Εὐάγγελος Πούλιος: «Ζοῦμε συνειδητά ἤ ἁπλῶς –δέν– ἀντιδροῦμε;»

Ὁ συγγραφεύς τοῦ βιβλίου-κώδικος «Τίκ τάκ ἔρχεται» ἐπισημαίνει ὅτι ἦταν πολλοί αὐτοί οἱ ὁποῖοι ἔκρουαν τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου ἐδῶ καί χρόνια. Καί οὐδείς ἔδιδε σημασία. Καί οἱ ἐπιδιωκόμενες ἀλλαγές
προέκυψαν, ἦλθαν, ἐνῷ ἀναμένουμε περισσότερες καί πιό δραματικές. Ὁ συγγραφεύς, ἀναλυτικός καί πάλι, ὡς κῆρυξ καί προάγγελος, τονίζει ὅτι «ἔφθασε ἡ στιγμή νά πάρουμε πρωτοβουλία καί νά ἀνατρέψουμε τήν κατάσταση. Νά πάρουμε πρωτοβουλίες, νά κάνουμε τίς τομές, γιά νά βγοῦμε ἀπό τό σκοτάδι πού μᾶς ἐβύθισαν τόσο καιρό οἱ κυβερνῶντες»

Μέ λόγο μακροπερίοδο, ἀναλυτικό, μέ τήν «λεπταισθησία τῆς Κρίσεως κατά Κλαούσεβιτς», ἄνθρωποι ἔμπειροι, ἱκανοί καί μέ βιώματα ἐπιλέγουν τήν «μία πληροφορία μέ ἐνδιαφέρον ἀνάμεσα στίς χίλιες ἄλλες», καθιστάμενοι προάγγελοι μελλοντικῶν ἐξελίξεων. Καί αὐτό ἔπραξε ἐγκαίρως καί πρωίμως ὁ κ. Εὐάγγελος Πούλιος μέ τό βιβλίο του «Τίκ τάκ ἔρχεται!» (ἐκδόσεις «Πεδίο»). Πρόκειται γιά ἕνα ἐξόχως καίριο καί σημαῖνον πολιτικοκοινωνικό κείμενο προβληματισμοῦ, τό ὁποῖο καλεῖ τόν ἀναγνώστη νά ἐπαναξιολογήσει τίς ἐξελίξεις γύρω του καί νά ἀναλάβει ἐνεργό ρόλο ἔναντι τῶν ἀλλαγῶν πού διαμορφώνουν τό μέλλον. Ὁ συγγραφεύς ἐξηγεῖ ὅτι οἱ προειδοποιήσεις γιά τίς ἐπερχόμενες μεταβολές ὑπῆρχαν ἐδῶ καί χρόνια, ἀλλά ἠγνοήθησαν.

• Συνέντευξις στόν Μακη Δεληπετρο

Σήμερα, οἱ κοινωνίες εὑρίσκονται σέ κρισίμους καμπές, πού ἀπαιτοῦν ἐγρήγορση, προσωπική εὐθύνη καί ἀποφασιστική δράση. Καί ἡ κατανόησις τοῦ τρόπου δράσεως τῶν τεχνικῶν τῆς ἐξουσίας ἀπαιτεῖ τήν ἀφύπνιση, τήν πίστη στό ἔνστικτο, ὅπως ἔπραξε ὁ συγγραφεύς, ὄχι ὡς προφήτης, ἀλλά ὡς ἐπιστήμων τῆς ἀξιολογήσεως τοῦ διεθνοῦς περιβάλλοντος. Καί μᾶς προσέδωσε μικρά ἀποστάγματα ἐμπειρίας μέ τρομακτική πύκνωση πληροφοριῶν, μέ ἐνάργεια πνεύματος, χωρίς ἐπιστημονικοφανεῖς ἀπεραντολογίες, περιττολογίες καί πλατειασμούς, ἀλλά οὐσιαστική φιλοσοφική παρουσίαση μέσῳ βιωμάτων! Στήν ἀνάλυση, δέ, τῆς παγιδεύσεώς μας ἀπό τήν ἡγεσία δημιουργεῖ… ἀξιώματα! Ὁ συγγραφεύς ὁμίλησε στήν «ΕτΚ» γιά τό νέο ἔργο του, τό ὁποῖο δέν συνωμοσιολογεῖ οὔτε εἰκάζει, ἀλλά διαβλέπει τίς ἐξελίξεις, προειδοποιῶν γιά κινδύνους πού ὁδηγοῦν σέ δύσβατα μονοπάτια, ὅπως ἡ ἐπικοινωνιακή μεθόδευσις «ἐπιβολῆς» τῆς πυρηνικῆς ἐνεργείας, ἡ δημιουργία ὀλιγοπωλίου μέ τήν ὑφαρπαγή τοῦ LNG ἀπό τήν Ρωσσία, μέ «ἐργαλεῖο» τόν πόλεμο, ἡ χειραγώγησις τῆς ἐκλογικῆς μας συμπεριφορᾶς κ.ἄ.

