Οἱ βαλλιστικοί πύραυλοι τοῦ Ἰράν στό στόχαστρο τῶν ΗΠΑ

Κλιμακώνεται ἡ ἔντασις γύρω ἀπό τό Ἰράν καί καθώς οἱ ἀμερικανικές ναυτικές ὁμάδες μάχης λαμβάνουν θέσεις προκειμένου νά ἀναλάβουν δράση, πυκνώνουν τά ἐρωτήματα σχετικά μέ τήν κατάσταση στήν χώρα καί μέ τούς τρόπους διά τῶν ὁποίων θά ἐξαπολυθοῦν τά νέα ἀμερικανικά πλήγματα, ὀψέποτε ἀποφασισθεῖ ἡ ἐφαρμογή τῶν ὑφισταμένων σχεδίων.

Κατ’ ἀρχήν, γιά νά ἔχουμε μιάν εἰκόνα τῶν μεγεθῶν, τό Ἰράν εἶναι μιά χώρα πού ἡ ἔκτασίς της εἶναι περίπου ὅση ἡ μισή Εὐρώπη, ὅσο ἡ Γερμανία, ἡ Γαλλία καί ἡ Ἱσπανία μαζί. Ἡ γεωγραφία της εἶναι ἀρκετά δύσκολη γιά τήν διεξαγωγή στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, μέ ὀρεινούς ὄγκους οἱ ὁποῖοι παρεμβάλλονται μεταξύ ἐρήμων, ἀλλά καί εὐφόρων πεδινῶν ἐκτάσεων.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Ἀπό ὅποια κατεύθυνση καί ἄν προσβληθεῖ ἡ χώρα, ὑπάρχουν σοβαρά γεωφυσικά ἐμπόδια, ἐνῷ ἡ ἔκτασις παρέχει στρατηγικό βάθος γιά τήν διαμόρφωση γραμμῶν ἀμύνης. Συνεπῶς δέν θά ἦταν σκόπιμη ὁποιαδήποτε χερσαία ἐπιχείρησις.

Τό ἀμερικανικό πλῆγμα θά περιορισθεῖ σέ ἀεροπορικές προσβολές πού θά ἐξαπολυθοῦν ἀπό τό ἀεροπλανοφόρο «Ἀβραάμ Λίνκολν», τό ὁποῖο εἶναι ἤδη σέ θέση ἀπό τήν ὁποία τό Ἰράν εἶναι ἐντός τῆς ἀκτῖνος δράσεως τῶν μαχητικῶν του. Θεωρεῖται δεδομένο ὅτι οἱ πρῶτοι στόχοι θά εἶναι οἱ βάσεις ἐκτοξεύσεως βαλλιστικῶν πυραύλων τοῦ Ἰράν, οἱ ὁποῖοι εἶναι καί τό μόνο ὅπλο διά τοῦ ὁποίου θά μποροῦσαν οἱ Ἰρανοί νά πραγματοποιήσουν τήν ἀπειλή τους γιά ἀντίποινα σέ περίπτωση πού δεχθοῦν ἐπίθεση.

Οἱ Ἀμερικανοί λοιπόν θά θελήσουν νά τούς ἀφαιρέσουν αὐτήν τήν δυνατότητα. Γιά τήν καταστροφή τῶν στόχων αὐτῶν πιθανότατα θά χρησιμοποιηθοῦν πύραυλοι «Τόμαχωκ», τούς ὁποίους διαθέτουν τά ἀντιτορπιλλικά συνοδείας τοῦ ἀεροπλανοφόρου. Νά σημειωθεῖ ὅτι τό Ἰράν ἔχει πλήρως υἱοθετήσει τό δόγμα ἐπιχειρήσεων τῆς Κίνας γιά τήν χρήση βαλλιστικῶν ὅπλων ἐναντίον τῶν ἀμερικανικῶν ἀεροπλανοφόρων.

