Ποιές κατηγορίες ἐπιβαρύνονται καί ποιές διασώζονται
ΝΕΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ στά ὅρια ἡλικίας συνταξιοδοτήσεως χιλιάδων ἀσφαλισμένων σέ ὅλους τούς φορεῖς κυρίας ἀσφαλίσεως καί στό Δημόσιο ἔρχονται ἀπό 1η Ἰανουαρίου 2019 στό πλαίσιο τῆς ἐφαρμογῆς τῆς μεταβατικῆς περιόδου πού ξεκίνησε τό 2015 καί ὁλοκληρώνεται τό 2022. Ἡ αὔξησις κυμαίνεται ἀπό 3 μῆνες γιά ὅσους ἔχουν συμπληρώσει 35 ἔτη ἀσφαλίσεως καί φθάνουν τά 1,6 ἔτη γιά τίς μητέρες ἀνηλίκων πού ἔχουν κατοχυρώσει τό δικαίωμα συνταξιοδοτήσεως τό 2011 καί τό 2012. Ἡ μοναδική κατηγορία ἀσφαλισμένων πού δέν ἐπηρεάζονται ἀπό τήν νέα αὔξηση τῶν ὁρίων ἡλικίας εἶναι ὅσοι εἶχαν συμπληρώσει τήν 19η Αὐγούστου 2015 καί τίς δύο ἀθροιστικῶς προϋποθέσεις συνταξιοδοτήσεως, δηλαδή τό ὅριο ἡλικίας καί τόν ἀπαιτούμενο χρόνο ἀσφαλίσεως. Αὐτή ἡ κατηγορία ἀσφαλισμένων ἐξακολουθεῖ νά ἔχει τήν δυνατότητα ὑποβολῆς τῆς αἰτήσεως συνταξιοδοτήσεως ὁποτεδήποτε. Οἱ συγκεκριμένες ὁμάδες ἀσφαλισμένων μποροῦν νά συνταξιοδοτηθοῦν ἀκόμη καί μία 10ετία νωρίτερα, λαμβάνοντας πλήρη σύνταξη σέ ἡλικίες 58 ἕως 61 ἐτῶν μέ 35, 36 ἤ 37 ἔτη ἀσφαλίσεως. Ἀντιθέτως, ἡ νέα αὔξησις ὁρίων πού ἔρχεται ἀπό 1.1.2019 ἐπηρεάζει τήν ἡλικία συνταξιοδοτήσεως γιά ὅλους ὅσοι ἔχουν κατοχυρωμένο δικαίωμα συντάξεως μέ τά παλαιά ὅρια καί μποροῦν νά ἀποχωρήσουν νωρίτερα ἀπό τά 62 ἤ τά 67 μέχρι καί 31.12.2022. Εἰδικώτερα, τά νέα ὅρια ἀφοροῦν κυρίως σέ συνταξιοδοτούμενους μέ 35ετία καί 37ετία, γονεῖς στό δημόσιο ἤ τό ΙΚΑ, ὑπαλλήλους μέ 33 ἔτη κ.ἄ. Γιά παράδειγμα, ἕνας δημόσιος ὑπάλληλος πού συμπληρώνει ἐντός τοῦ 2019 τά 35 χρόνια ἀσφαλίσεως καί ἔχει γεννηθεῖ τόν Φεβρουάριο τοῦ 1958, μπορεῖ νά συνταξιοδοτηθεῖ τό νέο ἔτος στήν ἡλικία τῶν 60 ἐτῶν καί 6 μηνῶν. Σέ ἄλλη περίπτωση, ἄνδρας ἀσφαλισμένος στό ΙΚΑ, πού γίνεται 58 ἐτῶν τό 2019, συμπλήρωσε μέ ἐξαγορές 10.500 ἡμέρες ἀσφαλίσεως τό 2011. Ὁ συγκεκριμένος θά ἐπιβαρυνθεῖ ἕνα ἀκόμη ἑξάμηνο καί θά λάβει πλήρη σύνταξη τό 2020.
