ΕΤΟΣ ΑΡΧΙΚΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ 1876
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

Ἰδανικός καί ἄξιος ἐραστής τῆς εὐγένειας

Δέν μοῦ ἀρέσει τό οὐίσκυ

Ἀλλά ἕνα ποτήρι μέ πολύ πάγο καί στό ἠλεκτρόφωνό μου, τό παλιό Teppaz πού φυλάω στήν ὀροφή τῆς βιβλιοθήκης μου, ἡ «Sidonie», πού ἔχει δέκα ἐραστές, ἡ πρώτη μεγάλη ἐπιτυχία τοῦ Γιάννη Σπανοῦ στό Παρίσι, μέ τήν Θεά τῆς νιότης μας, Μπριζίτ Μπαρντό νά τήν ἑρμηνεύει μοναδικά καί ναζιάρικα, ἐπιβάλλεται αὐτό τό βράδυ. Μᾶς πῆρες ἀπό τό χέρι στίς μπουάτ τῆς Πλάκας, στά «ταβάνια», τήν «ἀπανεμιά» καί στίς ἄλλες ἐκεῖνες χαμηλοτάβανες αἴθουσες τῆς Πλάκας καί μᾶς ἔμαθες νά ἐρωτευόμαστε, νά μιλᾶμε γιά τόν ἔρωτα εὐγενικά καί νά θαυμάζουμε ἐκστατικοί ἐκεῖνο τό κορίτσι μέ τά κοντά μαλλιά, τήν Ἀρλέττα, νά τραγουδᾶ, σέ ρυθμό πέντε ὀγδόων, γιά «Μιά ἀγάπη γιά τό καλοκαίρι». Κι ὕστερα, μᾶς ἔδειξες τόν ἄλλο δρόμο πρός τούς ποιητές μέ τίς «Ἀνθολογίες» σου. Κι ἀκούγαμε τραγούδια σέ ποίηση μεγάλων δημιουργῶν, ὄχι ἐπικά, ἀλλά τρυφερά καί ἁπαλά, ἀκούγαμε ἐκεῖνο τό ἐκπληκτικό «Στοῦ τηλεφώνου τό κοχύλι», σέ ποίηση τοῦ ἀδικημένου ἀπό τήν πολιτική Γιώργου Ἀθάνα(Γεώργιος Ἀθανασιάδης-Νόβας) καί «Ἄσπρα καράβια τά ὄνειρά μας», μέ τίς βελούδινες φωνές τῆς Καίτης Χωματᾶ καί τοῦ Μιχάλη Βιολάρη, τοῦ Κύπριου φοιτητῆ, μέ τά μεγάλα γυαλιά, πού ἄγγιζε τήν καρδιά μας λέγοντας πώς «Ἦρθες ἐψές στόν ὕπνο μου»…

Κι ἀφοῦ μᾶς ταξίδεψες στά νερά τοῦ Αἰγαίου, ἔρχεσαι μέ τόν ρωμαλέο καί ρεαλιστικό στίχο τοῦ Νίκου Καββαδία νά μᾶς πεῖς πώς ὁ καθένας μας μπορεῖ νά εἶναι ἕνας «Ἰδανικός κι ἀνάξιος ἐραστής» καί μέ τήν σκληρή καί κοφτή ποίηση τοῦ Γιάννη Σκαρίμπα, νά μᾶς μιλᾶς γιά τό «Σπασμένο Καράβι», ἀνακαλύπτοντας μιά συγκλονιστική φωνή, ἐκείνη τοῦ Κώστα Καραγιαννόπουλου, τοῦ κιθαριστῆ πού βλέπαμε στήν μαυρόασπρη τηλεόρασή μας μέ τήν ὀρχήστρα τοῦ Γιώργου Κατσαροῦ καί τόν ὁποῖο μᾶς παρουσίασες πλέον (καί τόν καθιέρωσες) ὡς Κώστα Καράλη!

Ἔγραψε ποταμό τραγουδιῶν ὁ Γιάννης Σπανός, ἀμέτρητα τραγούδια, ὅλα ἐπιτυχίες, γραμμένα μέ τήν καρδιά, μία πονεμένη καί εὐάλωτη καρδιά, πού κατέληγε σέ ἕνα τρυφερό, πάντα μέ μία δόση πίκρας στό βάθος, χαμόγελο.

