΕΛ τῆς περιοχῆς σας. Κιγκλιδώματα παντοῦ. Κάγκελα πυκνά χωρίζουν τά προαύλια ἀπό τόν δρόμο. Ὅταν πῆγα γιά πρώτη φορά στήν Ἀγγλία, μοῦ ἔκαναν ἐντύπωση τά σχολεῖα τους. Πουθενά δέν ὑπῆρχαν «κάγκελα». Τά σχολεῖα ἦταν ἁπλᾶ, ἤπια κτήρια καί πάντα μέσα στό πράσινο. Ἐμεῖς, τσιμέντο καί σίδερο παντοῦ. Καί καλά νά ρίχνεις τσιμέντο καί σίδερο γιά νά ἔχεις γερές κατασκευές. Ἀλλά τά κάγκελα τί χρειάζονται; «Δέν προλάβαμε νά τῆς ποῦμε νά φύγει» εἶπε ἡ καθηγήτρια. Μά τό θέμα εἶναι νά μήν καθίσει στό λεπτό κάγκελο ἕνα κορίτσι δεκατριῶν ἐτῶν σάν παπαγαλάκι στήν κούνια τοῦ κλουβιοῦ. Κάπου ἔχουμε ξεχάσει τίς ἔννοιες «εὐθύνη», «ἐπιτήρηση» καί «ὑπευθυνότητα».

Ἐπί τέλους, ὄχι ἄλλα κάγκελα!