Ἄς ἀφήσουμε τά περί «ἀπομονώσεως» καί ἄς σοβαρευτοῦμε

Ἀπό τήν στήλη αὐτή, δέν εἶναι ὀλίγες οἱ φορές πού ἀποκαλέσαμε τόν Πρόεδρο τῆς Τουρκίας «Ντεμέκ» ἤ «Κατά φαντασίαν σουλτᾶνο».

Καί τό ἐννοοῦμε, καθώς δέν ὑπάρχει οὔτε μιά περίπτωση στό ἑκατομμύριο νά ἐπανεμφανισθοῦν «σουλτᾶνοι» καί οἱ πιθανότητες νά ἀναβιώσει ἡ Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία εἶναι λιγώτερες καί ἀπό τοῦ νά κερδίσει ὁ «Ἀστέρας Ραχούλας» τό Κύπελλο Πρωταθλητριῶν Ὁμάδων Εὐρώπης!

Ἄλλο, ὅμως, ἐτοῦτο καί ἄλλο ἐκεῖνο πού τόσες φορές ἀκούσαμε μέχρι σήμερα καί ἴσως τό ἀκούσουμε καί ἄλλες, δηλαδή τό ὅτι «ὁ Ἐρντογάν εἶναι ἀπομονωμένος», τό ὅτι «ἡ Τουρκία βαίνει ὁλοταχῶς πρός διαμελισμό» καί ἄλλα, ἀκόμη λιγώτερο σοβαρά.

Θέλουμε-δεν θέλουμε, ἡ γείτων χώρα ἀριθμεῖ σήμερα περίπου ὀγδόντα ἑκατομμύρια ἀνθρώπους καί ἡ γεωγραφική της θέση, καθώς «ἀκουμπᾶ» στήν Εὐρώπη καί τήν Ἀσία καί συνορεύει μέ χῶρες οἱ ὁποῖες ἔχουν, τά τελευταῖα χρόνια, ἀποκτήσει ἰδιαίτερα ἐνδιαφέροντα ρόλο στήν διεθνῆ σκακιέρα, τῆς ἐπιτρέπει νά διεκδικεῖ -καί ὁρισμένες φορές νά διαδραματίζει- ἕναν ἀπό τούς κυρίους ρόλους στό διεθνές σκηνικό.

Φυσικά, ἡ φωτιά πού ἔχει ἀνάψει στό μέτωπο Ρωσσίας-Οὐκρανίας, σέ συνδυασμό μέ τόν τρόπο κατά τόν ὁποῖο χειρίσθηκε τήν ὅλη κατάσταση ὁ Ἐρντογάν, ἐπιτρέπει στούς γείτονές μας νά προβάλλονται ὡς «παράγων εἰρήνης» στήν περιοχή, νά καλοῦν τόν Πούτιν καί τόν Ζελένσκυ -καί ὅποιον ἄλλον θέλουν- νά καπνίσουν τήν «πίπα τῆς εἰρήνης» στήν Κωνσταντινούπολη καί ἄλλα, ἀκόμη πιό θεαματικά καί «ἐφετζήδικα»…

Ἄς ρίξουμε μιά ματιά στό πῶς ἔχει κινηθεῖ τά τελευταῖα χρόνια ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος καί ἄς σκεφθοῦμε πόσα ὀφέλη -σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στίς ἐντυπώσεις ἀλλά καί στήν ἐπιλογή «διαδρόμου» στόν στίβο τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς- ἔχει ἀποκομίσει τόν τελευταῖο καιρό ὁ ἐπί κεφαλῆς τῆς τουρκικῆς πολιτικῆς.

Μόλις προχθές, τό PΚΚ ἀνεκοίνωσε ὅτι σκοπεύει νά παραδώσει τά ὄπλα καί νά σταματήσει τόν πόλεμο κατά τῶν τουρκικῶν ἐνόπλων δυνάμεων, προφανῶς ἐπειδή οἱ ΗΠΑ δέν τούς ἐνισχύουν πλέον. Ὅπως καί νά ἐξελιχθοῦν -στό συγκεκριμένο μέτωπο- ἐφ’ ἑξῆς τά πράγματα, ὁ Ἐρντογάν ἔχει σημειώσει μιά σημαντική ἐπιτυχία, καθώς κλείνει (κατά πᾶσα πιθανότητα) ἕνα ἀνοιχτό καί κακοφορμισμένο τραῦμα στά πλευρά τῆς χώρας του.

Ὅσο καί ἄν μεμονωμένα, ἤ κάποιες ἐλάχιστες φορές καί συλλογικά, εὐρωπαϊκές χῶρες βάλλουν (δικαιότατα) κατά τοῦ καθεστῶτος Ἐρντογάν, ἐκεῖνος κάθε τόσο δημιουργεῖ ρήγματα, πότε συζητῶντας προνομιακῶς μέ τήν Γερμανία, πότε μέ τήν Γαλλία, προσφάτως μέ τήν Ἰταλία, ἐνῶ παραμένει στενά συνδεδεμένος (κατά παράδοση) μέ τούς Ἄγγλους, ὑπενθυμίζοντας κάθε τόσο ὅτι ἡ χώρα του, μαζί μέ τήν Ἀγγλία καί τήν Ἑλλάδα, ἀποτελοῦν «ἐγγυήτριες δυνάμεις» στό θέμα τῆς Κύπρου.

Ὅπου, λοιπόν, αὐτό τόν καιρό καί νά «παίξει» κάποιος τόν Ἐρντογάν, θά τόν βρεῖ νά κερδίζει, τοὐλάχιστον «στά σημεῖα». Καί μόνο ἡ φωτογραφία μέ τόν Πρόεδρο Τράμπ νά ἀνταλλάσσει χειραψία μέ τόν μέχρι πρότινος «τρομοκράτη» καί «ἐπικηρυγμένο δολοφόνο» σημερινό ἡγέτη (μέχρι νεωτέρας) τῆς Συρίας, τόν ὁποῖο ἔχει «στήσει» στήν περιοχή ἡ Τουρκία, ἀρκεῖ γιά νά πείσει ὅτι ὁ Ταγίπ «εἶναι μέσα στό κόλπο».

Ἀφῆστε δέ πού ὁ Τράμπ καί ὁ Ἐρντογάν ἔχουν κοινό «μάγο μέ τά δῶρα» τό Κατάρ, πού τούς χαρίζει πανάκριβα προεδρικά ἀεροσκάφη.

Φυσικά, ἐμεῖς ὀφείλουμε νά συνεχίσουμε τήν ἀμυντική μας θωράκιση καί νά προσπαθοῦμε νά βελτιώσουμε τίς σχέσεις μέ τούς γείτονες. Ἀλλά αὐτά τά περί «ἀπομονωμένου» καί «στριμωγμένου» Ἐρντογάν, ἄς τά ἀφήσουμε στό βάθος τοῦ μυαλοῦ μας…