«Βλέπεις ἕνα γεγονός», ἐξήγησε ὁ κ. Πούλιος, «πού συμβαίνει στήν καθημερινότητα, τό συνδυάζεις μέ τό παρελθόν, ἐκτιμᾶς τίς ἀντιδράσεις καί βάζεις τήν σκέψη σέ ἕνα ἐντελῶς ἄλλο, παρόμοιο ὅμως γεγονός, ὅπως λόγου χάριν ἡ συμπεριφορά ἑνός ξένου ἡγέτη! Συνήθως οἱ ἀντιδράσεις, ἡ σκέψη, ὁ τρόπος πού κινεῖται κάποιος εἶναι παρόμοιος. Γιά παράδειγμα, σέ μία δημοσκόπηση ἔχεις 10 ἑκατομμύρια κόσμο, καί τό στίγμα τό δίνουν 1.000 ἐρωτώμενα ἄτομα. Ὁ Γκάλλοπ μελέτησε τό θέμα καί κατέληξε σέ ἕνα σαφές συμπέρασμα πού προσεγγίζει αὐτό πού πρόκειται νά συμβεῖ. Αὐτό μπορεῖ νά ἐφαρμοστεῖ καί σέ ἄλλα πράγματα. Γιατί τώρα μποροῦν νά ἐλέγξουν πράγματα μέ εὐκολία ἄλλως τε, ἀφοῦ ὅλοι δίνουν τά στοιχεῖα τους παντοῦ, τόν τρόπο πού σκέφτονται! Αὐτό μία σύγχρονη μηχανή, πού ὑπάρχει πλέον, τό ἀναλύει, ἀφοῦ ἔχουμε δώσει ὅλα τά “κλειδιά” τῆς ψυχῆς μας. Βλέπεις πῶς λειτουργοῦσε μία ἁπλῆ δημοσκοπική ἔρευνα πρίν πενῆντα χρόνια καί πῶς ἔχουν ἐξελιχθεῖ ὅλα τά συστήματα, προκαταλαμβάνοντας τό τί ἀναμένεται νά συμβεῖ. Δέν τό λέει κάποιος. Καί δέν ἦρθε κάποιος στό αὐτί νά μοῦ πεῖ πῶς θά κάνουμε αὐτό».

Ὁ νομικός καί εἰδικός σέ θέματα διαχειρίσεως νομικῶν θεμάτων, ἐμπειρογνώμων σέ ἀρκετά κοινοτικά ἔργα τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀσίας –ἐνεργειακά, διασυνοριακά κ.ἄ.–, ἔχει κάνει πράξη αὐτό πού οἱ συμπεριφοριστές κάποτε ἔλεγαν περί τῆς ἀγχίνου κρίσεως, τῆς μακροπεριόδου προβλεπτικῆς ἀναλύσεως. Μέ τρόπο ἁπλό καί περιεκτικό ὁ κ. Εὐάγγελος Πούλιος τό ἀπέδωσε στήν ἔκδοση ἑνός βιβλίου-ὁδηγοῦ λιτῆς καί ἀποφθεγματικῆς προγνώσεως. «Τό περιεκτικό», ἐξήγησε ὁ νομικός καί συγγραφεύς, «εἶναι μέθοδος, προϋπόθεση. Ἄν ἐγώ ἔπαιρνα ἕνα βιβλίο, ἔφθανα στήν μέση καί δέν μοῦ εἶχε δώσει κάτι, θά αἰσθανόμουν πώς ἔχω χάσει τόν χρόνο μου. Γράφοντας τό βιβλίο αὐτό, ὅπως καί τά προηγούμενα, ἤθελα νά πετύχω δύο πράγματα. Τό ἕνα εἶναι ὁ ἀναγνώστης, ὅταν προχωρήσει στίς σελίδες, νά πεῖ “κάτι πῆρα” καί νά προχωρήσει, νά συνεχίσει τό διάβασμα. Τό ἄλλο συνδέεται μέ τό προηγούμενο πού λέγαμε γιά τόν Γκάλλοπ. Παίρνω ἕνα βιβλίο. Τό ἀνοίγω στήν μέση. Διαβάζω δύο σελίδες. Μετά βάζω τό χέρι μου, τό ἀνοίγω κάπου ἀλλοῦ. Διαβάζω ἀριστερά καί δεξιά τίς σελίδες. Γιά τρίτη φορά κάνω τό ἴδιο, ἐπαναλαμβάνω τυχαῖα τήν ἀνάγνωση. Ἡ αἴσθηση πού ἀποκομίζεις εἶναι ταυτόσημη μέ τήν μέθοδο Γκάλλοπ. Καταλήγω στό ἄν αὐτό τό βιβλίο θά μπορέσει νά μέ κερδίσει καί νά τό ἀγοράσω. Αὐτό ἐπεδίωξα. Ὅποιος τό κάνει αὐτό νά ἔχει κίνητρο, νά βρίσκει κάτι μέσα, γιά νά μπορεῖ νά τό πάρει».

