Ὁ 87ετής κορυφαῖος σκηνοθέτης ἐδήλωσε ὅτι «τώρα, τό Χόλλυγουντ δέν μέ θέλει πιά
Ὁ 87ετής κορυφαῖος σκηνοθέτης ἐδήλωσε ὅτι «τώρα, τό Χόλλυγουντ δέν μέ θέλει πιά. Εἶναι οἱ γονεῖς πού ἀπαρνοῦνται τό ἄτακτο παιδί – αὐτοί μέ δημιούργησαν, τώρα δέν μέ θέλουν». Ὡστόσο σχεδιάζει δύο ἀκόμη ταινίες.
Ἀναζητῶν χρηματοδότες –κάτι πού θά ἀναλάβει μᾶλλον τό ἰταλικό κράτος–, ἐξηγεῖ ὅτι «τά στούντιο σήμερα εἶναι σάν νά φτιάχνουν ἀναψυκτικά τύπου Coca-Cola. Ξέρουν ὅτι ὑπάρχει μεγάλη πιθανότης νά βγάλουν χρήματα, ἀρκεῖ ἡ γεῦσις νά παραμείνει ἡ ἴδια».
τοῦ ΙΑΚΩΒΟΥ ΛΙΑΡΟΥ
Ὁ Φράνσις Φόρντ Κόππολα ἀποδεικνύει πώς ὁ κινηματογράφος παραμένει γι᾿ αὐτόν μοναδική διέξοδος δημιουργίας καί διαρκής κατάθεσις ψυχῆς. Παρά τίς οἰκονομικές πιέσεις καί δυσκολίες πού τοῦ προεκάλεσε ἡ αὐτοχρηματοδότησις τοῦ «Megalopolis», ὁ θρυλικός σκηνοθέτης φαίνεται πώς ἑτοιμάζεται γιά τήν ἑπομένη παραγωγή του, μέ τόν ἀμετάφραστο στά ἑλλη-νικά τίτλο τοῦ βιβλίου «Glimpses of the Moon», τῆς Ἴντιθ Γουόρτον.
Δεῖ δή χρημάτων, ὦ… παραγωγοί τοῦ Χόλλυγουντ!
«Ξέρετε, πάντα ἔνοιωθα σάν δημιούργημα τοῦ Χόλ-λυγουντ», τολμᾶ νά πεῖ ὁ Κόππολα. «Πῆγα ἐκεῖ ἀνα-ζητῶντας ὅλα αὐτά τά ὄμορφα πράγματα πού ἔφτιαχναν. Ἔνοιωθα δέος γιά τό μέρος. Δούλεψα γιά τόν Ρότζερ Κόρμαν. Γνώρισα τόν Βίνσεντ Πράις. Τώρα, τό Χόλλυγουντ δέν μέ θέλει πιά. Εἶναι οἱ γονεῖς πού ἀπαρνοῦνται τό ἄτακτο παιδί – αὐτοί μέ δημιούργησαν, τώρα δέν μέ θέλουν. Τό καταλαβαίνω, ἀλλά ἐξακολουθεῖ νά μέ πληγώνει. Τό κατανοῶ, ἀλλά δέν μπορῶ νά τό δεχθῶ».
Ὁ Φράνσις Φόρντ Κόππολα θέλει πολύ νά γυρίσει τήν ἑπομένη ταινία του, «Glimpses of the Moon», ἕνα μιούζικαλ σέ στύλ τῆς δεκαετίας τοῦ 1930, πού ἀκούεται ἐξ ἴσου ἐκκεντρικό μέ τήν «Μεγαλούπολη», ἀλλά τώρα δέν τοῦ ἀπέμειναν χρήματα γιά νά καταβάλει ὁ ἴδιος, ὅπως σέ αὐτήν τήν ταινία, τό τίμημα, πού ἤγγιξε τά 100 ἑκατ. δολλάρια!
