Οὔτε ἀπαγόρευση, μά οὔτε καί «ἁρπαχτές»…

Ὁ Φίλιππος Τσεμπερούλης εἶναι ἕνας ἀπό τούς σπουδαιότερους Ἕλληνες μουσικούς.

Ὁ Φίλιππος Τσεμπερούλης εἶναι ἕνας ἀπό τούς σπουδαιότερους Ἕλληνες μουσικούς. Παιδί καί αὐτός τῆς δεκαετίας ’60-’70, πού ἔφερε τήν ἐπανάσταση στήν μουσική σκηνή, βρέθηκε νά παίζει μέ «μοντέρνα» συγκροτήματα τῆς ἐποχῆς, ἀλλά πολύ σύντομα ἐξελίχθηκε σέ σπουδαία μονάδα, ἔγινε περιζήτητος μουσικός στόν χῶρο τῆς δισκογραφίας, πού ἐκεῖνα τά χρόνια προχωροῦσε δυναμικά σέ ποιότητα καί πωλήσεις, καί συνεργάθηκε μέ ὅλους τούς σπουδαίους συνθέτες τῆς ἐποχῆς. Τό χρῶμα καί τό συναίσθημά του στά πνευστά, ἦταν –καί παραμένει– μοναδικό.

Ξαρχάκος, Μαρκόπουλος, Θεοδωράκης, Λοΐζος, Λεοντῆς, Καλδάρας, Κουγιουμτζῆς, Πλέσσας, Χατζηνάσιος, Σπανός, Κραουνάκης, Μαμαγκάκης, Μικρούτσικος, Καπνίσης, Μουζάκης, Λαβράνος, Ἰγναντιάδης, Νικολόπουλος, Βαρδῆς, Τόκας, δηλαδή τό σύνολο σχεδόν τῆς σύγχρονης μουσικῆς μας σκηνῆς, τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἔργα του καί τόν καλοῦσε νά μετάσχει στίς σπουδαῖες ἠχογραφήσεις καί τίς μεγάλες συναυλίες, πού –τότε– προκαλοῦσαν τό ἐνδιαφέρον τοῦ κοινοῦ.

Χθές, διαβάσαμε μιά ἀνάρτησή του, μέ τήν ὁποία συμφωνοῦμε ἀπολύτως καί τήν ἀναδημοσιεύουμε. «Φτάνει πιά ἡ ἐμπορευματοποίηση τῶν μεγάλων μας δημιουργῶν! Τό κράτος ὀφείλει, κάθε χρόνο, νά τιμᾶ τή μνήμη τῶν σπουδαίων καλλιτεχνῶν μας μέ θεσμοθετημένες, μεγαλειώδεις συναυλίες. Εἶναι θλιβερό νά βλέπουμε τήν πρωτοβουλία τῶν κληρονόμων, σέ συνεργασία μέ σωματεῖα καί δήμους, νά μετατρέπεται σέ “ὀργανωμένες περιοδεῖες” ἀπό ἄκρη σέ ἄκρη τῆς Ἑλλάδας.

Τό χειρότερο; Χρησιμοποιοῦνται τραγουδιστές ἐντελῶς ἄσχετοι ἠχοχρωματικά μέ τό ὕφος τῶν δημιουργῶν, ἐπιστρατεύοντας μάλιστα τό νέο τέχνασμα: τήν συμμετοχή τῆς δῆθεν “Ὀρχήστρας τοῦ… (ὄνομα θανόντος)”.

Ἔλεος πιά! Ἐσεῖς πού βαφτίζετε “μουσικούς τῆς ὀρχήστρας του” ἀνθρώπους πού δέν ἔχουν προσφέρει τίποτε ἀπολύτως στούς συγκεκριμένους καλλιτέχνες, ὑποτιμᾶτε τήν νοημοσύνη μας. Ὅλοι ἐμεῖς πού καταθέσαμε τήν ψυχή μας, τόν ἦχο μας καί τήν μουσική μας φρασεολογία στήν ἑλληνική δισκογραφία, ξέρουμε πολύ καλά τήν ἀλήθεια.

Ἡ ἐκμετάλλευση τοῦ τίτλου “Ὀρχήστρα τοῦ τάδε” γίνεται ἀποκλειστικά καί μόνο γιά ἐμπορικούς λόγους. Σταματῆστε, ἐπί τέλους, τό ἐμπόριο στίς πλάτες μεγάλων καλλιτεχνῶν πού δέν εἶναι πιά ἐδῶ γιά νά προστατέψουν τό ὄνομά τους καί τήν ὑστεροφημία τους.

Ἄς ἀπαιτήσουμε ἀπό τό κράτος τίς τιμές πού τούς ἀξίζουν: μεγαλειώδεις παραγωγές, μέ τίς κατάλληλες ὀρχῆστρες, στό Ἡρώδειο καί στό Μέγαρο Μουσικῆς. Αὐτό, καί μόνο αὐτό, θά ἤθελαν καί οἱ ἴδιοι»…

Πόσο δίκιο ἔχει ὁ Φίλιππος! Κάθε τόσο ἀκοῦμε γιά «ὀρχήστρα τοῦ τάδε», μέ τό ὄνομα ἑνός μεγάλου δημιουργοῦ νά ταλαιπωρεῖται ἀπό χωρίου εἰς χωρίον, κάθε τόσο μᾶς βομβαρδίζουν προβάλλοντας διάφορες συναυλίες μέ ἔργα μεγάλων καλλιτεχνῶν –μέ τήν ἄδεια ἤ μέ τήν παρότρυνση τῶν κληρονόμων– καί παρουσιάζεται σειρά ὀνομάτων διαφόρων ἑρμηνευτῶν, οἱ ὁποῖοι –ὅπως γράφει ὁ Τσεμπερούλης– οὐδεμία σχέση ἔχουν –ὡς φωνές καί ὡς ἠχόχρωμα– μέ τό ἔργο τοῦ «τιμωμένου».

Στήν οὐσία, πρόκειται γιά καλά καμουφλαρισμένες «ἁρπαχτές», ὅπως ὀνομάζονταν παλαιότερα αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ «ἐξορμήσεις». Πρόκειται γιά τό ἄλλο ἄκρο ἀπό τό «ἀπαγορεύω», πού εἴδαμε νά ἐφαρμόζεται σέ ἄλλες περιπτώσεις. Οὔτε ἡ ἀπαγόρευση οὔτε τό… ὅλοι μαζί μποροῦμε νά ἐκμεταλλευόμεθα τό ἔργο τῶν μεγάλων δημιουργῶν –μέσῳ τῶν κληρονόμων– γιά λόγους καθαρά οἰκονομικούς.

«Καί τί νά κάνουν οἱ κληρονόμοι ἀφοῦ δέν ὑπάρχει σήμερα δισκογραφία καί δέν εἶναι ἐπαρκῆ τά δικαιώματα;» θά πεῖ κάποιος. Δυστυχῶς, δέν φαίνεται νά ὑπάρχει τρόπος νά ἀποφύγουμε τίς συνεχῶς αὐξανόμενες «ἀρπαχτές». Τό κράτος δέν μπορεῖ νά παρέμβει, ὅταν τά «κληρονομικά» δέν τό ἐπιτρέπουν. Ἀλλά, ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, καλό εἶναι νά ἀκούγονται κάποιες φωνές ἀπό ὑπεύθυνα χείλη, ὅπως τοῦ Φίλιππου Τσεμπερούλη. Πάντα ὑπάρχει ἐλπίδα, μήν τό ξεχνᾶμε…