ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 6 Νοεμβρίου 1924

Ἕνα ὑπουργικόν αὐτοκίνητον συνεκρούσθη προχθές μέ ἕνα τράμ. Συνηθισμένη ἱστορία! Ἡ συνέχεια ὅμως τῆς ἱστορίας δέν εἶναι καθόλου συνηθισμένη. Ἀπό τήν σύγκρουσιν ἐτραυματίσθησαν ἐλαφρῶς ὁ ἐπιβαίνων ὑπουργός, ὁ ἀκόλουθός του καί ἕνας δημοσιογράφος. Οἱ τραυματισθέντες ἔπρεπε, φυσικά, νά μεταφερθοῦν εἰς κάποιον νοσοκομεῖον ἤ κάποιον σταθμόν πρώτων βοηθειῶν, διά νά τύχουν τῶν σχετικῶν φροντίδων. Καί ἐπειδή, εἰς τάς ἐπειγούσας αὐτάς περιστάσεις, προτιμᾶται τό πλησιέστερον ἰατρεῖον, ὁ ὑπουργός, ὁ ἀκόλουθός του καί ὁ δημοσιογράφος μετεφέρθησαν εἰς τό Δημόσιον… Μαιευτήριον.

Ἕνα μαιευτήριον εἶναι, βεβαίως, πάντοτε ἕνα νοσοκομεῖον. Ἔχει ἰατρούς, νοσοκόμους, φάρμακα, ἀντισηπτικά εἴδη, ἐπιδέσμους καί ὅ,τι χρειάζεται, ἐπί τέλους, ὄχι μόνον γιά ἕνα τοκετόν. Συνήθως ὅμως τά μαιευτήρια, εἰς τάς μυστηριώδεις ὥρας τῆς νυκτός, κατά τάς ὁποίας ἀποβιβάζονται, κατά προτίμησιν, οἱ ἄνθρωποι εἰς τόν κόσμον, δέν περιμένουν οὔτε ὑπουργούς, οὔτε ἀκολούθους, οὔτε δημοσιογράφους. Περιμένουν πτωχάς ἐπιτόκους, αἱ ὁποῖαι ἔφθασαν εἰς τό ἀπροχώρητον τῆς ἐννεαμήνου ὑπομονῆς των. Ἕκαστος, λοιπόν, ἠμπορεῖ νά φαντασθῆ τί συνέβη εἰς τό Δημόσιον Μαιευτήριον, ὅταν ἡ σειρήν ἑνός αὐτοκινήτου ἐσάλπισεν ἔξαφνα ὑπό τά παράθυρά του τό ἐγερτήριον καί ὁ κώδων τῆς θύρας του ἐκρούσθη ἀπό τήν ἀνυπομονησίαν τῆς ἀνωτέρας βίας. Τά ζεστά νερά ἄρχισαν νά ἑτοιμάζωνται ἐπειγόντως. Αἱ νοσοκόμοι ἐτέθησαν ἐπί ποδός. Ὁ ἰατρός τῆς ὑπηρεσίας ἀφυπνίσθη ἀπό τόν πρῶτον του ὕπνον. Αἱ μαθητευόμεναι νεαραί μαῖαι εἰδοποιήθησαν ὅτι κελεπούρι ἔφθασεν. Οἱ φοιτηταί τῆς Ἰατρικῆς, οἱ διανυκτερεύοντες ἐκ περιτροπῆς εἰς τό Μαιευτήριον, ἐν ἀναμονῇ ἑνός πολυτίμου κλινικοῦ μαθήματος, εἰδοποιήθησαν καί αὐτοί νά ἀπολυμάνουν τάς χεῖρας των διά τάς ἀπαραιτήτους ψηλαφήσεις. Καί, διά κάθε ἐνδεχόμενον, ὁ ἰατρός τῆς ὑπηρεσίας θά διέταξε, βεβαίως, νά ἑτοιμασθῆ, ἀποστειρούμενος εἰς τόν κλίβανον, ὁ ἐμβρυουλκός καί -διατί ὄχι;- καί ὁ κεφαλοθραύστης.

Ὅλαι αὗται αἱ προετοιμασίαι θά ἔγιναν, βεβαίως, ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ καί δέν θά ἀνεμένετο παρά ἡ ἐπίτοκος, διά νά λάβη τήν θέσιν της ἐπί τῆς μαιευτικῆς τραπέζης. Τήν στιγμήν αὐτήν ἀκριβῶς ἄνοιξεν ἡ θύρα τοῦ χειρουργείου καί ἐνεφανίσθη πρό τῶν ἀγραυλουσῶν μαιῶν ὁ ὑπουργός μετά τῆς ἀκολουθίας του! Καί ἐπειδή ἕνας ὑπουργός, ὅσον φιλόφρων καί ἄν ὑποτεθῆ, δέν εἶναι δυνατόν νά γεννήση, διά νά εὐχαριστήση τούς καλοπροαιρέτους ἰατρούς τοῦ Μαιευτηρίου καί τάς φιλομαθεῖς μαίας, ὁ ὑπουργός δέν ἐγέννησε. Τοῦ ἐπεδέθησαν, ἁπλούστατα, τά τραύματά του καί, μέ τήν βοήθειαν πάντοτε τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου, προστάτου τῶν λεχωΐδων, ἀπῆλθε τοῦ Μαιευτηρίου.

Τήν ἰδίαν ὅμως εὐτυχίαν δέν εἶχε μιά ἀτυχής ἐπίτοκος, καταληφθεῖσα, πρό ἐτῶν, ἀπό τάς ὠδίνας τοῦ τοκετοῦ ἐν μέσῃ ὁδῷ Πανεπιστημίου. Οἱ φιλάνθρωποι διαβάται ἔσπευσαν νά τήν μεταφέρουν εἰς τό πλησιέστερον νοσοκομεῖον, πού ἔτυχε νά εἶναι τό Ὀφθαλμιατρεῖον. Εἰς τό Ὀφθαλμιατρεῖον ὅμως, κατ’ οὐδένα τρόπον ἠθέλησαν νά τήν δεχθοῦν, ούτα κἄν «γιά τά μάτια». Καί ἡ ἀτυχής ἐπίτοκος ἠναγκάσθη νά φέρη τόν ἄνθρωπόν της εἰς τόν κόσμον ἐπί τοῦ πεζοδρομίου. Ὁ φεμινισμός εὑρίσκετο ἀκόμη, κατά τήν ἐποχήν ἐκείνην, εἰς τά σπάργανα καί αἱ γυναῖκες δέν ἐγίνοντο ὑπουργοί. Μία ἐπίτοκος ὑπουργός, εἰς τήν θέσιν τῆς πτωχῆς γυναῖκας, θά ἔτικτε σήμερον, μέ ὅλας τάς τιμάς, τόν καρπόν τῆς κοιλίας της ὄχι μόνον εἰς τό Ὀφθαλμιατρεῖον, ἀλλά καί εἰς τό Μουσεῖον ἤ τήν Ἑταιρείαν τῶν Ψυχικῶν Ἐρευνῶν.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