Γιατί ὁμιλεῖ συνεχῶς ὁ κύριος πλανητάρχης;

Διερωτῶμαι ἄν ὑπῆρξε ποτέ ἄλλος πολιτικός, ἡγέτης μίας ἐκ τῶν μεγάλων δυνάμεων, πού νά μιλᾶ τόσο πολύ καί ἐπί παντός, ὅπως ὁ πρόεδρος Τράμπ.

Μήν μοῦ πεῖτε, κάθε μέρα θά τόν βροῦμε κάπου νά «τά λέει». Κυρίως στό «Χ», τοῦ παλιοῦ του φίλου Μάσκ ἀλλά καί σέ ἄλλα –«δικά του»– μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως, ἀλλά καί μπροστά στά μικρόφωνα τῶν καναλιῶν. Στό ὀβάλ γραφεῖο, στό γήπεδο τοῦ γκόλφ, στούς διαδρόμους, στίς σκάλες τοῦ ΟΗΕ, στό γρασίδι μέχρι νά ἀνέβει στήν σκάλα τοῦ ἑλικοπτέρου…

Θά μοῦ πεῖτε τώρα «καί τί θές; Νά εἶναι σάν τόν Καραμανλῆ, πού μιλοῦσε κάθε Πάσχα καί Χριστούγεννα;». Δέν θά ἔλεγα ὄχι. Ὁ Καραμανλῆς μιλοῦσε –εἶναι ἀλήθεια– ἐλάχιστα ἕως καθόλου. Προτιμοῦσε τό «πράττειν» ἀπό τό «ὁμιλεῖν». Λίγα λόγια, μετρημένα, στοχευμένα, ἀλλά πολλή δουλειά. Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τό ἀξημέρωτο τηλεφώνημα στόν τότε ὑφυπουργό Ἐμπορίου Γιάννη Βαρβιτσιώτη, γιά νά τοῦ πεῖ ὅτι τά ζαρζαβατικά ἦταν «τσιμπημένα» στήν λαϊκή ἀγορά; Ὕστερα εἴχαμε τόν Ἀνδρέα. Ἐκεῖνος μιλοῦσε λίγο παραπάνω, ἐκείνου τοῦ ἄρεσε ἡ καλή ζωή, ἐκεῖνος οὐδέποτε σκέφθηκε «νά στεγνώσει τήν ψυχή του» γιά τήν πολιτική. Βεβαίως, πολύ ἀργότερα, στέγνωσαν οἱ τσέπες μας ἀπό κάποια καμώματά του, ἀλλά τοῦ συγχωροῦνται πολλά ἐπειδή ὑπῆρξε λαϊκότερος, ἀμεσότερος καί πιό κοντά στόν ἁπλό πολίτη. Τώρα θά μοῦ πεῖτε ὅτι μέ τό πού βρέθηκε στήν κορυφή, πέταξε τά ζιβάγκο καί τά μπουφάν καί ραβόταν στόν «Γιαννέτο» μαζί μέ τόν Κατσιφάρα. Ἀλλά, δέν βαριέσαι…

Ἄ, πρόσεξα καί κάτι ἄλλο στόν Τράμπ. Ἐσχάτως ἐκδηλώνει μεγάλη τρυφερότητα στήν Μελάνια, κατά πολύ νεώτερή του. Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει ὅτι καί ὁ Ἀνδρέας «ἀποκατέστησε τό κορίτσι», τήν Δήμητρα, καί δέν δίσταζε νά τήν ἀσπασθεῖ δημοσίως; Ἀλλά μήπως καί ὁ Σαρκοζύ δέν ἐνυμφεύθη τήν Κάρλα, ἡ ὁποία σήμερα στέκεται δυνατά δίπλα του στήν δοκιμασία πού περνᾶ; Δέν εἶναι, λοιπόν, ὁ Τράμπ πού «ἔχει ἀποκλειστικότητα». Ἐκεῖνος, τό μόνο πού μπορεῖ νά ἐπιδείξει ὡς «μοναδικότητα», εἶναι ἡ συνεχής καί ἀδιάκοπη ἐμφάνιση στίς κάμερες καί τά μικρόφωνα!

Προφανῶς γνωρίζει –καί ἀναγνωρίζει– τήν δύναμη τῶν «σόσιαλ» καί ἔχει βαλθεῖ νά μᾶς ταράξει στήν …ἐπικοινωνία!

Παλαιότερα λέγαμε ὅτι «καλύτερα εἶναι νά μιλᾶς λίγο καί νά σκέπτεσαι πολύ». Φαίνεται ὅτι αὐτό ἔχει πλέον ἀντιστραφεῖ καί ὅλοι συνιστοῦν τήν «πάρλα» παρά τήν σιωπή. Συμφωνεῖτε ἤ ὄχι (προσωπικῶς διαφωνῶ), ἀλλά ἔτσι ἔχουν σήμερα τά πράγματα.

Τά «σόσιαλ» ἔδωσαν τήν εὐκαιρία στόν κάθε πικραμένο νά κάνει τόν κήνσορα. Τώρα δέ, μέ τήν «Τεχνητή Νοημοσύνη», βλέπω κάτι τύπους, πού μέχρι τώρα ἔγραφαν μόνο σαχλαμαρίτσες, νά δημοσιεύουν βαρύγδουπες πολιτικές ἀναλύσεις, πού κάνουν «μπάμ» ὅτι εἶναι βγαλμένες ἀπό τό πῶς τό λένε «τσαπτζιμπουτί», ἤ κάτι τέτοιο.

Ὅπως, δε, μέ πληροφόρησε ἡ ἐγγονή μου, τό «τσάπ» –πῶς τό λένε, ἔχει μπεῖ πλέον καί στά σχολεῖα. Μαθαίνω ἐπίσης ὅτι κάνει θραύση καί στά «μεταπτυχιακά»!

Κι ὕστερα λέμε γιατί ὁμιλεῖ συνεχῶς ὁ Τράμπ. Τοὐλάχιστον δείχνει ὅτι αὐτά πού λέει εἶναι δικά του καί δέν προέρχονται ἀπό τήν τεχνητή νοημοσύνη. Λίγο τό ’χετε αὐτό;