Ναί, καί κινεῖται σέ μεγάλο εὖρος θεμάτων. Ἀπό τήν ἐξαπάτησή μας ἀπό πολιτικούς ἕως τίς γεωπολιτικές ἐξελίξεις. Δέν εἶναι μόνον πολιτικοῦ τύπου ἡ προσέγγισις τῶν θεμάτων, ἀλλά ἔχει εὐρεία θεματική. Μετέχεις στήν ἀνάγνωση ἀνευρίσκοντας θέματα ἱστορικά καί δίπλα θέματα μέ προσωπική ἀξία, τήν θέση μας στά πράγματα καί τόν κόσμο
στόν ὁποῖον ζοῦμε.

Σωστά, ἀλλά καί στήν ζωή ὅλα αὐτά συνδέονται. Ἀπό ἐκεῖ προέκυψε καί ὁ τίτλος «Τίκ τάκ ἔρχεται!». Γιά αὐτό παρατίθενται καί πρότερα γεγονότα. Εἶναι τό ὅτι σοῦ λέει κάποιος “κοίταξέ το, πρόσεξέ το”. Ἡ ζωή μας εἶναι σέ συνάρτηση μέ τίς ἀποφάσεις τῶν ἄλλων, ἀλλά καί μέ τίς δικές μας ἀποφάσεις. Τό πῶς θά σκεφθεῖ ὁ «πλανητάρχης», τό πῶς θά ἐξελιχθοῦν τά πράγματα μετά. Τό πῶς θά λειτουργήσεις στήν συσκευή πού ἔχεις καί θά τό δοῦν κάποιοι ἄλλοι, καί τό πῶς θά κρίνεις ὅταν προσεγγίσεις ἱστορικά θέματα, καί θά δεῖς τί ἔχει συμβεῖ στό παρελθόν, πῶς καταλήξαμε ἕως ἐδῶ. Πῶς μᾶς «σέρβιραν» κάποιες χῶρες καί τί, ἐμπλέκοντάς μας μέ μετανάστες κ.λπ. Ὅλα εἶναι ἀλληλένδετα. Καί καταλήγουν στήν δική σου ζωή. Ὅπως καί τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Φαίνονται ὡς τυχαῖες παραθέσεις, ἀλλά δέν εἶναι. Ἔχουν κοινό ἀποτέλεσμα.

Φαίνεται τυχαία ἡ ἐπιλογή, ἀλλά δέν εἶναι. Ἐκκινεῖς ἀπό γενικώτερα θέματα καί καταλήγεις, λόγου χάριν, στήν ἀποχή ἀπό τίς ἐκλογές. Στήν μειοψηφική ἐκλογή ἀντιπροσώπων. Πού δέν εἶναι, ἐν τέλει, ὄντως ἀντιπρόσωποι.