Καί ὅπως ἀπεδείχθη καί προσφάτως στό Ἰσραήλ, τά βαλλιστικά ὅπλα παραμένουν τα πλέον δύσκολο νά ἀναχαιτισθοῦν. Γι’ αὐτό καί τά πλήγματα τῶν Ἀμερικανῶν θά εἶναι προληπτικά. Εἶναι πιθανόν τό Σῶμα τῶν Φρουρῶν τῆς Ἐπαναστάσεως νά ἔχει σέ ἑτοιμότητα τά ταχύπλοα σκάφη ἀνορθοδόξου πολέμου πού διαθέτει, ἀλλά αὐτά περιορισμένη χρησιμότητα μπορεῖ νά ἔχουν καθώς τά ἀμερικανικά πολεμικά μποροῦν νά παραμείνουν σέ ἀσφαλεῖς ἀποστάσεις ἐκτός τῆς ἀκτῖνος ἐνεργείας τῶν πλοίων αὐτῶν.

Φημολογεῖται ἐντόνως ὅτι στούς στόχους τῶν Ἀμερικανῶν περιλαμβάνονται κέντρα διοικήσεως, ἀλλά καί πρόσωπα μέ σημαντικές θέσεις στήν ἱεραρχία τοῦ ἰσλαμικοῦ καθεστῶτος, μέ πρῶτο τόν Ἀνώτατο Ἡγέτη Ἀγιατολλάχ Ἀλῆ Χαμενεΐ. Βεβαίως, τό νά σχεδιασθεῖ καί νά ἐκτελεσθεῖ μιά ἐπιχείρησις ἀπαγωγῆς του, ὅπως ἔγινε μέ τόν Πρόεδρο Μαδοῦρο τῆς Βενεζουέλας, θά ἦταν ἐξαιρετικά δύσκολο. Ἡ Τεχεράνη καί ἡ πόλις Κόμ, στήν οποία ὑπάρχει καταφύγιο γιά τήν ἰρανική ἡγεσία, εὑρίσκονται βαθειά στήν ἐνδοχώρα καί ἡ προσέγγισις μέ ἑλικόπτερα εἶναι δυσχερής ἕως λίαν προβληματική.

Ἕνα ἄλλο ζήτημα ἔχει νά κάνει μέ τό πόσο σταθερό μπορεῖ νά θεωρεῖται τό καθεστώς της Τεχεράνης, ἰδιαιτέρως μετά τίς αἱματηρές διαδηλώσεις τῶν τελευταίων ἑβδομάδων. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τό καθεστώς αὐτό ἔχει ἐπιδείξει μέχρι σήμερα ἐκπληκτική ἐπιβιωσιμότητα, ἡ ὁποία ὀφείλεται σέ συγκεκριμένους παράγοντες. Πρῶτον, ὑπάρχει μιά σημαντική μερίδα πληθυσμοῦ πού συμπαρατάσσεται μαζί του. Μπορεῖ νά μήν εἶναι ἡ πλειονότης τῶν Ἰρανῶν, εἶναι ὅμως ἕνας σημαντικός ἀριθμό πιστῶν μουσουλμάνων. Δεύτερον, ὅπως ἔχει συμβεῖ καί σέ προηγούμενες βίαιες διαδηλώσεις (οἱ διαδηλώσεις στό Ἰράν πάντα ἦσαν ἐξαιρετικά βίαιες), τό καθεστώς ἐπιδεικνύει μιάν εὐελιξία μεταπτώσεως ἀπό τήν ἀπόλυτη αὐστηρότητα στήν ἀνοχή.

Ἀφοῦ δηλαδή ὑπάρξει βιαιοτάτη καταστολή καί πέσουν πολλοί νεκροί (σέ παλαιότερες διαδηλώσεις, οἱ Φρουροί τῆς Ἐπαναστάσεως εἰσέβαλαν στό Πανεπιστήμιο τῆς Τεχεράνης καί πέταγαν τούς φοιτητές ἀπό τά παράθυρα τοῦ τετάρτου καί τοῦ πέμπτου ὀρόφου), τό καθεστώς γίνεται ἀρκετά ἐλαστικό, μέ ἀποτέλεσμα νά δημιουργεῖται στούς πολῖτες ἡ σκέψις ὅτι καλόν εἶναι νά διατηρηθεῖ αὐτή ἡ κατάστασις, ὁπότε ἀποτρέπονται ἀπό τοῦ νά συνεχίσουν τήν ὀξύτητα.