Γιά νά περιπλέξει τά πράγματα, μέ τούς πιθανούς ἤ ἐπιδόξους παραγωγούς, ὁ Κόππολα ἀρνεῖται συμφωνίες πωλήσεων μέσῳ βάσεων ψηφιακῆς ἀγορᾶς ταινιῶν, ἐπικαλούμενος τήν βούλησή του νά προβάλλε-ται ἀποκλειστικῶς στήν μεγάλη ὀθόνη.
Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι ἐπί μῆνες προσπαθεῖ νά γυ-ρίσει τήν ταινία, ἀλλά, παρά τίς ἀκροάσεις πού ἐπραγματοποιήθησαν στήν Ἰταλία τόν περασμένο Ὀκτώβριο καί τήν προγραμματισμένη ἔναρξη λήψεων τόν Νοέμβριο τοῦ 2025 στήν Καλαβρία, ἡ παραγωγή δέν ἐκκίνησε ποτέ. Τό βασικό πρόβλημα ἦταν ἡ χρηματοδότησις.
Ὁ ἴδιος τό ἐξηγεῖ μέ τό παράδειγμα τῶν… ἀναψυκτικῶν: «Τά στούντιο σήμερα φτιάχνουν Coca-Cola. Ξέ-ρουν ὅτι ὑπάρχει μεγάλη πιθανότης νά βγάλουν χρήματα, ἀρκεῖ ἡ γεῦσις νά παραμείνει ἡ ἴδια». Ἀλλά βεβαίως ἔχει ἀποκτήσει, πέραν τῶν ἐμπειριῶν, καί τήν θυμοσοφία τῆς ἡλικίας, λέγων: «Τήν μία στιγμή εἶσαι σημαντικός, τήν ἑπομένη σέ ξεχνοῦν, καί ἀνασταίνεσαι μισό αἰῶνα μετά. Τό ἔπαθλο πού κυνηγῶ δέν εἶναι τά βραβεῖα ἤ τά χρήματα. Εἶναι ὅταν νεώτεροι σκηνοθέτες πού ἔκαναν κάτι ὄμορφο λένε: “Ἤθελα νά κάνω τήν ταινία μου ἐπειδή εἶδα μία ἀπό τίς δικές σας”. Θεέ μου, τί ὑπέροχο νά εἶσαι μέρος αὐτῆς τῆς διαχρονικῆς ἀξίας τοῦ νά ἐπιμένεις, νά συνεχίζεις».
Ὁ Κόππολα ἔχει περιγράψει τό «Glimpses» ὡς ἕνα «παράξενο μιούζικαλ σέ ὕφος τῆς δεκαετίας τοῦ 1930». Μέχρι στιγμῆς δέν ἔχει ἀνακοινωθεῖ τό δυναμικό τῆς ται-νίας, πού θά ἀποτελεῖ μιά ἐλευθέρα μεταφορά τοῦ ὁμω-νύμου μυθιστορήματος τῆς Ἴντιθ Γουόρτον, ἐνῷ παραλλήλως θά ἀντλεῖ ἔμπνευση ἀπό τήν κλασσική ρωμαντική κωμωδία «The Awful Truth» τοῦ Λίο Μακάρεϋ.
Καί τά δύο ἔργα ἀκολουθοῦν ἕνα παντρεμένο ζεῦγος πού ἀποφασίζει νά χωρίσει φιλικῶς, διαπιστῶνον ὅμως στήν συνέχεια πώς ἡ ὁριστική ἀπομάκρυνσις εἶναι πολύ πιό δύσκολος ἀπό ὅσο ἀνέμενε. Ἡ παραγωγή θά βασισθεῖ κατά κύριο λόγο σέ κρατικές ἐπιδοτήσεις τῆς Ἰταλίας, συμφώνως μέ τό ἔγκυρο «World of Reel».
Παραλλήλως, ὁ βραβευθείς μέ Ὄσκαρ σκηνοθέτης ἔχει ἤδη κατά νοῦ ἕνα ἀκόμη φίλμ, μέ τίτλο «Distant Vision», ἐπιβεβαιώνων πώς ἡ ἀνάγκη του γιά δημιουργία παραμένει ἀνεξάντλητος.
