Πού εἶδε τόν κόσμο, σάν ἔργο Τέχνης

«Μιά τόσο μακρινή ἀπουσία.» Ἦταν μιά ταινία τοῦ ἐξαίρετου Σταύρου Τσιώλη.

Ἡ ὑπόθεση, ἐν συντομίᾳ: «Ἡ Ἀγγελική, διαμαρτυρόμενη γιά τόν ἐγκλεισμό τῆς μεγαλύτερης καί ἀτίθασης ἀδερφῆς της στό ψυχιατρεῖο, πηγαίνει καί τή βγάζει ἀπό ἐκεῖ, ἀντιμετωπίζοντας τή σκληρή πίεση καί ἐχθρότητα τῆς οἰκογένειάς της καί τήν ἀδιαφορία τῶν φίλων της»…

Πῶς μοῦ ἦλθε στό μυαλό ὁ τίτλος; Μά, βλέποντας τά ἄδεια καθίσματα τῶν ἐκπροσώπων τῆς ἀριστερᾶς, στήν κηδεία τοῦ Διονύση Σαββόπουλου. Πάλι καλά, δηλαδή, πού ἔστειλαν στεφάνια ὁ Δημήτρης Κουτσούμπας καί ὁ Ἀλέξης Τσίπρας. Ἀλλά γιατί τόση μικρότητα ψυχῆς; Γιατί ἡ ἐμμονή στόν ἐγκλεισμό σέ ἕνα ἀνύπαρκτο «ἠθικό πλεονέκτημα»; Δέν ἔχουν νοιώσει τίποτε ἀπό ὅσα μᾶς ἔφερε καί μᾶς προσέφερε ὁ Διονύσης οἱ ἡγέτες τῆς ἀριστερᾶς; Δέν ἔχουν ἀκούσει τίποτε ἀπό ὅσα εἶπε καί ξεσήκωσε τίς καρδιές τῶν νέων σέ ἐποχές ταραγμένες καί δύσκολες;

«Χθές, δέν ἦταν ἡ κηδεία κανενός “δεξιοῦ” Σαββόπουλου.» Κανενός ὑποστηρικτῆ τοῦ Μητσοτάκη. Χθές ἦταν ὁ ἀποχαιρετισμός σέ μιά Ἑλλάδα πού κάποτε ἔπιασε ἀπάτητες κορυφές στήν τέχνη της.

Ἀποχαιρετισμός στήν καλή ἐκδοχή τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἀποχαιρετισμός στήν τρυφερότητα. Ἦταν ἡ κηδεία ἑνός ἀνθρώπου πού κάποτε παρηγόρησε. Καί ἡ ἐπίσημη Ἀριστερά ἀποῦσα. Τόσο θόρυβο δέν ἔχει κάνει ξανά μία ἀπουσία. Τοὐλάχιστον ἐγώ δέν θυμᾶμαι.»…

Τά ἔγραψε αὐτά χθές ὁ Ὀδυσσέας Ἰωάννου. Πού δέν τόν λές καί «δεξιό», τρομάρα μας! Ἡ ἀριστερά, ὅμως, τά ἔχει αὐτά. Εἶναι κατάλοιπα ἀπό τήν ἐποχή πού ὁ Πλουμπίδης ἦταν «χαφιές», πού ὁ Ζαχαριάδης ἐτίθετο εἰς τό πῦρ τό ἐξώτερον, πού ὅποιον δέν θέλαμε ἤ μᾶς ἐνοχλοῦσε, τόν βγάζαμε «πράχτορα» καί ἡσυχάζαμε.

Ὁ Διονύσης, ὅμως, εἶχε ξεκαθαρίσει τά πράγματα, ὅταν, στό «Μήν πετάξεις τίποτα» μᾶς εἶπε ὅτι εἶδε τήν Σούλα καί τόν Δεσποτίδη. «Ποῦ ἦταν τό θάρρος κι ἡ πίστη μου αἴφνης; Μαζί τους ἤμουνα στήν ἄλλη ἀριστερά, ποὐ εἶδε τόν κόσμο σάν ἔργο τέχνης, μέ τελειωμένα κι ἀθάνατα φτερά»…

Ἀλήθεια, ποιά σχέση ἔχει ἡ σημερινή «ἀριστερή» ἡγεσία μέ ἐκείνη τήν ἀριστερά πού μνημόνευσε ὁ Σαββόπουλος καί στήν ὁποία ἐθήτευσαν ἐπιτυχῶς ἡ Σούλα (Ἀλεξανδροπούλου), ἡ ἐξαίρετη δημοσιογράφος καί ὁ (Δημήτρης) Δεσποτίδης, ὁ ἀριστερός ἐκδότης τοῦ «Θεμέλιου»;

Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐκείνους πού εἶδα στήν κηδεία τοῦ Σαββόπουλου ὄχι μόνο δέν ἔχουν ποτέ ψηφίσει «δεξιά», ἀλλά οὔτε πρόκειται νά ψηφίσουν. Ἔσπευσαν, ὅμως, στήν κηδεία, γιά νά ποῦν τό τελευταῖο «ἀντίο» στά νιάτα τους, σ’ ἐκεῖνον πού τούς «μίλησε» βαθιά στήν καρδιά. Ἦταν, ὅμως καί πολλοί νέοι ἄνθρωποι ἐκεῖ. Κι αὐτό εἶναι τό παρήγορο. Κάποιοι τώρα θά ποῦν «ἀμάν πιά μέ τόν Σαββόπουλο, μᾶς κουράζετε.»

Εἶναι κι αὐτό ἕνα ἀπό τά συμπτώματα τῆς ἐποχῆς. Γιά σκεφθεῖτε, ὅμως, ὅτι ἀπομείναμε μέ τόν Ξαρχάκο μοναχά!

Γιά καθίστε ἕνα βράδυ καί βάλτε στίς ὀθόνες σας ἐκείνους πού ἔφυγαν κι ἀπό τήν ἄλλη βάλτε τους –κατ’ εὐφημισμόν– ἐπιγόνους. Μακάρι νά ξαναζήσει ἡ χώρα τήν ἄνοιξη πού ἔφεραν οἱ μεγάλοι ἀπόντες. Ἀλλά οἱ ἀπόντες τῆς ἀριστερᾶς ἔδωσαν γιά μία ἀκόμη φορά στίγμα ἀρνητικό. Καί τό στίγμα δέν εἶναι ΑΦΜ νά τό ἀλλάζεις κατά περίπτωση…