Τά κοινωνικά καί οἰκονομικά προβλήματα εἶναι βεβαίως ὑπαρκτά καί ἀργά ἤ γρήγορα θά ὁδηγήσουν σέ νέες ἐντάσεις. Γιά τήν ὥρα ὅμως, τά πράγματα φαίνονται σχετικῶς ἤρεμα. Συνεπῶς δέν μπορεῖ νά ἐλπίζει κανείς σέ μιά ἔξαρση διαδηλώσεων ἱκανῶν νά ἀνατρέψουν τό καθεστώς. Τρίτον καί πολύ σημαντικό εἶναι τό γεγονός ὅτι οἱ ἀντιφρονοῦντες πρός τά καθεστώς στεροῦνται ἡγεσίας. Δέν ὑπάρχει οὔτε προσωπικότης οὔτε ὀργάνωσις ἱκανή νά ἐμπνεύσει μιάν ἑνότητα ἔναντι τοῦ καθεστῶτος των μουλάδων. Ὑπάρχει ἁπλῶς μιά ἀντίθεσις πρός αὐτό, ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται κατά τρόπον ἀποσπασματικό καί ἀνοργάνωτο. Καί βεβαίως οἱ μουλάδες δέν πρόκειται νά ἐπαναλάβουν τό σφάλμα του Σάχη, ὁ ὁποῖος πῆγε ταξίδι «μέχρι νά ἠρεμήσουν τά πράγματα» ἀφήνοντας ἕναν δυστυχῆ Πρωθυπουργό ὀνόματι Μπαχτιάχ νά ἀντιμετωπίσει τήν θύελλα πού εἶχε ξεσπάσει.

Θά σημειώσουμε ὅτι οἱ πρῶτες ἐνέργειες τῆς Δύσεως ἔναντι τοῦ καθεστῶτος, ἀντί νά τό ἀνατρέψουν, ὅπως ἐλπίζετο, τό θωράκισαν. Καθώς οἱ στρατιωτικές δυνάμεις τοῦ Ἰράν εἶχαν ἀποδυναμωθεῖ μετά τήν ἐπανάσταση, ἐνθαρρύνθηκε ὁ Σαντάμ Χουσεΐν νά ἐπιχειρήσει εἰσβολή στήν χώρα. Ἴσως νά τοῦ ὑποσχέθηκαν ὡς ἀντάλλαγμα τό Κουβέιτ, τό ὁποῖο διεκδίκησε ἀργότερα, ἀλλά αὐτό εἶναι ἄλλο ζήτημα. Ἡ οὐσία εἶναι ὅτι οἱ τεθωρακισμένες μεραρχίες τοῦ Ἰράκ δέν κατάφεραν τίποτε, παρά μόνον νά συσπειρώσουν τόν πληθυσμό γύρω ἀπό τήν κυβέρνησή του καί νά τῆς ἐπιτρέψουν νά παγιώσει τό ἰσλαμικό καθεστώς. Ἕνα δεύτερο σφάλμα ἦταν ἡ ἀποτυχημένη ἐπιχείρησις τῶν Ἀμερικανῶν νά ἀπελευθερώσουν τούς διπλωμάτες τῆς χώρας τους πού εἶχαν συλληφθεῖ ἀπό τούς Φρουρούς τῆς Ἐπαναστάσεως. Ἡ ἀποτυχία τῆς ἐπιχειρήσεως, πού ἐν πολλοῖς ὀφειλόταν σέ ἐσφαλμένες ἐκτιμήσεις γιά τίς καιρικές συνθῆκες καί τήν μορφολογία τοῦ ἐδάφους, καταρράκωσε τό γόητρο τῶν ΗΠΑ καί ἀνέβασε κατακορύφως αὐτό τοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἰράν ἀποθαρρύνοντας τόν ὁποιονδήποτε στό ἐσωτερικό σκεπτόταν νά τό ἀμφισβητήσει.

Ἐπειδή οἱ ΗΠΑ εἶναι σοβαρή χώρα, μέ στρατηγική σκέψη καί πεῖρα, θεωροῦμε βέβαιο ὅτι ἔχει διδαχθεῖ ἀπό τό παρελθόν καί δέν θά ἐπαναλάβει κινήσεις πού μπορεῖ «νά γυρίσουν μπούμερανγκ» καί νά λειτουργήσουν πρός ὄφελος τοῦ καθετῶτος.