Ὁμοφυλογένεια Παιδιά, χωρίς μάνα ἤ πατέρα

Ντροπή: Τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, πολιτικό παρακολούθημα τῆς Κυβερνήσεως, νομιμοποίησε μετά τόν γάμο καί τήν υἱοθεσία τέκνων ἀπό ὁμόφυλα ζευγάρια

ΤΟ ΘΕΜΑ δέν εἶναι νομικό. Δέν εἶναι κἄν πολιτικό. Εἶναι βαθύτατα κοινωνικό καί ἀνθρωπιστικό. Ζητήματα, ὅπως ἡ οἰκογένεια, ὁ βασικός πυρῆνας τῆς κοινωνίας μας, δέν μποροῦν νά τίθενται οὔτε σέ πολιτική οὔτε σέ δικαστική κρίση. Καί ὅμως αὐτή ἡ Κυβέρνησις νομοθέτησε τόν γάμο τῶν ὁμοφύλων ζυγαριῶν καί –παρ’ ὅτι τότε πού ἐψηφίζετο ὁ νόμος διεβεβαίωνε περί τοῦ ἀντιθέτου– ἔρχεται τώρα ἡ νομιμοποίησις τῆς υἱοθεσίας τέκνων ἀπό τά ζευγάρια αὐτά.

Θεσμοθετεῖται, δηλαδή, μιά «οἰκογένεια» στήν ὁποία τά παιδιά μπορεῖ νά μήν ἔχουν μητέρα, μπορεῖ νά μήν ἔχουν πατέρα. Καί τοῦτο μέ τήν βούλα τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, τό ὁποῖο στήν περίπτωση αὐτή δέν ἀνταποκρίνεται στόν ρόλο του ὡς Ἀνωτάτου Διοικητικοῦ Δικαστηρίου, ἀλλά καθίσταται πολιτικό παρακολούθημα τῆς Κυβερνήσεως. Μπορεῖ οἱ ὑπαίτιοι αὐτῆς τῆς καταστάσεως νά μήν τό ἀντιλαμβάνονται, ἀλλά διά τῶν ρυθμίσεων αὐτῶν ναρκοθετεῖται τό θεμέλιον τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ἡ οἰκογένεια.

Θεωρεῖ ὅμως τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ὅτι αὐτές οἱ ρυθμίσεις «ἀπηχοῦν ἐξελίξεις». Λές καί ἄλλαξε ἡ μορφή τῆς οἰκογενείας τά τελευταῖα χρόνια. Λές καί ἔπαυσαν τά παιδιά νά χρειάζονται πατέρα καί μητέρα γιά τήν ἁρμονική τους ἀνάπτυξη. Καί ὅμως τό ΣτΕ διατυπώνει ἕνα περίπλοκο σκεπτικό ὁμιλῶντας περί ἄρσεως κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ καί διακρίσεων γιά νά ὑποστηρίξει ὅτι ἡ οἰκογένεια μπορεῖ νά ἀλλάξει μορφή.

Ἀναφέρει συγκεκριμένα: «Ἡ Ὁλομέλεια ἔκρινε ὅτι οἱ ρυθμίσεις τοῦ ν. 5089/2024 εἶναι συνταγματικές καί μάλιστα εἶναι σέ συμφωνία πρός τίς συνταγματικές ἀρχές τοῦ σεβασμοῦ καί τῆς προστασίας τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ἐλεύθερης ἀνάπτυξης τῆς προσωπικότητας καί τῆς ἰσότητας ἐνώπιον τοῦ νόμου, καθώς ἐπίσης πρός τίς ἀρχές τῆς Ε.Σ.Δ.Α., ἄλλων διεθνῶν συμβάσεων καί τοῦ ἑνωσιακοῦ δικαίου καί ἀπηχοῦν τήν ἐξέλιξη, κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες, τόσο τῶν κοινωνικοηθικῶν ἀντιλήψεων σχετικά μέ τίς ὁμοερωτικές σχέσεις ὅσο καί τῆς ἀντιμετώπισης, ἀπό τήν ἔννομη τάξη, τῶν σχέσεων συμβίωσης καί γονεϊκότητας ὁμοφύλων στήν πλειοψηφία τῶν προηγμένων δημοκρατικῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης καί, γενικότερα, τοῦ δυτικοῦ κόσμου, πρός τήν κατεύθυνση τῆς ἄρσης τοῦ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ καί τῆς προστασίας τῆς ἰδιωτικῆς καί οἰκογενειακῆς ζωῆς χωρίς διακρίσεις λόγῳ σεξουαλικοῦ προσανατολισμοῦ».

