Διαψεύδονται οἱ προσδοκίες ἀπό τήν προεδρία Τράμπ

Η Εκλογή τοῦ Προέδρου Τράμπ εἶχε δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες.

Προσδοκίες πού, ὅπως μέχρι στιγμῆς ἀποδεικνύεται, ὑπερβαίνουν κατά πολύ τό πολιτικό ἐκτόπισμα καί τίς δυνατότητες τοῦ ἰδίου. Ναί μέν, ἀναλαμβάνοντας τά καθήκοντά του, ἔδωσε τέλος στόν παραλογισμό τῆς woke ἀτζέντας, τῆς πολιτικῆς τῆς λεγομένης συμπεριλήψεως καί τῆς κατασπαταλήσεως τεραστίων ποσῶν γιά τήν ἀνά τόν κόσμο ἐπιβολή αὐτῶν τῶν φαινομένων κοινωνικῆς σήψεως.

• Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

Ὅμως ἡ ἀνθρωπότης περίμενε κάτι περισσότερο. Ἡ Δύσις περίμενε ἀπό αὐτόν νά ἀσκήσει ἡγεσία καί νά ἐπαναφέρει στό προσκήνιο τίς ἰσορροπίες πάνω στίς ὁποῖες ἐπί σειράν δεκαετιῶν εἶχε οἰκοδομηθεῖ ἕνα ἀξιόπιστο σύστημα διεθνοῦς συνεννοήσεως καί ἀσφαλείας. Ἕνα σύστημα σάν αὐτό πού ὑπῆρχε πρίν τό διαταράξουν οἱ ἄφρονες πολιτικές τῶν Δημοκρατικῶν Προέδρων.

Ἀσφαλῶς καί δέν περίμενε κανείς ἀπό τόν Τράμπ νά τερματίσει τόν πόλεμο τῆς Οὐκρανίας ἐντός ὀλίγων ἡμερῶν ὅπως προεκλογικά ὑποσχόταν. Κατανοητό εἶναι ὅτι ὁ πολιτικός λόγος θά ἐμπεριέχει καί ὑπερβολές.

Ὅμως ἐδῶ βλέπουμε ἀντί πολιτικῆς μιά σειρά ἀπό παλινωδίες πού ὁδηγοῦν σέ περαιτέρω ἀποσταθεροποίηση τῆς καταστάσεως. Ἐν τέλει δέν ἀρκεῖ νά εἶναι κάποιος ἐπιτυχημένος ἐπιχειρηματίας γιά νά εἶναι καί πολιτικός, πολύ περισσότερο γιά νά ἀναδειχθεῖ σέ ἡγέτη. Σέ παγκόσμιο ἡγέτη. Οἱ Ρωμαῖοι ἔλεγαν ὅτι πρέπει νά εἶσαι πατρίκιος καί ὄχι ἱππεύς (οἱ ἱππεῖς ἀποτελοῦσαν τήν τάξη τῶν ἐπιχειρηματιῶν καί τῶν ἐμπόρων στήν αὐτοκρατορία). Καί ἐπεξηγοῦσαν ἐν συνεχείᾳ ὅτι ἡ ἀπληστία τοῦ ἐμπορίου δέν συνάδει μέ τό λειτούργημα τῆς παγκόσμιας ἡγεσίας.

Μέ ρωμαϊκούς ὅρους, ὁ Τράμπ εἶναι ἱππεύς. Νομίζει ὅτι ἡ χώρα μπορεῖ νά κυβερνηθεῖ μέ τά ἴδια δεδομένα μέ τά ὁποῖα διοικεῖται μιά ἀνώνυμος ἑταιρεία. Καί βλέπει τήν λύση τῶν παγκοσμίων προβλημάτων στήν ἐπίτευξη εὐημερίας καί τήν προσδοκία κέρδους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ἡ πρότασίς του νά κάνει τήν Γάζα «Ριβιέρα» τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Κατά τήν ἀντίληψη τοῦ Προέδρου Τράμπ, αὐτή ἡ πρότασις συνιστᾶ λύση. Θεωρεῖ ὅτι ἡ ἀνάπτυξις τῆς περιοχῆς θά φέρει στούς κατοίκους της πλοῦτο καί τοῦτο θά ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τήν εὐημερία πού θά θέσει τέλος στήν φιλοπόλεμη διάθεσή τους. Διατηροῦμε σοβαρές ἐπιφυλάξεις ἀκόμη καί γιά τήν διάρκεια τῆς ἐκεχειρίας πού ἔχει ἐπιτευχθεῖ. Πόσω μᾶλλον γιά τήν προοπτική μονίμου εἰρηνεύσεως. Διαμάχες αἰώνων δέν λύνονται ἔτσι ἁπλά, ὅσο καί ἄν τό πιστεύει ἕνας σύγχρονος «ἱππεύς».