Καί ποιός δέν τραγούδησε δικά του τραγούδια! Τόν εὐγνωμονῶ, πού μέ τά τραγούδια του κι ἕνα πιάνο μᾶς ἀξίωσε νά ζήσουμε βραδυές ἀξέχαστες, καθώς μάζευα τά κορίτσια γύρω ἀπό τήν παρέα μας, ἀκουμπισμένα μέ τά μάτια μισόκλειστα στό ζωντανό ἀπό τήν μελωδία κλειδοκύμβαλο, γιά νά ἀκούσουν τήν «Ὁδό Ἀριστοτέλους», ἕνα «Σάββατο κι ἀπόβραδο, καί ἀσετυλίνη», ὅπως μαστόρικα καί μέ τόν ἐρωτισμό νά ξεχειλίζει ἔφτιαξε ὁ φίλος Λευτέρης Παπαδόπουλος.

Κι ὕστερα μᾶς ἔδωσε ἐκεῖνο τό μικρό ἀριστούργημα, «Κάτω ἀπ’ τή Μαρκίζα», μέ τήν συγκλονιστική ἑρμηνεία τῆς Βίκυς Μοσχολιοῦ, τῆς γυναίκας μέ τήν φωνή σάν βιολοντσέλο, σέ ποίηση τοῦ ἀξέχαστου καί καλοῦ μας φίλου Μάνου Ἐλευθερίου, πού σέ ἕνα δίστιχο ἔγραψε μία ὁλόκληρη ζωή: «Ἐσύ, ὅπου κι ἄν πᾶς, σ’ ὅποιο ταξίδι, σέ λάθος στάση θά κατεβεῖς»!

Καλό κατευόδιο. Καί εἶναι βέβαιο ὅτι ἐσύ τόν ξεγέλασες τόν Καββαδία. Καί δέν θά ἔχεις «Μιά κηδεία σάν τῶν πολλῶν ἀνθρώπων τίς κηδεῖες!». Ἀντίο, καλέ μας Γιάννη Σπανέ, καί νά εἶναι ἐλαφρύ τό «Νέο κῦμα» πού σέ ταξιδεύει…

Απόψεις

Ἡ Νοτιοανατολική Εὐρώπη γίνεται ἡ νέα οἰκονομική ἐνδοχώρα τῶν ἑλληνικῶν ὁμίλων

Εφημερίς Εστία
Δημιουργοῦνται εὐκαιρίες γιά τίς ἐταιρεῖες μας ἐξ αἰτίας τῆς ἀναδιατάξεως τοῦ ἐνεργειακοῦ χάρτου

Κατάργηση τοῦ βέτο ζητᾶ τό Βερολῖνο – Συναγερμός σέ Ἑλλάδα καί Νότο

Εφημερίς Εστία
Πῶς ἡ πίεση τοῦ Φρῆντριχ Μέρτς γιά ὑποχρεωτική συνεισφορά στό Κίεβο ἀπειλεῖ τά ταμεῖα συνοχῆς καί ἀφαιρεῖ τό δικαίωμα ἀρνησικυρίας ἀπό τίς χῶρες τῆς Μεσογείου

Σάββατον, 19 Νοεμβρίου 1966 *

Πρό 60 ἐτῶν
Πρό 60 ετων: «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΚΟΡΔΟ ΚΑΙ ΒΟΤΚΑ» - «ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΤΟ ΤΕΪΟΝ-ΠΙΝΑΚΛ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ»

Ποιόν εὐνοεῖ ἡ πολιτική σύρραξις ΠΑΣΟΚ-ΕΛΑΣ γιά τά «κόκκινα» δάνεια

Εφημερίς Εστία
Ἡ ἐκτίμησις ὅτι λειτουργεῖ ὑπέρ τοῦ ἀφηγήματος τῆς ΝΔ γιά μονοκομματική Κυβέρνηση, ἡ ἀντιμητσοτακική ψῆφος τῆς Ἀριστερᾶς καί ὁ παράγων Σαμαρᾶς - Ἀπορίας ἄξιον γιατί ἐπιχαίρει τό Μαξίμου

Ἀπό τήν «Γιάλτα» τῆς Σενζέν στήν νέα «Ἱερά Συμμαχία»

Εφημερίς Εστία
Ισως στήν Σενζέν τῆς Κίνας νά συνομολογήθηκε ἡ νέα Γιάλτα, μεταξύ τῶν Προέδρων Τράμπ, Πούτιν καί Σί Τζινπίνγκ