Il mondo emozionale di Francis Ford Coppola – olio su tela cm 100×70
Πάντως, τό πολυαναμενόμενο νέο ἐγχείρημα τοῦ σπουδαίου σκηνοθέτου φαίνεται πώς εὑρίσκεται πλέον πιό κοντά στό στάδιο ἐνάρξεως τῆς παραγωγῆς, μέ τίς λήψεις νά ἀναμένεται νά ἐκκινήσουν στήν Ἰταλία στά τέλη Αὐγούστου.
Παρά τίς προηγούμενες προσπάθειες γιά τήν ἐπιλογή ἠθοποιῶν στήν Ἰταλία καί τόν ἀρχικό σχεδιασμό γιά ἔναρξη τῶν γυρισμάτων στήν Καλαβρία τόν Νοέμβριο τοῦ 2025, ἡ παραγωγή δέν κατέφερε τότε νά προχωρήσει. Τώρα, ὅμως, οἱ τελευταῖες πληροφορίες ἀπό τήν Ἰταλία δημιουργοῦν ἕνα σαφῶς πλέον αἰσιόδοξο σκηνικό, καθώς ὅλα καταδεικνύουν πώς ἡ ταινία εὑρίσκεται ἐπί τέλους ἐγγύς στό νά περάσει ἀπό τήν θεωρία στήν πράξη.
Συμφώνως μέ δημοσίευμα τῆς «Corriere della Sera», τά γυρίσματα τοῦ «Glimpses of the Moon» θά ἐκκινήσουν ἀμέσως. Ὁ διάσημος σκηνοθέτης ἀναμένεται νά εὑρεθεῖ σέ συγκεκριμένες τοποθεσίες στά τέλη τοῦ μηνός γιά γυρίσματα, πρίν ἡ παραγωγή μεταφερθεῖ στήν Καλαβρία. Ἀνάμεσα στίς περιοχές πού ἀναφέρονται εἶναι ἡ Ματέρα, ἡ Μπερνάλντα καί τό Μοντεσκάλιοζο, ἐνῷ στούς χώρους τῶν λήψεων συγκαταλέγονται τό Παλάτσο Μαλβίνι Ματζέβτσι, ὁ Καθεδρικός Ναός τῆς Ματέρα καί τό Ἀββαεῖο τοῦ Ἁγίου Μιχαήλ τοῦ Ἀρχαγγέλου.
Τό γεγονός ὅτι ἔχουν ἀρχίσει νά γίνονται συγκεκριμένες ἀναφορές σέ τοποθεσίες καί ἡμερομηνίες ἀποτελεῖ ἴσως τήν πλέον ἐμφανῆ ἔνδειξη, μέχρι σήμερα, ὅτι τό «Glimpses of the Moon» δύναται ὄντως νά ὑλοποιηθεῖ.
Ὁ Κόππολα ἔχει μεταφέρει τήν ἀρχική τοποθεσία τῆς ἱστορίας ἀπό τό Λονδῖνο στήν Ἰταλία τῆς δεκαετίας τοῦ 1930, δίδων ἰδιαιτέρα σημασία στό περιβάλλον μέσα στό ὁποῖο θά ἐξελιχθεῖ ἡ ἀφήγησις. Ὅπως ἔχει ἐξηγήσει, τά τοπία, ἡ ἀρχιτεκτονική καί ἡ ἱστορική μνήμη τῆς Ἰταλίας θά ἔχουν σημαντικό ρόλο στήν ταινία, κάτι πού ἀφήνει νά ἐννοηθεῖ πώς τό «Glimpses of the Moon» θά ἀποτελεῖ ταυτοχρόνως ἕνα προσωπικό κινηματογραφικό πείραμα καί μιά ἐπιστροφή σέ μιά πλέον κλασσική αἰσθητική.