Στήν Οὐκρανία τά πράγματα εἶναι πολύ πιό δύσκολα. Ἐννέα μῆνες μετά τήν ἀνάληψη τῶν καθηκόντων τοῦ Προέδρου ἀπό τόν Ντόναλντ Τράμπ, οἱ ἐχθροπραξίες συνεχίζονται ἀμείωτες. Ὄχι «λίγες ἡμέρας» πού ἔλεγε ὁ Πρόεδρος, ἔχουν περάσει ἀρκετοί μῆνες καί οὐδεμία πρόοδος ἔχει σημειωθεῖ. Τό μόνο πού εἴδαμε εἶναι παλινωδίες. Ἀπό τήν συνάντηση στήν Ἀλάσκα καί τήν προοπτική νέας συνόδου στήν Βουδαπέστη, μεταπηδήσαμε σέ νέα πακέτα κυρώσεων καί ἐπιθετική ρητορική ἐναντίον τῆς Ρωσσίας. Φταῖνε βεβαίως οἱ Εὐρωπαῖοι, οἱ ὁποῖοι μέ τήν ἀνερμάτιστη πολιτική τους «ρίχνουν λάδι στήν φωτιά». Ἀλίμονο ὅμως ἄν εἶναι εἰς θέσιν νά ἀνατρέπουν τόν σχεδιασμό τοῦ Ἀμερικανοῦ Προέδρου. Φαίνεται ὅμως πώς ὁ τελευταῖος δέν ἔχει πολιτικό σχεδιασμό, ἀλλά κάποιες «ἰδέες», οἱ ὁποῖες ἐξαντλοῦνται στήν ἐκμετάλλευση τῶν σπανίων γαιῶν τῆς Οὐκρανίας.

Τό χειρότερο στήν προκειμένη περίπτωση εἶναι ὅτι ἀπέναντι στόν δυτικό συνασπισμό εὑρίσκεται ὁ Βλαντιμήρ Πούτιν, ὁ ὁποῖος εἶναι ὅ,τι πλησιέστερο σέ πατρίκιο ἔχει νά ἐπιδείξει ἡ σημερινή διεθνής σκηνή. Ἀλίμονο ἄν ὁ Τράμπ καί οἱ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες δέν γνωρίζουν τίς ἀναλύσεις πού χαρακτηρίζουν τόν Πούτιν μέ τρεῖς λέξεις: Πατριώτης, Ἀδιάφθορος καί Ἀδίστακτος. Καί ἐνῷ οἱ κινήσεις τοῦ ἰδίου ἐπιβεβαιώνουν αὐτά τά χαρακτηριστικά, οὐδείς στήν Δύση φαίνεται νά συνειδητοποιεῖ τήν πραγματικότητα. Οὔτε ὁ Τράμπ, οὔτε κανείς. Τά πράγματα λοιπόν δέν φαίνονται εὐοίωνα. Ἄν συνδυάσει δέ κανείς τήν συγκυρία τῶν διεθνῶν ἀποτυχιῶν μέ τήν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν ἀνακατασκευῆς μιᾶς ὁλόκληρης πτέρυγος τοῦ Λευκοῦ Οἴκου (τήν ὁποία τοὐλάχιστον κάνει ὁ Τράμπ μέ δωρεές καί ἔξοδα δικά του καί ὄχι τῶν φορολογουμένων), δείχνει μιά τοὐλάχιστον περίεργη αἴσθηση προτεραιοτήτων.