Καί σέ μιά προσπάθεια τεκμηριώσεως ὑποστηρίζει: «Οἱ θεσμοί τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογένειας δέν παραμένουν στατικοί καί ἀναλλοίωτοι στή διαδρομή τοῦ χρόνου, ἀλλά ὑπόκεινται σέ ἐξέλιξη καί ἀναπροσδιορισμούς. Ἡ συνταγματική κατοχύρωση αὐτῶν δέν κωλύει, συνεπῶς, τόν κοινό νομοθέτη νά θεσπίζει τίς κατά τήν κρίση του τροποποιήσεις τῶν κανόνων πού ρυθμίζουν τήν ἐν γένει λειτουργία τους, ὁ δέ ἔλεγχος τοῦ ἀκυρωτικοῦ δικαστῆ, ὡς ἔλεγχος ὁρίων, δέν ἐκτείνεται ἐπί τῆς ὀρθότητας τῶν οὐσιαστικῶν ἐκτιμήσεων τῶν ἐπιλογῶν τοῦ νομοθέτη, ἐφ’ ὅσον, πάντως, εὑρίσκονται ἐντός τοῦ πλαισίου, πού θέτει τό ἄρθρο 21 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος, ἑρμηνευόμενο σέ συνδυασμό μέ τίς λοιπές συνταγματικές καί ὑπερνομοθετικῆς ἰσχύος διατάξεις καί ἀρχές καί σύμφωνα μέ τό πνεῦμα τῶν ἐξελισσόμενων κοινωνικῶν συνθηκῶν».

Περαιτέρω ὅμως τό ΣτΕ ἀποφασίζει νά διατυπώσει καί θεολογική ἄποψη, ὑποστηρίζοντας ὅτι «δέν θίγονται οἱ κανόνες καί οἱ παραδόσεις τῆς ὀρθόδοξης πίστης»! Ὑποστηρίζει συγκεκριμένα ὅτι οἱ θεσμός τοῦ γάμου «ἀπευθύνεται σέ ὅλους τούς πολῖτες, ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος καί πεποιθήσεων, δέν περιορίζεται ἤ ἐπηρεάζεται, μέ ὁποιονδήποτε τρόπο, τό δικαίωμα προσώπων διαφορετικοῦ φύλου νά συνάπτουν γάμο, πολιτικό ἤ θρησκευτικό καί νά δημιουργοῦν οἰκογένεια μέ τήν παραδοσιακή ἔννοια τοῦ ὅρου, σύμφωνα μέ τίς πεποιθήσεις τους, οὔτε θίγονται οἱ κανόνες καί παραδόσεις τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας σχετικά μέ τήν τέλεση γάμου καί δημιουργία οἰκογένειας, ἡ τήρηση τῶν ὁποίων ἐξακολουθεῖ νά ἐπαφίεται στήν ἐλεύθερη συμμόρφωση τῶν πιστῶν Χριστιανῶν Ὀρθόδοξων πολιτῶν.» Σέ ἄλλο σημεῖο δέ ἐπιχειρεῖται ἡ διάκρισις τοῦ γάμου ἀπό τήν ἀνατροφή τῶν τέκνων.

Ὑποστηρίζει ἐν προκειμένῳ τό ΣτΕ: «Ἐξ ἄλλου, ἀπό τήν ἀναφορά τοῦ ἄρθρου 21 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος στήν οἰκογένεια ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καί προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους δέν δύναται νά συναχθεῖ ὅτι μόνον ὁ γάμος μεταξύ ἑτεροφύλων καί ἡ δι’ αὐτοῦ δημιουργούμενη, μέ τήν ἀπόκτηση κοινῶν βιολογικῶν τέκνων, οἰκογένεια εἶναι νοητοί ὡς θεσμοί προστατευόμενοι ἀπό τήν Πολιτεία, δεδομένου ὅτι ἡ τεκνοποιία δέν ἀποτελεῖ ὑποχρεωτικό σκοπό τοῦ γάμου, ἡ δέ ἀπόκτηση καί ἀνατροφή παιδιῶν λαμβάνει χώρα ἐν τοῖς πράγμασι στό πλαίσιο καί ἄλλων σχημάτων, ἐκτός τῆς ἱδρυόμενης μέ γάμο μεταξύ ἑτεροφύλων, οἰκογένειας καί ἡ συνταγματική προστασία τῆς οἰκογένειας, τῆς μητρότητας καί τῆς παιδικῆς ἡλικίας ἀφοροῦν σέ ὅλες τίς μορφές οἰκογενειακῆς ζωῆς, πού ἀπαντῶνται στή σύγχρονη κοινωνία, σέ κάθε μητέρα καί κάθε ἀνήλικο παιδί».

