Νά δακρύζεις γιά τήν πατρίδα δέν εἶναι λαϊκισμός

O Εὔζωνος στεκόταν μπροστά στήν ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων κατά τήν χθεσινή στρατιωτική παρέλαση στήν Θεσσαλονίκη.

Ἡ παρουσία του ἦταν τό ζωντανό παράγγελμα γιά τήν ἀπόδοση τιμῶν ἀπό τά παρελαύνοντα τμήματα. Κατά τοῦτο ἐκείνη τήν στιγμή ἦταν ὁ ζωντανός δεσμός λαοῦ καί στρατοῦ. Τῆς ἱστορικῆς συνέχειας τῶν συντελεστῶν τοῦ Ἔπους τοῦ ‘40. Εἶχε ἀπόλυτη συναίσθηση τῆς ἀποστολῆς του ἐκείνη τήν στιγμή καί γιά αὐτό ἐδάκρυσε. Ἐδάκρυσε γιά τήν πατρίδα. Ἐδάκρυσε διότι κατεκλύσθη ἀπό τά συναισθήματα πού γεννᾶ ἡ ἀντίληψις τοῦ χρέους. Τοῦ χρέους ἀπέναντι σέ μιά πατρίδα πού ἡ μεγαλοσύνη της «δέν μετριέται μέ τό στρέμμα, μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα μετριέται καί μέ τό αἷμα». Ἴσως κάποιοι καί κάποιες ἀπό τήν ἐξέδρα τῶν ἐπισήμων νά ἔβλεπαν χωρίς νά καταλαβαίνουν. Ἴσως νά ἀποροῦσαν, ἴσως νά ἀδιαφοροῦσαν. Ἴσως γιατί αὐτοί δέν δάκρυσαν ποτέ γιά τήν πατρίδα. Γιατί ἡ πεζή καί ρηχή ζωή τους ἐξαντλεῖται στήν ἀναζήτηση τοῦ ἐγκοσμίου εὐδαιμονισμοῦ καί τῶν ἀπατηλῶν ἐκφάνσεων μιά ἐκφυλισμένης πολιτικῆς ζωῆς. Γιατί ἄν εἶχαν τήν ἐνσυναίσθηση νά βιώνουν αὐτό πού ἐκπροσωποῦσαν ὡς ταγοί τοῦ ἑλληνικοῦ Ἔθνους, τότε θά δάκρυζαν μαζί μέ τόν Εὔζωνο. Ὅλοι καί ὅλες.

Ὅπως ὅλη ἡ Ἑλλάς, οἱ πραγματικοί Ἕλληνες αἰσθάνθηκαν τά ἴδια ρίγη συγκινήσεως νά τούς κατακλύζουν ὅταν ἀπό τόν γαλανό οὐρανό τῆς ἐλεύθερης Θεσσαλονίκης ἀκούσθηκαν τά λόγια τοῦ πιλότου τοῦ F-16 «Ζεύς» Γιώργου Σωτηρίου: «Καλημέρα, Θεσσαλονίκη, καλημέρα, Ἑλλάδα. Χρωστᾶμε σέ ὅσους ἦρθαν, πέρασαν, θά ἔρθουν, θά περάσουν. Ἄς τιμήσουμε τίς θυσίες τοῦ παρελθόντος μέ ἑνότητα καί ἀφοσίωση στήν πατρίδα, προσβλέποντας σέ ἕνα λαμπρό μέλλον. Χρόνια πολλά, Ἑλλάδα!». Αὐτός εἶναι ὁ πατριωτισμός τῶν Ἑλλήνων. «Εἶναι στάση ζωῆς καί φαίνεται μέσα ἀπό τίς συμπεριφορές καί τίς δράσεις» εἶπε σέ πρόσφατη ὁμιλία του ὁ Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Καί ἀπολύτως θά συμφωνούσαμε μαζί του ἄν ἀμέσως μετά δέν ἔσπευδε νά προσθέσει τό ἀμίμητο: «Ὁ πατριωτισμός εἶναι τό τελευταῖο καταφύγιο τῶν ἀπατεώνων. Εἶναι γεμάτη ἡ Ἱστορία τοῦ κόσμου ἀπό ἐκείνους πού ἀγωνίζονται νά πείσουν ὅτι εἶναι περισσότερο πατριῶτες ἀπό τούς ἄλλους, ἀλλά στήν πρώτη δυσκολία θά βάλουν τήν οὐρά στά σκέλια». Ἐμεῖς θά ποῦμε ὅτι ἡ Ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπό Ἕλληνες πού ἀκριβῶς ἐπειδή ἐδάκρυζαν γιά τήν πατρίδα ἔγραψαν χρυσές σελίδες στά βουνά τῆς Πίνδου ἀπέναντι στούς Ἰταλούς, στήν γραμμή τῶν ὀχυρῶν ἀπέναντι στούς Γερμανούς, στό Κιλκίς καί τόν Λαχανᾶ ἀπέναντι στούς Τούρκους, στήν Τζουμαγιά ἀπέναντι στούς Βουλγάρους. Αὐτά εἶναι τά ἔργα τῶν πατριωτῶν. Ἄλλα εἶναι τά ἔργα τῶν ἀπατεώνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν εὔκολα τά μεγάλα λόγια, ἀλλά βάζουν τήν οὐρά κάτω ἀπό τά σκέλια ὅταν ἐμφανίζονται οἱ Τοῦρκοι στήν Κάσο ἤ στό στενό τῶν Οἰνουσῶν. Εὐτυχῶς, αὐτοί εἶναι λίγοι. Καί δέν ὁρίζουν τίς τύχες τῆς χώρας. Γιατί δέν διάβασαν ποτέ Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος, πέρα ἀπό τό χρέος πρός τούς ἀγέννητους καί τούς νεκρούς, ἔδωσε τήν ἀπάντηση πρός αὐτούς πού κρύβουν τίς φοβίες τους πίσω ἀπό μεμψιμοιρίες καί μιά δῆθεν «λογική»: «Φτάνει μιά ἰδέα νά σ’ τό πῆ, μιά ἰδέα νά σ’ τό προστάξη, κορώνα ἰδέα, ἰδέα σπαθί, πού θά εἶν’ ἀπάνου ἀπ’ ὅλα».

Καί ὅσο ὑπάρχουν Εὔζωνοι πού δακρύζουν, ὅσο ὑπάρχουν πιλότοι πού μᾶς θυμίζουν τό ἐθνικό μας καθῆκον, τό σπαθί θά παραμένει «ἀπάνου ἀπ’ ὅλα».