Ἀπεβίωσε ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς, ὁ καθηγητής τῆς Ἐλευθερίας τοῦ Ἤθους

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ, ὁ πανεπιστημιακός πού ἐπανέφερε τήν «Ἐλευθερία τοῦ Ἤθους» καί τήν αὐτόβουλο ἀποδοχή τοῦ λαϊκοῦ κοινοτισμοῦ ὡς τρόπου ἐπιβιώσεως τοῦ ἔθνους, ἀπεβίωσε σέ ἡλικία 89 ἐτῶν.

Καθηγητής φιλοσοφίας, φιλόσοφος εὐρείας ἀποδοχῆς καί συγγραφεύς, ὁ γεννηθείς στίς 10 Ἀπριλίου 1935 Χρῆστος Γιανναρᾶς σπούδασε Θεολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καί Φιλοσοφία στό Πανεπιστήμιο τῆς Βόννης καί τήν Σορβόννη. Ἦταν ὁ διανοούμενος ὁ ὁποῖος συνέδεσε τήν λαϊκή σύναξη τῶν κοινοτήτων μέ τήν παράδοση ὡς ἑλληνική πρόταση γιά πολιτική διαχείριση. Κατεγράφη μέ τήν εὐκολία πού ἐνίοτε διέπει τόν δημοσιογραφικό λόγο ὡς ἐμπνευστής τῆς πνευματικῆς κινήσεως πού ὀνομάζετο «νεορθοδοξία» καί ἐπανέφερε στό προσκήνιο «τήν Ὀρθόδοξη θεολογία καί ἠθική». Ἔργα του ἔχουν μεταφρασθεῖ σέ τοὐλάχιστον 10 εὐρωπαϊκές γλῶσσες. Διετέλεσε ἀπό τό 1982 ἕως τό 2002 τακτικός καθηγητής τῆς φιλοσοφίας στό Πάντειο Πανεπιστήμιο ὅπου ἐδίδαξε φιλοσοφική ὁρολογία καί μέθοδο, πολιτική φιλοσοφία καί πολιτιστική διπλωματία. Ὡς ἐπισκέπτης καθηγητής συνεργάσθη μέ τά πανεπιστήμια Παρισιοῦ, Γενεύης, Λωζάννης καί Κρήτης. Ὅπως ἐτονίσθη σχετικῶς, ὁ πρωτοποριακός θεολογικός καί φιλοσοφικός του λόγος ἀνέδειξε τήν ὀρθόδοξη πατερική θεολογία καί Παράδοση ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς καθ’ ἡμᾶς πνευματικότητος καί συνέβαλε στήν ἀποδέσμευσή του ἀπό τόν εὐσεβισμό καί τόν σχολαστικισμό.

Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς εἶχε ἐπιδείξει πλούσιο συγγραφικό ἔργο μέ θεματολογία πού σχετίζεται μέ τήν ἔρευνα τῶν διαφορῶν ἀνάμεσα στήν ἑλληνική καί στήν δυτικοευρωπαϊκή φιλοσοφία καί τήν ὀρθόδοξη χριστιανική παράδοση ἐνῷ ἡ ἔνταξίς του στήν πανεπιστημιακή κοινότητα ἐπολεμήθη μέ ἀκραία πολεμική καί ἀπό τίς παρατάξεις πού ἐξέφραζαν τόν ἀριστερό λόγο στίς σχολές. Εἶχε ὑποστηρίξει ὅτι «στήν Ἑλλάδα δέν ὑπάρχουν ἄθεοι καί ἔνθεοι. Ὑπάρχει μιά παράδοση βιωματική στήν ὁποία ἐντάσσεται τό παιδί καί ἀργότερα τήν ἀπορρίπτει, τό παίζει ἄθεος, ἀλλά ἔχει μυηθεῖ, ἔχει μπεῖ σ’ ἕναν τρόπο σχέσης καί ὁ τρόπος αὐτός εἶναι ἁπτός. Ὁ ἑλληνισμός σώθηκε στά 400 χρόνια σκλαβιᾶς, ὄχι ἐπειδή κάναμε κατήχηση, ἀλλά γιατί ἀνάβανε τό καντήλι, ζυμώνανε πρόσφορο, κάνανε ἁγιασμό καί κυρίως πήγαιναν στήν ἐκκλησιά, ἦταν τό κεντρικό κοινωνικό γεγονός, ἦταν γιορτή, πανήγυρις.» Ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς μέ τό βιβλίο του «Ἡ ἐλευθερία τοῦ ἤθους» προσέγγισε ἰδεολογικῶς αὐτό πού δέν ἀπεδέχετο στήν ἐποχή του ὁ στεῖρος πανεπιστημιακός λόγος γιά τήν ἑλληνική ἰδιοπροσωπία. Ὑπότροφος τοῦ γερμανικοῦ Ἱδρύματος Ὑποτροφιῶν «Alexander von Humboldt Stiftung», ἦτο ἐκλεγμένο μέλος τῆς Ἑταιρείας Ἑλλήνων Συγγραφέων, καθώς καί τῆς Διεθνοῦς Ἀκαδημίας Ἀνθρωπιστικῶν Ἐπιστημῶν στίς Βρυξέλλες καί παρενέβαινε ἐπί πολλά ἔτη στήν κοινωνική καί πολιτική ἐπικαιρότητα. Ὑπῆρξε ἐπίτιμος Διδάκτωρ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βελιγραδίου, τοῦ St. Vladimir’s Orthodox Seminary τῆς Νέας Ὑόρκης, τοῦ Ἐθνικοῦ καί Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί τῆς Σχολῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τῆς Βοστώνης. Διετέλεσε διευθυντής τοῦ περιοδικοῦ «Σύνορο», πού ἐξέδωσε δώδεκα τεύχη ἀπό τό 1964 ἕως τό 1967.