Μᾶς λέγει δηλαδή ὅτι ἡ «μητρότης» ἀφορᾶ «σέ ὅλες τίς μορφές οἰκογενειακῆς ζωῆς». Ὅτι μπορεῖ δηλαδή νά ὑπάρξει μητρότης χωρίς νά ὑπάρχει μητέρα. Μά εἴμαστε σοβαροί;

Καί καταλήγει: «Μέ τά δεδομένα αὐτά, δέν τίθεται ζήτημα δυσμενοῦς διάκρισης εἰς βάρος παιδιῶν πού θά υἱοθετηθοῦν ἀπό ἔγγαμα ὁμόφυλα ζευγάρια –κατόπιν κρίσης τοῦ ἁρμοδίου δικαστηρίου ὅτι ἐξυπηρετεῖται τό συμφέρον τοῦ ἀνηλίκου–, σέ σχέση μέ τά ἀνατρεφόμενα ἀπό δύο ἑτερόφυλους γονεῖς καί παραβίασης, ἐκ τοῦ λόγου αὐτοῦ, τῆς συνταγματικῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητας καί τῆς ἀρχῆς τῆς προστασίας τοῦ βέλτιστου συμφέροντος τοῦ παιδιοῦ». Τό μόνο πού μποροῦμε νά σχολιάσουμε εἶναι: Ντροπή! Ὑπῆρξε βεβαίως καί μιά μειοψηφία Συμβούλων Ἐπικρατείας πού διεφώνησε, προβάλλοντας τήν ἐπίδραση ἐπί τῆς ἀναπτύξεως τῶν παιδιῶν. Ἀναφέρει στό σκεπτικό της: «Ἐν προκειμένῳ δέν προκύπτει ὅτι ἔχουν ληφθεῖ ὑπ’ ὄψη ἀπό τόν νομοθέτη εἰδικές καί ἐμπεριστατωμένες μελέτες, ἐκτεινόμενες σέ βάθος χρόνου, ἀπό τίς ὁποῖες νά προκύπτει ἡ μακροπρόθεσμη ἐπίδραση στή διανοητική, ψυχολογική καί κοινωνική ἀνάπτυξη καί ἐξέλιξη τῶν παιδιῶν, ἀπό τή διαβίωση σέ οἰκογένεια ὁμοφύλων ἀτόμων καί, κατά συνέπειαν, ἡ ἀσφαλής ἀνάπτυξή τους στό πλαίσιο αὐτό. Ὡς ἐκ τούτου, ἡ κατά τά ἀνωτέρω συναγομένη ἀπό τό ἄρθρο 12 παρ. 1 δεύτερο ἐδάφιο τοῦ ν. 5089/2024 ἀναγνώριση τῆς δυνατότητος υἱοθεσίας καί ἐν γένει ἀποκτήσεως κοινοῦ τέκνου στό πλαίσιο τῶν κατά τίς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ ἐπίδικου νόμου ἑνώσεων ὁμοφύλων προσώπων, δέν τελεῖ, κατά τήν ἴδια γνώμη, σέ ἁρμονία μέ τίς διατάξεις τῶν ἄρθρων 2 παρ. 1, 5 παρ. 1, 9 παρ. 1, 21 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος, 8 τῆς Ε.Σ.Δ.Α., τῆς Διεθνοῦς Συμβάσεως γιά τά Δικαιώματα τοῦ παιδιοῦ καί τῆς Συμβάσεως τῆς Χάγης γιά τίς διακρατικές υἱοθεσίες».

Σχετικῶς πρός τό ζήτημα ἡ Εὐρωβουλευτίς κ. Ἀφροδίτη Λατινοπούλου σέ ἀνάρτησή της ἀναφέρει: «Ἡ woke κυβέρνηση τῆς ΝΔ μᾶς κορόιδευε στά μοῦτρα μας. Ψήφισαν τόν γάμο ξέροντας ὅτι ἔτσι ἐπιτρέπουν τήν υἱοθεσία παιδιῶν ἀπό ΛΟΑΤΚΙ. Ἄν μᾶς λέγανε ἀλήθεια πεδίον δόξης λαμπρόν νά ἀκυρώσουν τό νόμο ἔκτρωμα».