Oἱ «σκεπτόμενοι»

ΟΙ προσεχεῖς ἐκλογές ἔχουν ὅλες τίς προϋποθέσεις γιά νά εἶναι διαφορετικές

Ἄλλες. Καί κατά τοῦτο ἱστορικές. Εἶναι μιά πρώτης τάξεως εὐκαιρία νά κοιτάξουμε ὡς Ἔθνος βαθιά μέσα μας, νά κάνουμε μιά γενναία ἐνδοσκόπηση, ἕναν εἰς βάθος ἀναστοχασμό.

Νά διαπιστώσουμε ἄν ἡ εἰκόνα πού ἔχουμε φιλοτεχνήσει γιά τόν ἑαυτό μας εἶναι πραγματική, ἄν ἀντιστοιχεῖ στήν εἰκόνα πού ἔχουν οἱ ἄλλοι γιά ἐμᾶς, ἄν εἴμαστε θωρακισμένοι οἰκονομικά καί ἀμυντικά καί ἀνάλογα μέ τίς ἀπαντήσεις πού θά δώσουμε νά πᾶμε στίς κάλπες. Καί νά κάνουμε ἀξιοκρατικά, ἀναλόγως τῆς ὀπτικῆς γωνίας πού βλέπουμε τά πράγματα ἕκαστος, τίς ἐπιλογές μας.

Σέ αὐτές τίς κάλπες θά ἀναμετρηθοῦν νοοτροπίες. Σχολές σκέψης. Ὁ μέχρι τοῦδε ἐθνικός τρόπος σκέψης. Ὄχι πρόσωπα καί προσωπολατρίες. Καί ἄν εἴμαστε ἱκανοποιημένοι, νά πᾶμε παρακάτω. Ἄν ὄχι, νά κάνουμε τίς ἀπαραίτητες τροποποιήσεις, ἀντικαταστάσεις καί ἀλλαγές. Τό κυρίαρχο ἰδεολόγημα αὐτή τήν στιγμή, τό ὁποῖο συντηρεῖται ἀπό μεγάλα ξένα οἰκονομικά κέντρα καί περιοδικά πού, μῆνες μετά ἀπό ἐγκώμιά τους γιά τό «ἑλληνικό θαῦμα», πλημμυρίζουν διαφημίσεις ἑλληνικῶν ὀργανισμῶν τουρισμοῦ (ἀπό πρῶτο χέρι ἡ ἐνημέρωσή μας), ὑποστηρίζει ὅτι ἡ Ἑλλάς εὑρίσκεται ἀνεπίστρεπτα στήν ἐποχή τῆς εὐημερίας καί τῶν παχειῶν ἀγελάδων.

Ὅτι οἱ ἀναβαθμίσεις γιά τό ἀξιόχρεό μας ἀπό τούς ξένους οἴκους μετά τήν ἐπενδυτική βαθμίδα καί τά πρωτογενῆ πλεονάσματα μᾶς λένε πώς ὅλα πᾶνε ἔξοχα. Στήν πραγματικότητα, αὐτό πού ἔχει συμβεῖ τήν τελευταία ἑπταετία εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀναδιανομή καί μεταφορά πλούτου ἀπό τούς πολλούς στούς ὀλίγους μετά τό Χρηματιστήριο τοῦ Σημίτη.

Δέκα μεγάλες ἑταιρεῖες, μέ τίς ὁποῖες διαπλέκεται κρυφά καί φανερά ἡ Κυβέρνηση, ἔχουν ἁρπάξει μεγάλο μέρος τῶν καταθέσεων τῶν Ἑλλήνων καί τίς ἔχουν μετατρέψει μέ ἄνωθεν εὐλογίες σέ δάνεια ἐπεκτάσεώς τους, πού ἐλπίζεται νά μήν εἶναι ἐπισφαλῆ. Ἄλλες τόσες ἑταιρεῖες ἔχουν κουρέψει τά δάνειά τους προνομιακά κατά 80% (σέ ἀντίθεση μέ τόν κοσμάκη, τόν ὁποῖο κυνηγοῦν τά funds), μέ συνέπεια τά ἐπιτόκια καταθέσεων νά παραμένουν χαμηλά, ἐνῷ τά ἐπιτόκια δανεισμοῦ νά εἶναι ἰδιαιτέρως ὑψηλά γιά τίς πρακτικά ἀποκλεισμένες ἀπό τήν ρευστότητα μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις.

