Ἦταν ἐπιτυχημένος; Tσακίστε τoν!

Δέν θυμᾶμαι ποῦ ἀκριβῶς τό εἶδα, ἀλλά, εἰλικρινά, ἔχασα τήν ψυχραιμία μου!

Ἕνα παλληκάρι τριάντα ἑνός ἐτῶν, στήν καλύτερη στιγμή τῆς σταδιοδρομίας του, ἔχοντας πραγματοποιήσει μιά πολύ καλή συμφωνία γιά νά ἀγωνιστεῖ σέ ὁμάδα τῆς πατρίδας τῆς γιαγιᾶς του, ἔχοντας γίνει μέλος τῆς ἐθνικῆς ὁμάδος ποδοσφαίρου τῆς Ἑλλάδος, χάνει ἄδοξα τήν ζωή του, στήν πισίνα τοῦ ἀκινήτου στό ὁποῖο διέμενε.

Καί βγαίνει τήν ἑπομένη κάποιος ἀπό τούς γνωστούς «τυμβωρύχους» τῆς τηλοψίας καί παρουσιάζει ρεπορτάζ γιά τό …ἀκίνητο! Πότε κτίσθηκε, πόσα τετραγωνικά εἶναι καί ποιό ἦταν τό ἐνοίκιο πού εἰσέπραττε ὁ ἰδιοκτήτης!

Τί στήν εὐχή; Τί ἀξία ἔχουν ὅλα αὐτά τά στοιχεῖα γιά τό κοινό; Καμμία, ἀσφαλῶς. Ἀλλά ἔτσι, θά δοθεῖ ἡ εὐκαιρία σέ κάποιους ἀπό τούς γνωστούς πιστούς τοῦ δόγματος «νά πεθάνει ἡ κατσίκα τοῦ γείτονα» νά εκμέσουν τήν χολή τους, ὅπως μοῦ εἶπε κάποιος, χθές, στό τηλέφωνο, ὅταν τοῦ ἀνέφερα τό γεγονός. «Δέν τόν λυπᾶμαι αὐτόν. Λυπᾶμαι τά παιδιά τῆς Παλαιστίνης!»

Ναί, μοῦ τό εἶπε ἄνθρωπος μέ τόν ὁποῖο μιλῶ σχεδόν καθημερνά, ἄνθρωπος ἀπό τόν ὁποῖο δέν περίμενα ποτέ νά ἀκούσω κάτι τέτοιο. Προφανῶς, εἶχε δεῖ τό «ρεπορτάζ», εἶχε δεῖ ὅτι ἕνας νέος, τριάντα ἑνός ἐτῶν, κέρδισε κάποια ἑκατομμύρια ἀπό τό ποδόσφαιρο καί διέμενε σέ ἕνα πολυτελές (ἐνοικιασμένο, προφανῶς, ἀπό τήν ὁμάδα του) ἀκίνητο «μέ πισίνα»! Προκειμένου νά μοῦ θυμίσει τό δόγμα «εἶναι ἐπιτυχημένος; Τσακίστε τον!», ὅπως εὐφυέστατα ἔχει γράψει ὁ Λευτέρης Παπαδόπουλος, ὁ ἄνθρωπος μέ τόν ὁποῖο συνομιλοῦσα, θυμήθηκε …τά παιδιά τῆς Παλαιστίνης!

Δέν ξέρω πῶς, ἀλλά μοῦ ἦλθε ἐκείνη τήν στιγμή –κακῶς, ἀλλά μοῦ ἦλθε– στά χείλη ἡ ἐρώτηση: «Λυπᾶσαι τό ἴδιο γιά τά ἀθῶα παιδιά πού δολοφόνησε ἡ Χαμάς στό Ἰσραήλ;». Ἡ ἀπάντηση ἦταν ἀκόμη πιό ὀδυνηρή: «Ἐκεῖνο ἦταν πόλεμος!». Φυσικά, ἔκλεισα τό τηλέφωνο καί σκέπτομαι πολύ πλέον τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο πρέπει νά συμπεριφέρομαι στό ἐν λόγῳ πρόσωπο…

Ὁ Τζώρτζ Μπάλντοκ, λοιπόν, ὑπῆρξε ποδοσφαιριστής τῆς «Σέφιλντ Γιουνάιτεντ», μίας ἐκ τῶν πλέον ἱστορικῶν ὁμάδων τῆς Ἀγγλίας, μέ σῆμα τά ἀτσάλινα σπαθιά πού κάποτε κατασκευάζονταν στό Σέφιλντ. Σήμερα ἡ πόλη δέν παράγει τά περίφημα ἀτσάλινα μαχαίρια οὔτε τά διάσημα μαχαιροπήρουνα. «Παράγει» Πανεπιστήμια καί φοιτητικές ἑστίες, γιά τούς χιλιάδες ξένους φοιτητές, πού αἱμοδοτοῦν τήν οἰκονομία τῆς πόλεως.

Ὅλοι γνωρίζουμε πόσο δύσκολο εἶναι νά ἀγωνίζεσαι στήν Πρεμιέρ Λήγκ τῆς Ἀγγλίας. Ἐκεῖ, τά «λαγωνικά» τῆς Ἑλληνικῆς Ποδοσφαιρικῆς Ὁμοσπονδίας τόν ἐντόπισαν, καθώς εἶχαν πληροφορηθεῖ ὅτι ἡ γιαγιά του εἶχε ἑλληνική καταγωγή. Καί ὁ Τζώρτζ ἔγινε «Γιῶργος» καί ἐκλήθη στήν Ἐθνική Ἑλλάδος, μέ τήν ὁποία διέπρεψε. Τό περασμένο καλοκαίρι ὁ Παναθηναϊκός διέθεσε ἕνα ἀρκετά σεβαστό ποσόν καί ἀπέκτησε τόν ποδοσφαιριστή, τοῦ ὁποίου τό συμβόλαιο μέ τήν «Σέφιλντ» ἔληξε.

Νά εἶσαι, λοιπόν, τριανταενός ἐτῶν, νά ἔχεις ἐμπρός σου μιά σπουδαία καρριέρα, νά ἔχεις κερδίσει πολλά χρήματα, ὥστε νά ζεῖ ἄνετα ἡ οἰκογένειά σου, στήν Ἀγγλία, ὅπου πηγαίνουν σχολεῖο τά παιδιά σου καί νά ἔχεις μετεγγραφεῖ, ἔναντι σεβαστοῦ ποσοῦ, σέ μία ἀπό τίς μεγάλες ἑλληνικές ὁμάδες καί νά χάνεις τόσο ξαφνικά καί ἄδοξα τήν ζωή σου! Καί νά βγαίνει ὁ κάθε τυχαῖος βιαστής τῆς μνήμης καί νά μᾶς λέει ὅτι τό ἄτυχο αὐτό παιδί «διέμενε σέ πανάκριβο ἀκίνητο πολλῶν τετραγωνικῶν». Κι ὕστερα, φταίει ὁ κόσμος πού μᾶς ἔχει γραμμένους στά μαῦρα κατάστιχα!

Αἰδώς, ἀχρεῖοι!