Ὁ Μᾶρκο Ρούμπιο θύμισε στούς Εὐρωπαίους ὅτι εἴμαστε Χριστιανοί

Μόναχο.– Αὐτό πού δέν τολμοῦν οὔτε ὡς λέξη οὔτε ὡς πραγματικότητα νά ἀναφέρουν οἱ Εὐρωπαῖοι ἡγέτες στίς ὁμιλίες τους, τό ἔπραξε ὁ Ἀμερικανός ὑπουργός Ἐξωτερικῶν στήν ὁμιλία του στήν Διάσκεψη τοῦ Μονάχου.

Ἀνέδειξε μέσα σέ δύο προτάσεις τήν σημασία πού ἔχει ὁ χριστιανισμός στόν δυτικό κόσμο καί ὅτι πρέπει νά ἐπιστρέψει ὡς βασικό στοιχεῖο στήν σύνδεση Εὐρώπης – ΗΠΑ. «ΗΠΑ καί Εὐρώπη βαδίζουμε ἑνωμένες. Ὁ ἄνθρωπος πού ἐγκαταστάθηκε καί ἔχτισε τό ἀμερικανικό ἔθνος ἔφτασε στίς ἀκτές κουβαλῶντας τίς μνῆμες, τίς παραδόσεις καί τήν χριστιανική πίστη τῶν προγόνων του ὡς ἱερή κληρονομιά, ἕναν ἄρρηκτο σύνδεσμο μεταξύ τοῦ παλιοῦ καί τοῦ νέου κόσμου.

Εἴμαστε μέρος ἑνός πολιτισμοῦ –τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ. Εἴμαστε δεμένοι μεταξύ μας μέ τούς βαθύτερους δεσμούς πού θά μποροῦσαν νά μοιραστοῦν τά ἔθνη, σφυρηλατημένους ἀπό αἰῶνες κοινῆς ἱστορίας, χριστιανικῆς πίστεως, πολιτισμοῦ, κληρονομιᾶς, γλώσσας, καταγωγῆς καί τίς θυσίες πού ἔκαναν μαζί οἱ πρόγονοί μας γιά τόν κοινό πολιτισμό στόν ὁποῖο ἔχουμε πέσει κληρονόμοι. Ἡ ἱστορία μας ξεκίνησε μέ ἕναν Ἰταλό ἐξερευνητή τοῦ ὁποίου ἡ περιπέτεια στό μεγάλο ἄγνωστο γιά νά ἀνακαλύψει ἕναν νέο κόσμο ἔφερε τόν Χριστιανισμό στήν Ἀμερική –καί ἔγινε ὁ θρῦλος πού καθόρισε τήν φαντασία τοῦ πρωτοπόρου ἔθνους μας.» Αὐτά εἶπε μεταξύ ἄλλων ὁ Μᾶρκο Ρούμπιο, καταδεικνύοντας τήν σημασία πού δίδει ἡ Κυβέρνησίς του στόν χριστιανισμό, ὁ ὁποῖος στήν Εὐρώπη ἔχει ξεχασθεῖ τίς τελευταῖες δεκαετίες, μέ θεσμούς, θέσεις καί ἰδέες νά ἔχουν ἀλλοιωθεῖ ἀπό τήν συμπερίληψη καί τό πνεῦμα τῶν «ἀνοικτῶν συνόρων».

Ἡ ὁμιλία του, ἐντελῶς διαφοροποιημένη ὡς πρός τό ὕφος ἀπό τήν περυσινή ἱστορική ὁμιλία τοῦ Ἀμερικανοῦ ἀντιπροέδρου ἐπίσης στό Μόναχο, ἔγινε λίγες ὧρες μετά τήν «ἐπίθεση» τοῦ Γερμανοῦ Καγκελλαρίου καί τοῦ Γάλλου Προέδρου, οἱ ὁποῖοι ἀμφισβήτησαν τήν κυριαρχία τῶν ΗΠΑ καί πρότειναν μιά εὐρωπαϊκή ὀμπρέλλα χωρίς ἀμερικανική παρέμβαση. Χωρίς κορῶνες καί ἀπειλές ὁ Ρούμπιο θύμισε στό ἔκπληκτο κοινό πού τόν ἄκουγε ὅτι ἡ καρδιά τῶν ΗΠΑ, οἱ μεσοδυτικές πολιτεῖες ἀνεπτύχθησαν ἀπό Γερμανούς ἀγρότες καί τεχνῖτες πού μετέτρεψαν τίς ἀχανεῖς ἐκτάσεις σέ παγκόσμια γεωργική δύναμη.