Γιά πρώτη φορά στήν Ἱστορία μας, οἱ ἔμμεσοι φόροι, πού πλήττουν παραδοσιακά τούς ἀδύναμους (ΦΠΑ, ΕΦΚ κ.ἄ.), εἶναι περισσότεροι ὡς δημόσια ἔσοδα ἀπό τούς ἄμεσους! Καί βεβαίως τό αὐτό συμβαίνει μέ τό Χρηματιστήριο. Μέ 5% φόρο στό μέρισμα, ὑπῆρξε συρροή ξένου ἐπενδυτικοῦ ἐνδιαφέροντος γιά τοποθετήσεις, μέ τήν διαφορά ὅτι κάθε βράδυ τά κέρδη καί τά χρήματα ἀπό τό μέρισμα πετᾶνε ἔξω ἀπό τήν χώρα καί προσγειώνονται σέ λογαριασμούς ἐπενδυτῶν σέ ξένες τράπεζες.

Μέ ὅ,τι αὐτό σημαίνει γιά τό cash flow. Τά ταμειακά μας διαθέσιμα. Ἡ εἰκόνα συμπληρώνεται μέ τίς «Χρυσές Βίζες» (πού ὁδήγησαν στήν ἐκποίηση τῆς ἀκίνητης περιουσίας τῶν Ἑλλήνων σέ στρατηγικά σημεῖα τῆς ἐπικράτειας καί στήν ἐκτόξευση τῆς στέγης καί τῶν ἐνοικίων), καθώς καί μέ τά πρόσφατα μέτρα τῶν φορολογικῶν παραδείσων. Ἔναντι 100.000 εὐρώ φόρου γιά τό σύνολο τῆς περιουσίας τους, κροῖσοι τοῦ Λονδίνου μεταφέρουν τίς ἕδρες τους στήν πατρίδα μας, πού κατέστη ὁ προορισμός τῆς φοροδιαφυγῆς τους. Καί, σέ μακροοικονομικό ἐπίπεδο, νά μήν ξεχνᾶμε ὅτι ἔχουμε, σέ ἀπόλυτους ἀριθμούς, ἕνα δυσθεώρητο χρέος ἄνω τῶν 300 δισ. εὐρώ, ἀνώτερο τοῦ 2009 (γιά τό ὁποῖο, πλήν Δένδια, δέν μιλᾶ κανείς) καί ἕνα τεράστιο ἐμπορικό ἔλλειμμα (πάλι δέν μιλᾶ κανείς).

