Τό βουνό δέν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση…

Τό βουνό δέν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση.

Καί ἡ ὀρειβασία εἶναι δραστηριότητα ὁμαδική. Στά δεκαπέντε μου, ἀνακάλυψα τό βουνό. Καί μέχρι κάποια ἡλικία, ὅποτε εὕρισκα τήν εὐκαιρία, ἀκολουθοῦσα τήν ὁμάδα τοῦ «Ὁδοιπορικοῦ Συλλόγου Πειραιῶς». Τό «μικρόβιο» τῆς ὀρειβασίας μοῦ τό μετέδωσε ἀρχικῶς ὁ θεῖος μου, Ἀνδρέας Πατσουράκος (πρόεδρος τοῦ Ὁδοιπορικοῦ) ἀλλά καί ἀργότερα ὁ ἐφοπλιστής-λόγιος καί φίλτατος Σπῦρος Ράνης, ὁ ὁποῖος παρ’ ὀλίγον νά πληρώσει τήν ἀγάπη γιά τό βουνό μέ τήν ζωή του.

Στά χρόνια τοῦ «Ὁδοιπορικοῦ» ἀνεβήκαμε Ὄλυμπο, Κίσσαβο, Πάρνωνα, Παρνασσό, Ψηλορείτη, Γκιώνα, Ταΰγετο, Καντήλι, Καϊμακτσαλάν, Ἐρύμανθο, Μαίναλο, βουνά ὄμορφα, δύσκολα, ἀλλά πάντα ὡς ὁμάδα, ποτέ κατά μόνας. Ὁ Σπῦρος Ράνης, στά ὀγδόντα-φεύγα του, πῆγε μόνος στήν Πάρνηθα, Ἰανουάριο, γλίστρησε, ἔπεσε καί ἔμεινε τρεῖς νύχτες μέ σπασμένα πόδια καί πλευρά, σέ μιά χαράδρα. Κι ἄν δέν ἦταν τά δύο βέλγικα λυκόσκυλά του νά τόν ζεσταίνουν κι ἄν, τό τρίτο βράδυ, ἐνῷ εἶχε ἀρχίσει νά βλέπει τήν πανσέληνο καί νά λέει «τί ὡραῖος, ἥσυχος θάνατος, μέσα στήν φύση», ἄκουσε τίς οἰμωγές του ἕνας μοναχός, ἀπό τήν γειτονική Μονή καί τόν ἔσωσε ἡ ΕΜΑΚ. Βεβαίως, ὁ ἀγνωστικιστής Σπῦρος Ράνης ἔγινε μέγας δωρητής τῆς Μονῆς καί κατάλαβε –ἔστω καί ἀργά– ὅτι «στό βουνό δέν ἀνεβαίνεις ποτέ μόνος»…

Γι’ αὐτό καί μοῦ προκάλεσε ἀλγεινή ἐντύπωση τό ὅτι ἡ ὁμάδα τοῦ Φυσιολατρικοῦ Ὁμίλου Πειραιῶς (ΦΟΠ), στήν ὁποία ἀνῆκε ὁ ἡλικίας 74 ἐτῶν συνοδοιπόρος τους, τόν ἄφησε μόνο του σέ κάποιο σημεῖο τῆς διαδρομῆς. «Πηγαίνετε ἐσεῖς, ἐγώ θά σᾶς περιμένω νά γυρίσετε» φέρεται νά τούς εἶπε ὁ συνοδοιπόρος τους, ὁ ὁποῖος τελικῶς ἐνετοπίσθη νεκρός σέ χαράδρα. Μά, πῶς μπορεῖς νά ἀφήσεις μόνο, στό βουνό, μέσα σέ χειμῶνα βαρύ, ἕναν ἄνθρωπο σέ αὐτή τήν ἡλικία, πού σοῦ λέει ὅτι λόγῳ κοπώσεως δέν μπορεῖ νά συνεχίσει; Ἡ ὁμάδα ἔχει ὑποχρέωση ἤ νά ματαιώσει τήν πορεία πρός τόν προορισμό ἤ νά ἀφήσει ἕνα-δύο μέλη μαζί μέ τόν συνοδοιπόρο, ὥστε ἐάν παρουσιάσει κάποιο πρόβλημα νά προβοῦν ἀμέσως στίς δέουσες ἐνέργειες. Τά κάναμε ἐμεῖς αὐτά, τότε, χωρίς «κινητά» καί «GPS» καί δέν τά ἔκαναν σήμερα, πού τά σύγχρονα μέσα ἐπιτρέπουν πολύ πιό εὔκολα τήν ἐπικοινωνία μέ τίς Ἀρχές;

Δέν ἀφήνεις ἕναν ἄνθρωπο κουρασμένο μονάχο του στό βουνό, χειμωνιάτικα. Ὁ ἀρχηγός τῆς ἀποστολῆς (οἱ ἀποστολές –πρέπει νά– ἔχουν πάντοτε ἀρχηγό, ὁ ὁποῖος καί ἔχει τήν εὐθύνη τῆς ὁμάδας) συνήθως ἀποφασίζει τήν διακοπή τῆς προσπάθειας καί ἡ παρέα (ἄν δέν εἶναι συγκροτημένη ἡ παρέα, μήν πηγαίνεις στό βουνό) ἐπιστρέφει πίσω, ἔχοντας πάντα τήν προσοχή στραμμένη σέ ἐκεῖνον πού δέν αἰσθάνθηκε καλά καί ἀναγκάσθηκε νά ἐγκαταλείψει. Δέν εἶναι ἀγῶνας δρόμου σέ στάδιο ἡ ὀρειβασία, πού κάποιος θά κουραστεῖ, θά ἐγκαταλείψει καί θά τόν φροντίσουν οἱ τραυματιοφορεῖς καί οἱ ἰατροί. Ἡ ὁμάδα σταματᾶ (ἀφῆστε πού πρέπει νά ἔχει μαζί της φάρμακα γιά κάθε ἐνδεχόμενο) καί φροντίζει γιά τήν ἀσφαλῆ ἐπιστροφή τοῦ συνοδοιπόρου πού παρουσίασε πρόβλημα κοπώσεως. Δέν θά φύγει ἀπό τήν θέση του τό βουνό, θά τό ἀνέβει ἡ ὁμάδα μιάν ἄλλη φορά. Ἔτσι λειτουργούσαμε ἐμεῖς, ἔτσι, νομίζω, πρέπει νά λειτουργοῦν καί σήμερα οἱ ὁμάδες. Τό βουνό δέν εἶναι παιγνίδι, κρύβει κινδύνους, πού –ὅπως ἀπεδείχθη γιά μιά ἀκόμη φορά– μπορεῖ νά κοστίσουν πολύ ἀκριβά.