Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό πρότυπα καί δή ἀθλητικά

«Εἶναι σημαντικό νά τό πῶ αὐτό μετά ἀπό δική μας νίκη.

Εἶδα στά social media, χθές τό βράδυ, ὅτι πάρα πολλοί μείωσαν τήν Ἐθνική ὁμάδα ποδοσφαίρου, αὐτά τά παιδιά καί τήν προσπάθειά τους. Μιά νέα γενιά πολύ ἐλπιδοφόρα, πού τό ποδόσφαιρό μας ἴσως δέν ἔχει ξαναδεῖ. Πέραν ὅλων αὐτῶν, ἐκπροσωποῦν τήν Ἑλλάδα. Στό τέλος τῆς ἡμέρας παλεύουν γιά τή χώρα μας.

Ὅλοι οἱ γονεῖς λέμε ὅτι θέλουμε τά παιδιά μας νά γίνουν ἄνθρωποι στήν κοινωνία σωστοί καί χρήσιμοι. Ὅταν ἐμεῖς ὅμως δίνουμε αὐτά τά παραδείγματα, πῶς περιμένουμε τά παιδιά νά γίνουν ἔτσι; Ἔγινε στόν ἀθλητισμό, ἀλλά δυστυχῶς αὐτός εἶναι μικρογραφία τοῦ πῶς εἴμαστε ὡς λαός. Ὅλοι πρέπει νά ἀλλάξουμε αὐτό τό τσιπάκι καί νά βλέπουμε τό θετικό, ὄχι τό ἀρνητικό καί τήν τοξικότητα»…

Δήλωση τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἐθνικῆς μας ὁμάδος μπάσκετ Κώστα Παπανικολάου, ἀμέσως μετά τήν λήξη τοῦ ἀγῶνος μέ τήν Λιθουανία, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐξασφάλισε τήν συμμετοχή στόν ἡμιτελικό τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πρωταθλήματος.

Χθές γράφαμε γιά τούς Ἕλληνες τῆς «Κυριακῆς χαρᾶς – Δευτέρας λύπης». Τούς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἕτοιμο στά χείλη τό «Ὡσαννά», ἀλλά στό τσεπάκι κρύβουν ἐντέχνως τό «ἆρον-ἆρον, σταύρωσον αὐτόν».

Καί τί δέν ἔχει ἀκούσει ὁ προπονητής τῆς ὁμάδας ἀπό τούς «εἰδικούς», ἤτοι ἀπό τούς πάντα «ἀδικημένους» καί τούς γνωστούς πού κυνηγοῦν «πόστα» τά ὁποῖα δέν ἀξίζουν.

Εἶναι πολύ καλό νά ἀκούγονται τέτοια λόγια ἀπό νέους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι γίνονται –μέ τήν ἀξία καί τήν διαγωγή τους– πρότυπα γιά τήν νεολαία.

Ὅπως ἐπικροτῶ πλήρως ὅσα εἶπε ὁ προπονητής τῆς ἐθνικῆς μας ὁμάδας Βασίλης Σπανούλης, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ἀθλητής παγκοσμίου ἐμβελείας. «Μακάρι οἱ ἐπιτυχίες μας νά γεμίσουν τά “ἀνοιχτά” γήπεδα μέ παιδιά πού θά παίζουν μπάσκετ».

Ἔχοντας λατρέψει τόν ἀθλητισμό ἀπό παιδί, ἔχοντας περάσει τήν ἐφηβεία στό «Βοηθητικό» τοῦ Σταδίου Καραϊσκάκη (δυστυχῶς, σήμερα ὁλόκληρη ἡ Περιφέρεια Πειραιῶς δέν διαθέτει οὔτε μιά ἀξιοπρεπῆ ἀθλητική ἐγκατάσταση), γνωρίζω καλά τί σημαίνει ἅμιλλα, τί σημαίνει «δέν κοιμᾶμαι μέχρι τόν ἀγῶνα», τί σημαίνει προπόνηση καί ἀφοσίωση. Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς, πού ξημεροβραδυαζόμασταν στό «Βοηθητικό», δέν ἐξελιχθήκαμε, δέν ἀντέξαμε στήν προοπτική τῶν στερήσεων, κάναμε ἄλλες ἐπιλογές, μᾶς ἀπορρόφησαν οἱ σπουδές καί ἡ ἐργασία. Ἀλλά πήραμε τά διδάγματα ἀπό τούς προπονητές μας. Ποτέ μου δέν θά ξεχάσω τόν προπονητή μου Τάκη Ἐπιτρόπουλο καί τίς συμβουλές του, ποτέ δέν θά ξεχάσω τήν ἐπιμονή τους καί τήν ἀπόλυτη προσήλωσή τους στά παιδιά πού εἶχαν νά διαχειρισθοῦν.

Κι ἀκόμη, ἐκεῖνο πού πάντα θυμᾶμαι εἶναι ἡ συμπαράστασή τους σέ ὅποιον ἀτυχοῦσε, σέ ὅποιον ἦταν «φαβορί», ἀλλά ἀποτύγχανε. «Ὅταν πέφτουμε, κοιτάζουμε ἀμέσως τόν οὐρανό καί σηκωνόμαστε» ἦταν τό σύνθημα. Κι αὐτό τό ἀκολούθησα σέ ὅλη μου τήν ζωή.

Ἐπιτρέψτε μου νά ἀφιερώσω τό σημερινό πόνημα στόν ἀξέχαστο συναθλητή μου καί ἀργότερα συνάδελφό μου στήν δημοσιογραφία Νῖκο Ἀντωνιάδη. Τόν «χοντρούλη», τοῦ ὁποίου πάντα ἔβλεπα τήν πλάτη στά «κατοστάρια» στό προπονητήριο καί στούς μαχητικούς ἀγῶνες τοῦ Πειραιῶς. Καί στόν ἀλησμόνητο προπονητή Βασίλη Βυτινάρο, πού ξημεροβραδυαζόταν μαζί μας κι ἔλεγε «πιό γρήγορα, πιό ψηλά, πιό δυνατά».