Εὐημερία λοιπόν, ναί, ἀλλά ρευστή καί εὔθραυστη σέ κινούμενη ἄμμο. Εὐημερία, ναί, ἀλλά γιά ποιούς; Γιά τούς δέκα ὑπερδανεισμένους διαπλεκόμενους δικούς μας, πού περιέχονται στήν τελευταία ἔκθεση τοῦ ΔΝΤ καί ἄρχισαν νά βγάζουν τά μάτια τους ἐσχάτως δι’ ἀντιπροσώπων; Αὐτή εἶναι ἡ εὐημερία; Εὐημερία εἶναι οἱ «ἄλλοι» πού ψέκασαν, σκούπισαν, κούρεψαν τόν δανεισμό τους καί τώρα κτίζουν καζίνο στήν Κηφισίας καί πύργους τοῦ Ντουμπάι στήν παραλιακή, στό ἴδιο ὕψος μέ τόν Παρθενῶνα; Τό θέαμα ἀπό τόν Λυκαβηττό, Ἀραβία καί Ἑλληνισμός μαζί, εἶναι ἀποκρουστικό. Ἤ εἶναι, τέλος, εὐημερία ἡ θάλασσα τῶν ἐπιδομάτων πού «ταΐζει» τίς πεινασμένες πλειοψηφίες τό κράτος-πατερούλης δίκην ἐλεημοσύνης, γιά νά τοῦ ἔχουν καί ὑποχρέωση ἀπό πάνω; Πλειοψηφίες οἱ ὁποῖες κυβερνῶνται μέ τήν ἀποκρουστική συνταγή τοῦ φόβου, τῶν πιέσεων καί τῶν ἐκβιασμῶν; Τί σόι ἐλεύθεροι ἄνθρωποι εἶναι αὐτοί πού τρέμουν σάν νά ἔχουν τό ψάρι στά χείλη;

Στήν πραγματικότητα, ἔχουμε μία ἐπίπλαστο εὐημερία. Μιά εὐημερία πού ἀφορᾶ (μέ τίς φωτεινές ἐξαιρέσεις του) τό μπουκωμένο καί χορτασμένο 25% τοῦ πληθυσμοῦ μέ ἐπιδοτήσεις ἀναπτυξιακῶν νόμων, ἐγκρίσεις ἀπό τό ΕΣΠΑ καί τό Ταμεῖο Ἀνακάμψεως, εἰδικά κρατικά προγράμματα ἐνισχύσεων, φοροαπαλλαγῶν. Μιά κρατικοδίαιτη ἰσχυρά μειοψηφία. Τό λοιπό 75% ζεῖ κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον τόν ἀποκλεισμό του ἀπό αὐτήν τήν εὐημερία, ἀλλά, τί παράδοξο, διατάσσεται νά μετέχει μέ τήν ψῆφο του στίς… ἑορταστικές ἐκδηλώσεις γιά αὐτήν. Ἄν ὅμως «ξύσεις» τόν τοῖχο, πίσω ἀπό τό 75% μαζί καί μέ τήν ὑποτιθέμενη ἐλίτ, θά πέσεις πάνω σέ μιά ἀσύντακτη καί διχασμένη κοινωνία. Ποῦ ζοῦμε; Σέ μιά Οὐκρανία; Σέ μιά Κολομβία; Σέ ἕνα Μεξικό; Σέ μιά χώρα πάντως πού ὑποκρίνεται καί αὐτή ὅλη μαζί, φορῶντας ρέιμπαν καί μιλῶντας σέ ἀκριβά κινητά, ὅτι εἶναι πλουσία.

Πού ὑποκρίνεται ὅτι χορεύει, ἀλλά κουτσαίνει. Καί κάθε μέρα ἔρχεται στά χέρια, μαχαιρώνεται καί ἀλληλοεξοντώνεται γιά μιά ξαπλώστρα στήν Βουλιαγμένη, γιά πέντε καθυστερημένα ἐνοίκια στήν Σῦρο, γιά 2.000 δανεικά πού χρωστᾶ ὁ ἕνας σύντροφος στόν ἄλλο στήν Ἠγουμενίτσα κ.ο.κ. Δέν χάσαμε μόνο τό 25% τοῦ ΑΕΠ στήν κρίση, κάτι πού χάνεται μόνο σέ πόλεμο. Χάνουμε καί ρεκόρ ἀνθρώπινων ζωῶν ἐξ αἰτίας τῆς κοινωνικῆς ἐντάσεως στήν εἰρήνη. Χάνουμε ἐπίσης τήν ὕπαρξή μας.