Γιά νά μποροῦν νά ἐλέγξουν τίς μᾶζες, δημιουργοῦν «ὀπαδοποίηση». Ἄν σκεφτοῦμε ὡς ὀπαδοί, βλέπουμε τόν ἴδιο ἀγῶνα, ἀλλά καταλήγουμε σέ ἐντελῶς διαφορετικά συμπεράσματα. Μέσα μας, σέ μία φάση, π.χ. σέ ἕνα πέναλτυ, βλέπουμε, θεωροῦμε ὅτι ἔχουμε δίκιο. Τό ἴδιο ὅμως καί ὁ ἄλλος. Καί προκύπτει ἡ σύγκρουση. Μαλώνουμε. Αἰσθανόμαστε δυσαρεστημένοι καί ἀρχίζει ἕνας ἄλλος ἀγῶνας, δικαίωσης. Ὅπως κάποιοι ὠθοῦνται στό νά μήν βλέπουν ἄλλο ποδόσφαιρο καί φεύγουν οἱ φίλαθλοι, παραχωρῶντας τό γήπεδο σέ αὐτούς πού θέλουν καί κάνουν τά δικά τους, ἔτσι συμβαίνει καί στήν πολιτική. Ἔτσι, ἡ ἀκρίβεια γιά τά καύσιμα, γιά καθαρή ἐνέργεια, μπέρδεψε τόν κόσμο καί προέκυψε ἡ ἐπίκληση τῆς ἀναγκαιότητας γιά πυρηνική ἐνέργεια. Περνᾶνε αὐτό πού θέλουν. Ἡ μαζοποίηση εἶναι εὔκολα διαχειρίσιμη· στό τέλος προκύπτει αὐτό πού κάποιοι ἤθελαν καί δέν τό ἔλεγαν ἀπό τήν ἀρχή.

Καί «ἀναδεικνύονται» ἡγέτες, τελικῶς, ἐρήμην μας.

Τό λέω καί στά ἄλλα βιβλία μου, ἀπό τό 2010. Ἄν ὑπῆρχαν ὄντως ἡγέτες, δέν θά προέκυπταν ὅλα αὐτά τά γεγονότα, πού συμβαίνουν σήμερα. Ὅλα αὐτά δέν γίνονται σέ μία ἡμέρα. Εἶναι οἱ πράξεις ἡγετῶν –οἱ ὁποῖοι δέν μπόρεσαν νά διαχειριστοῦν καταστάσεις– πού μᾶς ὁδήγησαν ἕως ἐδῶ. Ἴσως ὅμως, καί αὐτό ἐννοῶ, νά ἀποτελοῦσαν ὅλοι αὐτοί μέρος τῶν καταστάσεων πού ἀκολούθησαν. Γνώριζαν ὅτι θά φερθοῦν μέ αὐτόν τόν τρόπο. Ἐπελέγησαν. Αὐτό ἐπιδιώκω, νά προκαλέσω ἕνα ἐρέθισμα ἀφύπνισης γιά αὐτούς πού πραγματικά ἐνδιαφέρονται, ἀναζητοῦν. Γιά ὅσους θελήσουν νά δοῦν ὅτι τά πράγματα δέν εἶναι ὅπως τά «σερβίρουν», μέ ἁπλᾶ λόγια.

Τό βιβλίο σέ καιρούς ἀσαφείας εἶναι ἀπάντησις σαφηνείας…

Ὅπως ἔγινε μέ τήν Τεχνητή Νοημοσύνη. Στήν ἀρχή ἦταν σάν ἕνα παιδί πού δέν ἤξερε λέξεις. Καί μετά εἶναι σάν νά ἔδωσαν ζωή στόν Πινόκιο. Αὐτό εἶπα. Τό ἀνέφερα. Δημιούργησαν μιά ἄλλη ζωή μέσα ἀπό τήν ὕλη. Αὐτό κατάφεραν. Γιά αὐτό τόνισα ὅτι βλέπω κάτι ἄλλο στήν καθημερινότητα καί καταλήγω σέ κάτι διαφορετικό. Πάντα ὁ ἄνθρωπος αὐτό ἐπεδίωκε. Νά γίνει Θεός. Νά δημιουργήσει σάν Θεός. Γιά αὐτό τόνισα ὅτι θά προκύψει μία σύγχρονη Βαβέλ. Ἄν χτίσεις πύργο στόν οὐρανό, ἄν θελήσεις νά τά ἐλέγξεις ὅλα, τήν στιγμή πού θά νομίσεις –ὅπως μέ τήν Τεχνητή Νοημοσύνη– ὅτι ἔχεις τήν ἴδια γλῶσσα, τότε θά μπερδευτοῦν τελικά ὅλα. Δέν φθάνεις τόν Θεό ποτέ. Καί καταστρέφεσαι, ἀντί νά κυριαρχήσεις.