«Ἡ ἐπέκτασις στήν ἀμερικανική ἐνδοχώρα ἀκολούθησε τά βήματα Γάλλων ἐμπόρων γούνας καί ἐξερευνητῶν, τῶν ὁποίων τά ὀνόματα, παρεμπιπτόντως, ἐξακολουθοῦν νά κοσμοῦν τίς πινακίδες τῶν δρόμων καί τά ὀνόματα τῶν πόλεων σέ ὅλη τήν κοιλάδα τοῦ Μισσισσιπῆ. Τά ἄλογά μας, τά ράντσα μας, τά ροντέο μας –ὁλόκληρος ὁ ρομαντισμός τοῦ ἀρχέτυπου τοῦ καουμπόυ πού ἔγινε συνώνυμο μέ τήν ἀμερικανική Δύση– γεννήθηκαν στήν Ἱσπανία. Καί ἡ μεγαλύτερη καί πιό ἐμβληματική πόλις μας ὀνομαζόταν Νέο Ἄμστερνταμ πρίν μετονομαστεῖ σέ Νέα Ὑόρκη» δήλωσε. Τό καλύτερο ὅμως σχόλιο γιά νά τεκμηριώσει τήν θέση του ὅτι ΗΠΑ καί Εὐρώπη βαδίζουν ἐδῶ καί αἰῶνες ἡ μία δίπλα στήν ἄλλη τό ἄφησε γιά τό τέλος. Ἄρχισε νά ὁμιλεῖ γιά τόν Λορέντζο καί Καταλίνα Τζερόλντι πού τήν χρονιά πού ἱδρύθηκαν οἱ ΗΠΑ ζοῦσε στό Καζάλε Μονφεράτο στό Βασίλειο τοῦ Πεδεμοντίου-Σαρδηνίας.

Ὅπως καί ὁ Χοσέ καί ἡ Μανουέλα Ρέινα ζοῦσαν στήν Σεβίλλη τῆς Ἱσπανίας ἐκείνη τήν χρονιά. «Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι δέν θά μποροῦσαν ποτέ νά φανταστοῦν ὅτι 250 χρόνια ἀργότερα, ἕνας ἀπό τούς ἄμεσους ἀπογόνους τους θά ἐπέστρεφε σήμερα ἐδῶ σέ αὐτήν τήν ἤπειρο ὡς ὁ ἐπί κεφαλῆς διπλωμάτης αὐτοῦ τοῦ νεοσύστατου ἔθνους. Κι ὅμως, νά ’μαι ἐδῶ, πού μοῦ ὑπενθυμίζει ἡ δική μου ἱστορία ὅτι τόσο οἱ ἱστορίες μας ὅσο καί οἱ μοῖρες μας θά εἶναι πάντα συνδεδεμένες» τόνισε ὁ Ρούμπιο, μέ τό κοινό νά σηκώνεται ὄρθιο λίγα λεπτά ἀργότερα γιά νά τόν χειροκροτήσει. Εἶχε προλάβει νά θυμίσει σέ ὅσους προσπαθοῦν νά ἐντάξουν τίς ΗΠΑ στούς ἐχθρούς τῆς Εὐρώπης, ὅτι οἱ δύο πλευρές πολέμησαν δίπλα δίπλα σέ δύο Παγκοσμίους Πολέμους, ξανάκτισαν μιά κατεστραμμένη ἤπειρο, μετά ἡ ἐλεύθερη Δύσις ἕνωσε τίς δυνάμεις της «μέ τούς θαρραλέους ἀντιφρονοῦντες πού ἀγωνίζονταν ἐνάντια στήν τυραννία γιά νά νικήσουν τόν σοβιετικό κομμουνισμό.»

«Πολεμήσαμε ὁ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου, μετά συμφιλιωθήκαμε, μετά ξαναπολεμήσαμε, καί μετά συμφιλιωθήκαμε ξανά. Καί ματώσαμε καί πεθάναμε δίπλα-δίπλα σέ πεδία μαχῶν ἀπό τό Καπιόνγκ μέχρι τήν Κανταχάρ.» Καί κατέληξε: «Εὑρίσκομαι ἐδῶ σήμερα γιά νά ξεκαθαρίσω ὅτι ἡ Ἀμερική χαράζει τήν πορεία γιά ἕναν νέο αἰῶνα εὐημερίας καί ὅτι γιά ἄλλη μιά φορά θέλουμε νά τό κάνουμε μαζί μέ ἐσᾶς, τούς ἀγαπημένους μας συμμάχους καί τούς παλαιότερους φίλους μας. Θέλουμε νά τό κάνουμε μαζί μέ ἐσᾶς, μέ μιά Εὐρώπη πού εἶναι περήφανη γιά τήν κληρονομιά καί τήν ἱστορία της. μέ μιά Εὐρώπη πού ἔχει τό πνεῦμα τῆς δημιουργίας τῆς ἐλευθερίας πού ἔστειλε πλοῖα σέ ἀχαρτογράφητες θάλασσες καί γέννησε τόν πολιτισμό μας. Θά πρέπει νά εἴμαστε περήφανοι γιά ὅσα πετύχαμε μαζί τόν τελευταῖο αἰῶνα, ἀλλά τώρα πρέπει νά ἀντιμετωπίσουμε καί νά ἀγκαλιάσουμε τίς εὐκαιρίες ἑνός νέου –γιατί τό χθές τελείωσε, τό μέλλον εἶναι ἀναπόφευκτο καί τό πεπρωμένο μας μαζί μᾶς περιμένει».