Ζοῦμε τήν μεγαλύτερη συρρίκνωση πληθυσμοῦ ἀπό τό 1932. Καί τό 2040 θά εἴμαστε μέσα στίς τέσσερεις πρῶτες χῶρες παγκοσμίως σέ ὑπογεννητικότητα. Ἀλλά, παρ’ ὅλα αὐτά, προχωρᾶμε εὐτυχισμένοι. «Ἐμεῖς θά ζήσουμε, ὁ ἄλλος πέθανε, Θεός σχωρέσ’ τον» πού εἶπε ἀτυχῶς καί ὁ Σταμάτης. Ἔχουμε ἀνακηρύξει τόν κυνισμό βασιλέα τοῦ πολιτεύματος, ἐπιστρέψαμε μερικῶς στήν ὕβρι, δέν διδαχθήκαμε τίποτε ἤ ἐλάχιστα ἀπό τά λάθη μας, κρυφογελᾶμε μέ τά παθήματα τῶν Γερμανῶν ἀγνοῶντας πόσο ἀλληλένδετες εἶναι οἱ εὐρωπαϊκές οἰκονομίες καί μέ αὐτήν τήν νοοτροπία, τήν νοοτροπία τοῦ κυνισμοῦ, θέλουν νά μᾶς στείλουν νά πᾶμε χαρωποί στίς κάλπες.

Ἔτσι εἶναι, ἄν ἔτσι νομίζουμε. Δέν εἶναι ὅμως ἔτσι. Σέ κινούμενη ἄμμο βαδίζουμε, χωρίς νά διαβάζουμε ἐπαρκῶς τόν νέο κόσμο. Χωρίς νά σκεφτόμαστε πώς μπορεῖ νά μπλέξουμε σέ πόλεμο μέ τούς γείτονες ἐξ ἀφορμῆς ἐνεργειῶν ὅπως ἡ ἀνατίναξη τῆς τουρκικῆς βάσεως μέ τά πολεμοφόδια στό Χαλέπι τῆς Συρίας χθές. Σέ κανέναν δέν περνᾶ ἀπό τό μυαλό ὅτι μιά σύρραξη Ἰσραήλ καί Τουρκίας στήν Συρία μπορεῖ νά συμπαρασύρει καί τό Αἰγαῖο, ἄρα γιατί ἀναμιγνυόμαστε ἐμεῖς σέ καβγᾶ τρίτων ὡς ἐμπροσθοφυλακή; Δέν διδαχθήκαμε ἀπό τό λάθος μας νά γίνουμε ἐμπροσθοφυλακή τῶν Βρεταννῶν στήν Μικρά Ἀσία;

Καμαρώνουμε συνεχῶς ὅτι εἴμαστε θωρακισμένοι μέ τά Ραφάλ καί μέ τίς φρεγάτες. Σωστά. Κανείς ὅμως δέν ρωτᾶ: Ὅταν χρειάστηκε, τά χρησιμοποιήσαμε ποτέ στό πεδίο; Στήν Κάσο, πού ἔκαναν «ντού» οἱ Τοῦρκοι τό 2024, γιατί σηκωθήκαμε καί φύγαμε ντροπιασμένοι; Τί ἀπέγινε ἡ κυριαρχία μας καί τό πλεονέκτημά μας;

Ἡ Ἑλλάς χρειάζεται μιά νέα ἀνάγνωση μέ θετικό πρόσημο, μέ τήν λύση στό πιάτο. Ὄχι μόνο διάγνωση τῶν προβλημάτων καί ἀδιέξοδη διαμαρτυρία. Οἱ ἑπόμενες ἐκλογές θά κριθοῦν ἀπό τό τί θά καταθέσει καθένας στό τραπέζι. Ὄχι ἀπό τίς φωνές πού θά «μπήξει» στό You Tube. Τό 2027 δέν εἶναι 2012. Οἱ ἐποχές ἄλλαξαν. Χρειαζόμαστε σκεπτόμενους, ὄχι ἀγανακτισμένους.