Τό 2019 ἀναδιαμορφώνεται ὁ συνταξιοδοτικός χάρτης καθώς τίθεται σέ πλήρη ἐφαρμογή ὁ νέος «μηχανισμός» ὑπολογισμοῦ τῶν συντάξεων, βάσει τοῦ νόμου Κατρούγκαλου. Ἀνέπαφη παραμένει ἡ προσωπική διαφορά παλαιῶν συνταξιούχων ἀλλά καί συγκεκριμένης κατηγορίας νέων (ὅσων συνταξιοδοτήθηκαν ἀπό 13 Μαΐου τοῦ 2016 μέχρι 31.12.2018), ἐνῶ πάνω ἀπό 650.000 συνταξιοῦχοι θά δοῦν βελτίωση στό εἰσόδημά τους. Ὅσον ἀφορᾶ στό Δημόσιο, τό παράθυρο συνταξιοδοτήσεως ἀφορᾶ στήν μειωμένη-πρόωρη σύνταξη, γιά τήν λήψη τῆς ὁποίας τά ὅρια ἡλικίας δέν διαφοροποιήθηκαν καί μποροῦν νά τήν ἐπιλέξουν χιλιάδες ὑπάλληλοι πού εἶχαν τίς προϋποθέσεις νά συνταξιοδοτηθοῦν μέ θεμελίωση ἕως τήν 31.12.2012, ἀλλά εἶδαν τά ὅρια ἡλικίας τους νά ἐκτοξεύονται καθώς δέν εἶχαν συμπληρώσει τίς προϋποθέσεις πού ἔπρεπε τόν Αὔγουστο τοῦ 2015. Ἡ συμπλήρωσις τῆς 25ετίας γίνεται διά χρήσεως τῶν πραγματικῶν ἐτῶν ἀσφαλίσεως, ἀλλά καί ἀναγνώριση πλασματικῶν ἐτῶν ἀπό τά παιδιά, τόν στρατό, τίς σπουδές καί ὅλες τίς κατηγορίες τοῦ ν. 3865/2011. Ὡστόσο τό κόστος ἐξαγορᾶς ἀπό τήν 1η Ἰανουαρίου τοῦ νέου ἔτους αὐξάνεται γιά τούς δημοσίους ὑπαλλήλους. Συγκεκριμένως, τό κόστος ἐξαγορᾶς ἐπιβαρύνεται μέ συνέπεια νά ἀπαιτεῖται ἡ καταβολή τοῦ 16,67% ἐπί τῶν συνταξίμων ἀποδοχῶν τοῦ ὑπαλλήλου ἀνά μῆνα ἐξαγορᾶς. Τό 2018 τό κόστος εἶχε διαμορφωθεῖ στό 13,33% ἐπί τῶν συνταξίμων ἀποδοχῶν τοῦ ὑπαλλήλου τόν μῆνα ὑποβολῆς τῆς ἐξαγορᾶς. Ἡ ἐπιβάρυνσις φθάνει στίς 3,34 ποσοστιαῖες μονάδες. Ἡ αὔξησις τοῦ κόστους δέν ἀφορᾶ σέ ὑπαλλήλους πού ἤδη ἔχουν ὑποβάλει σχετική αἴτηση ἐξαγορᾶς. Γιά τούς ἀσφαλισμένους μετά τήν 1.1.1993 ἀπαραίτητη προϋπόθεσις γιά τήν συνταξιοδότηση μέ μειωμένη σύνταξη εἶναι ἡ ὕπαρξις τουλάχιστον 15 ἐτῶν ἀσφαλίσεως. Ἔτσι κάποιος μπορεῖ νά συνταξιοδοτηθεῖ μέ μειωμένη σύνταξη στά 62. Γιά τούς νέους ἀσφαλισμένους ἰσχύει εἰδική πρόσθετη προϋπόθεσις νά ἔχουν 750 ἡμέρες ἀσφαλίσεως τουλάχιστον, τήν τελευταία πενταετία πρίν ἀπό τήν ὑποβολή τῆς αἰτήσεως συνταξιοδοτήσεως.
Μ.Η.Τ. 232122