Σημειώνεται ὅτι ἡ Ἴντιθ Γουόρτον συνέγραψε τό βιβλίο της μετά τό τέλος τοῦ Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Περιγράφει σέ αὐτό τήν μεταπολεμική ἐποχή ὡς μιά ἐποχή πού ἀντιμετώπισε «τό αὐξανόμενο αἴσθημα τῆς σπατάλης καί τῆς ἀπωλείας πού προεκάλεσαν τά ἀνεπανόρθωτα χρόνια τοῦ πολέμου».
Γιά τήν συγγραφέα τό μυθιστόρημα προσέφερε μιά «φυγή ἀπό τά τότε ζοφερά ἔτη». Ἐκκίνησε τήν συγγραφή του ἕνα ἔτος μετά τήν παραλαβή τοῦ βραβείου Πούλιτζερ τόν Μάιο τοῦ 1921 γιά τό βιβλίο «Ἡ Ἐποχή τῆς Ἀθωότητος». Τό βιβλίο ἐκυκλοφόρησε τόν Αὔγουστο τοῦ 1922, καί τήν ἑπομένη ἄνοιξη ἔκανε τό τελευταῖο της ταξίδι στήν Ἀμερική, ὅπου τῆς ἀπενεμήθη ἀπό τό Πανεπιστήμιο Γαίηλ πτυχίο Δι-
δάκτωρος Γραμμάτων, τό πρῶτο πού ἐδόθη σέ γυναῖκα ἀπό μεγάλο πανεπιστήμιο στίς ΗΠΑ.
Παρά τήν ἐπιτυχία τοῦ μυθιστορήματος καί τήν ἀναγνώριση ἀπό τούς κριτικούς, τό ἔργο αὐτό ἀνεγνωρίσθη ὡς ἀπόδειξις τῶν ξεπερασμένων εὐαισθησιῶν καί στύλ τῆς Γουόρτον. Τό «Glimpses» ἐνεφανίσθη τό ἴδιο ἔτος μέ τό «The Waste Land» τοῦ Τ. Σ. Ἔλιοτ καί τόν «Ὀδυσσέα» τοῦ Τζαίημς Τζόυς, δύο πυλώνων τοῦ μοντερνισμοῦ. Νεώτεροι συγγραφεῖς, συμπεριλαμβανομένων τῶν Ἔλιοτ, Φ. Σκόττ Φιτζέραλντ καί Ἔρνεστ Χέμινγουεϋ, ἀνεδύοντο ὡς φωνές τῆς γενεᾶς τους.
Ἀρκετοί μελετητές ἔχουν ἀναγνωρίσει τήν ἐπιρροή της στούς νεωτέρους συγγραφεῖς. Ὡστόσο οἱ περισσότεροι μελετητές σήμερα δέν θεωροῦν τό «Glimpses» ἕνα ἀπό τά πιό ἐντυπωσιακά της ἐπιτεύγματα. Ὅσον ἀφορᾶ στίς λεπτομέρειες τῆς πλοκῆς, συμφώνως με τίς οἰκονομικές τους ἐπιθυμίες, τό ζεῦγος συνεφώνησε πρίν ἀπό τόν γάμο του ὅτι ὁ καθείς θά εἶναι ἐλεύθερος νά χωρίσει ἐάν προκύψει μιά «καλύτερη εὐκαιρία», δηλαδή ἕνας γάμος μέ πλούσια/ο.
Il mondo emozionale di Francis Ford Coppola – olio su tela cm 100×70
Ὁ ὑπό ὅρους γάμος τους ἀρχίζει νά κλονίζεται, καθώς ἡ Σούζι ζηλεύει τήν προσοχή τοῦ συζύγου της σέ μιά πλουσία νεαρά γυναῖκα, καί ὁ Νίκ γίνεται ὁλοένα καί πλέον δυσαρεστημένος ἀπό τούς ἠθικούς συμβιβασμούς πού προκύπτουν ἀπό τίς κοινωνικές διαπραγματεύσεις τῆς συζύγου του.
Μ.Η.Τ. 232122