Δέν εἶναι ἀρένες ταυρομαχίας τά νοσοκομεῖα

Μέ τό Γενικό Κρατικό Νοσοκομεῖο Νικαίας, τό «Κρατικό» ὅπως τό λέγαμε τότε, μέ συνδέουν τά χρόνια τῆς παιδικῆς μου ἡλικίας.

Ἐκεῖ ἐργαζόταν ὁ πατέρας μου καί ἐκεῖ, κάποια στιγμή, ἔγινε μέλος τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου. Μέχρι πού πῆγα στό Γυμνάσιο, στό «Κρατικό» ἔκανα Μεγάλη Ἑβδομάδα, στούς ὀρόφους τῶν ἀσθενῶν κρατοῦσα τό κεράκι στόν Ἐπιτάφιο καί στό παρεκκλήσιό του κάναμε Ἀνάσταση.

Ὁ πατέρας πίστευε ὅτι οἱ ἀσθενεῖς «πρέπει νά ἔχουν κοντά τούς ἰατρούς» καί σέ κάθε εὐκαιρία «πεταγόμασταν» στό «Κρατικό», πού τότε ὀνομαζόταν «Ἡ Βασίλισσσα Φρειδερίκη», πότε γιά νά δεῖ κάποιον ἀσθενῆ, πότε γιά νά ἀκούσουμε τούς Χαιρετισμούς στό παρεκκλήσιο, πότε γιά νά συναντήσει κάποιους ἰατρούς φίλους του. Ἐγώ, ἀπό κοντά, ἀφοῦ ἤμουν πολύ μικρός γιά νά μείνω μόνος στό σπίτι μέ τήν ψυχοκόρη μας, διότι ὑπῆρχε καί ἕνα μωρό, ὁ μικρός ἀδελφός μου, καί ἡ μητέρα γύριζε βράδυ ἀπό τό σχολεῖο.

Συνεπῶς «τό πονάω» τό Νοσοκομεῖο καί, ἀκόμη καί σήμερα, κάποιες φορές, πού περνῶ ἀπ’ ἔξω, σταματῶ καί θυμᾶμαι. Σπανίως, μπαίνω καί μέσα. Παλαιότερα, ὅταν ὑπηρετοῦσε ἐκεῖ ὁ φίλος, πρωτοπόρος παιδοχειρουργός, Βασίλης Τράπαλης, πήγαινα καί τόν συναντοῦσα.

Θλίβομαι, λοιπόν, ὅταν βλέπω εἰκόνες ὅπως ἡ χθεσινή, μέ τόν ὑπουργό Ὑγείας νά δέχεται κατά μέτωπον ἐπίθεση, δηλαδή παρ’ ὀλίγον «νά πέσει ξύλο», ἀπό μιά ὁμάδα ἰατρῶν, νοσηλευτῶν, πιθανῶς καί ἐξωνοσοκομειακῶν. Ἔ, δέν εἶναι καί ὅ,τι καλύτερο νά γίνεται τό προαύλιο νοσοκομείου πεδίον μάχης. Τί στήν εὐχή ἔχουμε πάθει; Εἴτε συμπαθεῖς εἴτε ὄχι τόν ὑπουργό (τόν ὅποιο ὑπουργό), εἴτε εἶσαι δεξιός, ἀριστερός, «ἀνταρσύας», «ἀνένταχτος», «μαοϊκός»,«τροτσκιστής» ἤ ὅ,τι σέ φωτίσει ὁ Θεός, δέν ἔχεις δικαίωμα νά λησμονεῖς τήν ἀποστολή σου (ὡς ἰατρός ἤ ὡς νοσηλευτής) καί, κυρίως, νά διαταράσσεις τήν γαλήνη σέ ἕναν χῶρο στόν ὁποῖο ἀπαιτεῖται ἀπόλυτη ἠρεμία καί ἡσυχία.

Νά δεχθῶ τά πάντα, νά δεχθῶ ὅσα μοῦ λένε κάθε τόσο φίλοι ἰατροί γιά ἐλλείψεις, γιά ἀδυναμία προσλήψεων γιά ἐπαπειλούμενη διακοπή λειτουργίας κλινικῆς (ἐλπίζω νά μήν εἶναι ἀλήθεια), γιά ἀποστελέχωση (ἐπίσης εὔχομαι νά μήν εἶναι ἀλήθεια), ἀλλά ὅλ’ αὐτά μποροῦν νά εἰπωθοῦν (χωρίς βία καί φωνές) καί σέ μιά αἴθουσα μέ διάλογο συνδικαλιστῶν-ὑπουργοῦ. Γιατί πρέπει νά χρειάζονται κραυγές, ὕβρεις, βωμολοχίες καί κλωτσοπατινάδα, μέχρι καί… αὐγά; Εἶναι δυνατόν ἕνας γιατρός νά πετάει αὐγά ἤ νά οὐρλιάζει; Θά μοῦ πεῖτε «καί πῶς θά κάνουμε ἐφέ στήν τηλεόραση γιά νά φανεῖ ἡ ἀγανάκτησή μας;».

Συμπαθᾶτε με, ἀλλά νομίζω ὅτι δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ὑπουργός (ὅποιος ὑπουργός, ὁποιουδήποτε κόμματος, ὁποιασδήποτε κυβερνήσεως) πού νά ἀρνηθεῖ ἕναν πολιτισμένο διάλογο μέ ἐπιστήμονες, ἄνδρες καί γυναῖκες.

Νά μέ συμπαθᾶτε, ἀλλά νομίζω ὅτι ἕνας ἰατρός, μέ τήν ἰατρική περιβολή καί τά ἀκουστικά στό τσεπάκι, χάνει τά μέγιστα ἀπό τό κῦρος του ὅταν φωνασκεῖ, ὅταν ἀραδιάζει συνθήματα, ὅταν ἀσχημονεῖ.

Τά νοσοκομεῖα εἶναι χῶροι στούς ὁποίους πρέπει νά ἐπικρατεῖ καί νά διδάσκεται πολιτισμός καί, φυσικά, διάλογος. Ὅλα τά ἄλλα εἶναι ἀχρείαστα, ἀνάρμοστα καί βλαβερά. Ἀπό τόν διάλογο δέν ἔχασε ποτέ κανείς!

Ἀρκεί, βέβαια, νά μήν εἶναι διάλογος κωφῶν!