Τό μεγάλο καί πολύτιμο στοίχημα τῆς καθημερινότητος

Ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι τό δυσκολότερο γιά μιά κυβέρνηση εἶναι ἡ βελτίωση τῆς καθημερινότητας τῶν πολιτῶν.

Ἡ ποιότητα στήν καθημερινότητα δέν εἶναι πολυτέλεια, εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη. Στήν σημερινή Ἑλλάδα οἱ πολῖτες βιώνουν καθημερινά δυσκολίες πού τούς στεροῦν ποιότητα ζωῆς, ἀπό τήν ἀκρίβεια μέχρι τίς ἀνεπαρκεῖς ὑποδομές.

Πρῶτο καί ἀπολύτως πιεστικό ζήτημα παραμένει τό κόστος ζωῆς. Οἱ τιμές στά σοῦπερ μάρκετ συνεχίζουν νά πιέζουν τά νοικοκυριά, μέ βασικά ἀγαθά ὅπως τό ψωμί, τό γάλα καί τό ἐλαιόλαδο νά ἔχουν αὐξηθεῖ σημαντικά. Οἱ τιμές στήν ἐνέργεια, παρ’ ὅτι σταθεροποιήθηκαν σέ σχέση μέ τήν ἐνεργειακή κρίση τοῦ 2022, παραμένουν βαρύ φορτίο γιά πολλά νοικοκυριά. Ἡ ἀγωνία γιά τό εἰσόδημα ροκανίζει τήν ψυχολογία τῶν πολιτῶν, πού βλέπουν ὅτι τό εἰσόδημά τους δέν ἐπαρκεῖ γιά τά βασικά.

Στίς μεγάλες πόλεις, ἡ κατάσταση στίς μετακινήσεις εἶναι συχνά ἀπογοητευτική. Στήν Ἀθήνα, οἱ συχνές καθυστερήσεις σέ μετρό, λεωφορεῖα καί τρόλλεϋ μετατρέπουν τήν καθημερινή διαδρομή σέ δοκιμασία ὑπομονῆς. Στή Θεσσαλονίκη, τό μετρό ἔχει γίνει σύμβολο καθυστερήσεων. Ἡ κυκλοφοριακή συμφόρηση δέν εἶναι ἁπλῶς ζήτημα ταλαιπωρίας· κοστίζει σέ χρόνο, παραγωγικότητα καί ψυχική ὑγεία.

Σημαντικά εἶναι καί τά θέματα πού ταλαιπωροῦν τούς πολῖτες στόν τομέα τῆς ὑγείας. Παρά τίς προσπάθειες, χωρίς κανείς νά ἀμφισβητεῖτό συνεχῶς αὐξανόμενο φορτίο τό ὁποῖο ἐπιβαρύνει τόν δημόσιο τομέα, τά δημόσια νοσοκομεῖα ὑποφέρουν ἀπό ἔλλειψη ἰατρῶν καί νοσηλευτῶν. Τά ἀποτελέσματα εἶναι ἐμφανῆ. Τά ράντζα στούς διαδρόμους καί οἱ μακρά ἀναμονή γιά χειρουργεῖα, ὅπου -νά τό παραδεχθοῦμε- ἔχει ὑπάρξει κάποια βελτίωση… Γιά πολλούς συμπολῖτες μας, ἡ πρόσβαση σέ βασικές ὑπηρεσίες ὑγείας γίνεται ὅλο καί πιό δύσκολη, ἰδιαίτερα στήν περιφέρεια.

Ἡ εἰκόνα δέν εἶναι καλύτερη στούς δημόσιους χώρους. Οἱ κάτοικοι μεγάλων ἀστικῶν κέντρων διαπιστώνουν καθημερινά καί βιώνουν τίς συνέπειες ἀπό τήν ἔλλειψη πρασίνου, τήν πλημμελῆ ἀποκομιδή τῶν ἀπορριμμάτων, πού κάποιες φορές συσσωρεύονται κατά περιόδους ἐνῷ ὑπάρχει αἴσθηση παραμελήσεως στίς γειτονιές. Τήν ἴδια στιγμή, ἡ κλιματική κρίση ἐπιφυλάσσει καύσωνες τό καλοκαίρι καί πλημμύρες τόν χειμῶνα, ἀναδεικνύοντας τό πόσο ἀναγκαῖες εἶναι οἱ ὑποδομές ἀνθεκτικότητος.

Δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀνεκτό νά περιμένεις τό μετρό δεκαπέντε λεπτά! Δέν μπορεῖ νά γίνει ἄλλο ἀνεκτή ἡ ἀσυδοσία τῶν ὁδηγῶν στίς μεγάλες ὁδικές ἀρτηρίες. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ὑγιής πόλη χωρίς ἐπιτήρηση τῶν δρόμων μέ συστήματα παρακολουθήσεως καί ἄμεση ἐπιβολή τσουχτερῶν προστίμων στούς παραβάτες. Δέν εἶναι πλέον ἀνεκτοί οἱ δήμαρχοι τοῦ γραφείου, πού δέν ξέρουν κατά ποῦ πέφτουν οἱ γειτονιές τῆς πόλεώς τους.

Ὅλα αὐτά, πού φαίνονται βουνά, θά μποροῦσαν νά λυθοῦν ἄν οἱ ἔχοντες τά γένια ἀποκτοῦσαν ἀπόλυτη ἐπαφή μέ τήν καθημερινότητα καί ὄχι ἁπλή σχεδίαση λύσεων «ἐπί χάρτου».

Ἡ καθημερινότητα εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς κοινωνίας. Ὅταν οἱ πολῖτες δέν μποροῦν νά μετακινηθοῦν εὔκολα, νά ψωνίσουν μέ ἀξιοπρέπεια, νά βροῦν γιατρό ἤ νά χαροῦν μιά βόλτα στήν πόλη τους, καμμία μεγάλη ἐξαγγελία δέν ἔχει καί δέν θά ἔχει ἀντίκρυσμα. Ἡ πατρίδα χρειάζεται πρακτικές λύσεις: καλύτερες συγκοινωνίες, οὐσιαστική στήριξη τοῦ εἰσοδήματος, ἰσχυρό δημόσιο σύστημα ὑγείας καί πιό βιώσιμες πόλεις.