Ζήτημα ἀξιοπιστίας τῶν θεσμῶν ἔθεσε ὁ κ. Δένδιας

«Ποιός ἀπό ἐμᾶς μπορεῖ νά ὑπερασπίζει τήν λογική ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς Δικαιοσύνης πρέπει νά ἐπιλέγεται ἀπό τήν ἑκάστοτε Κυβέρνηση;»

Ξεκάθαρο μήνυμα γιά τήν ἀνάγκη ἐνισχύσεως τῶν θεσμῶν, ὡς διαχρονική παρακαταθήκη τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια, ἔστειλε ὁ ὑπουργός Ἐθνικῆς Ἀμύνης Νῖκος Δένδιας, ὁ ὁποῖος ἐσημείωσε ὅτι «σέ λίγες μέρες, σέ λίγες ἑβδομάδες, θά ἀρχίσει μιά συζήτηση γιά τήν συνταγματική ἀναθεώρηση» τονίζοντας: «Ποιός ἀπό ἐμᾶς μπορεῖ, παραδείγματος χάρη, στό πλαίσιο αὐτῆς τῆς ἀναθεώρησης, νά συνεχίσει νά ὑπερασπίζει τήν λογική ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς Δικαιοσύνης πρέπει νά ἐπιλέγεται ἀπό τήν ἑκάστοτε Κυβέρνηση; Ποιός ἀπό ἐμᾶς δέν βλέπει τήν κρίση ἀξιοπιστίας τῶν θεσμῶν στήν ἑλληνική κοινωνία;».

Στήν δήλωση αὐτή προέβη ὁ κ. Δένδιας κατά τήν ἐκδήλωση ἀποκαλυπτηρίων τοῦ ἀνδριάντος τοῦ πρώτου Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννη Καποδίστρια καί τῆς μετονομασίας τῆς Πλατείας Δημαρχείου τῆς Ἀργυρουπόλεως σέ «Πλατεῖα Κυβερνήτη» Ἰωάννη Καποδίστρια.

Ἐν συνεχείᾳ κάνοντας μιά ἱστορική ἀναδρομή ἐπεσήμανε ὅτι «πρέπει νά ξανακοιτάξουμε τήν Ἱστορία μας, διότι ἰδίως ἡ νέα γενιά ἔχει ἀφήσει κομμάτια πίσω της. Ἴσως ξέρει τίς ἁδρές γραμμές καί μερικές φορές οὔτε αὐτές. Ἡ Ἑλλάδα δέν ἀπελευθερώθηκε ἀπό τό Ναυαρῖνο. Χρειάστηκαν δυό χρόνια σκληρῶν ἀγώνων ὅταν πιά Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδας ἦταν ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Ἐπίσης, δέν ἦταν εὔκολο ἀκόμα καί τά τότε σύνορα τῆς μικρῆς Ἑλλάδας νά φτάσουν ἐκεῖ πού ἦταν χωρίς τήν παρουσία τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια στήν ἡγεσία τότε τῆς πατρίδας μας».

Ἀναφερόμενος ἐξ ἄλλου στήν ὁμιλία τοῦ Κωνσταντίνου Τσάτσου «Τό Ἀνάκτορο τῶν Ἁγίων Γεωργίου καί Μιχαήλ» γιά τόν Ἰωάννη Καποδίστρια, ἐσχολίασε: «Ἐκεῖ ὁ Κωνσταντῖνος Τσάτσος λέει πώς τήν Μεγάλη Ἑλλάδα, στόν βαθμό πού τοῦ κατέστη δυνατό, τήν ἔφτιαξε ὁ Βενιζέλος, ἀλλά τήν Ἑλλάδα τήν ἔφτιαξε ὁ Καποδίστριας. Τό ἔλεγε τό 1976, τότε, ὅταν ἕνας ἄλλος μεγάλος Ἕλληνας πολιτικός προσπαθοῦσε νά θεμελιώσει μεταπολιτευτικά τήν Ἑλληνική Δημοκρατία. Ἀναφέρομαι στόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ».

Ἐτόνισε ἀκόμη ὅτι «ὁ Κωνσταντῖνος Τσάτσος λέει: “Οἱ μεγάλοι νεκροί μιλοῦν καί ὅταν θέλει κανείς μπορεῖ νά τούς ἀκούσει”. Μάλιστα, μιλῶντας σέ πρῶτο πρόσωπο, ἀναφέρει: “Ἐπειδή ἐγώ, ὁ Κωνσταντῖνος Τσάτσος, εἶμαι πιά κοντά στήν χώρα τους” – ὑπονοεῖ ὅτι εἶναι μεγάλος στήν ἡλικία καί θά ἔφευγε σύντομα– “μπορῶ νά τούς ἀκούσω ἴσως καλύτερα, καθαρότερα”. Ἀλλά μποροῦμε νά τούς ἀκούσουμε καί ἐμεῖς. Καί μάλιστα, μιλῶντας σήμερα, τό 2026, ἐδῶ, σέ ἐσᾶς, στήν Νότια Ἀθήνα, θέλω νά σᾶς πῶ ὅτι αὐτό τό μήνυμα ἠχεῖ καί σήμερα καί ὀφείλουμε καί νά τό ἀκούσουμε καί νά τό ἐφαρμόσουμε. Διότι καί σήμερα, μετά ἀπό τόσα πολλά χρόνια, 200 χρόνια μετά τήν ἑλληνική Ἐπανάσταση, λίγο πρίν γιορτάσουμε τά 200 χρόνια ἀπό τήν ἵδρυση τοῦ νέου ἑλληνικοῦ κράτους, ἡ πατρίδα μας χρειάζεται θεσμική ἐνίσχυση».

Κατέληξε πώς «χρειάζεται νά ἀπευθυνθοῦμε στήν ἑλληνική κοινωνία καί νά τήν ξαναπείσουμε, νά τῆς δημιουργήσουμε ξανά ἐμπιστοσύνη στήν ἰσχύ τῶν θεσμῶν. Τῶν θεσμῶν πού ὁ Καποδίστριας προσπάθησε καί θυσιάστηκε στήν προσπάθειά του νά τούς δημιουργήσει». Συμπληρώνοντας πώς «πρέπει ὅλοι μαζί, πέραν ἀπό κομματικές προσηλώσεις, παρωπίδες, ὑποχρεώσεις, νά ἐπανιδρύσουμε τούς θεσμούς τοῦ νέου ἑλληνικοῦ κράτους»