Τό ποδόσφαιρο ὡς «συνδρομητικό ἀγαθό»…

Διαβάζω τά ρεπορτάζ, τά ὁποῖα ἀναφέρονται στήν ἐξάρθρωση μιᾶς (ἀκόμη) «Ἐγκληματικῆς Ὀργάνωσης».

Αὐτήν τήν φορά δέν πρόκειται γιά γηπεδική βία, οὔτε γιά ἐμπόριο ἀπαγορευμένων οὐσιῶν. Δέν πρόκειται γιά «Τσιγαράδες», ἀπό ἐκείνους πού διανέμουν παρανόμως τόν καρκίνο, τόν ὁποῖο οἱ μεγάλες πολυεθνικές καπνοβιομηχανίες διανέμουν νομίμως καί πανάκριβα!

Αὐτή τήν φορά πρόκειται γιά «Ἐγκληματική Ὀργάνωση», ἡ ὁποία «ἔσπασε» τίς πλατφόρμες, οἱ ὁποῖες μεταδίδουν συνδρομητικά τηλεοπτικά προγράμματα. Κι ἀπ’ ὅ,τι διάβασα οἱ «πλατφόρμες» πρέπει νά εἶχαν ζημιά δεκάδων ἑκατομμυρίων εὐρώ. Ἄν κατάλαβα καλά, ἡ «ὀργάνωση», ἔναντι ποσοῦ ἐμφανῶς μικρότερου ἐκείνου τό ὁποῖο λαμβάνουν οἱ «πλατφόρμες», χορηγοῦσε στούς «συνδρομητές» της μηχανήματα μέσῳ τῶν ὁποίων μποροῦσαν νά παρακολουθοῦν ταινίες καί «ἀθλητικά», δηλαδή τά δημοφιλέστερα προγράμματα πού προφέρουν ‒ἐπί χρήμασι‒ οἱ «πλατφόρμες». Φυσικά, ἀπό τήν στιγμή πού οἱ «πλατφόρμες», οἱ ὁποῖες εἶναι πλέον πολυεθνικές ἐπιχειρήσεις, συνάπτουν συμφωνίες μέ τίς ἀρχές τῶν χωρῶν στίς ὁποῖες στέλνουν τό σῆμα τους, ἔχουν τήν ἀποκλειστικότητα τῆς προβολῆς τῶν προγραμμάτων, γιά τά ὁποῖα, νομίζω, καταβάλλουν πνευματικά δικαιώματα. Κι απ’ ὅ,τι μαθαίνω, τά ὑψηλότερα ποσά καταβάλλονται σέ ἀθλητικές ἀνώνυμες ἑταιρεῖες, οἱ ὁποῖες ἔχουν πλέον ἀντικαταστήσει τούς παραδοσιακούς «Συλλόγους» καί ἔχουν μεταβάλει τό «λαϊκότερο σπόρ», τό ποδόσφαιρο, σέ ἕνα ἐξοργιστικά πανάκριβο θέαμα.

Φυσικά, οὐδεμία σχέση ἔχει ‒ἄς ποῦμε‒ ὁ Παναθηναϊκός πού ὑπῆρχε πρίν ἀπό μερικά χρόνια, μέ τήν ἑταιρεία πού ἐκμεταλλεύεται τό σῆμα τοῦ Συλλόγου. Καί ἴσως θά ἔπρεπε ὁ ὕμνος «Σύλλογος μεγάλος», πού ἔγραψαν ὁ Γιῶργος Μουζάκης καί ὁ Γιῶργος Οἰκονομίδης καί τόν τραγούδησε ὁ Γιάννης Βογιατζῆς, νά καταργηθεῖ καί νά υἱοθετηθεῖ ὡς ὕμνος τῆς Α.Ε. πού ἔχει σῆμα τό «τριφύλλι» τό τραγούδι τοῦ Διονύση Σαββόπουλου: «Σ’ εὐχαριστῶ, ὦ, Ἑταιρεία»… Καθόμουν, λοιπόν καί σκεπτόμουν τί θά ἔλεγε ὁ ‒ὅποιος‒ συνήγορος ὑπερασπίσεως τῶν «Ἐγκεφάλων» τῆς «ἐγληματικῆς ὀργάνωσης», ἡ ὁποία ἐπέτρεπε σέ κάποιες χιλιάδες ὀπαδούς ὁμάδων, ἔναντι μικροτέρου ποσοῦ ἀπό ἐκεῖνο πού ζητοῦν οἱ «πλατφόρμες», νά ἀπολαμβάνουν τό ποδόσφαιρο, τό «λαϊκό» ἄθλημα, πού λάτρεψαν καί ὕμνησαν μεγάλοι συγγραφεῖς.

Γιά σκεφτεῖτέ το καλά. Τό λαϊκότερο τῶν σπόρ, ἐκεῖνο πού ὑπηρέτησαν οἱ μεγάλοι παῖκτες, ὁ Πελέ, ὁ Μπάνκς, ὁ Γιασίν, ὁ Κρόιφ, ὁ Ἐουσέμπιο, ὁ Ντένις Λόου, ὁ Τζώρτζ Μπέστ, ἔχει περάσει στά χέρια τῶν πολυεθνικῶν. Ἱστορικοί σύλλογοι ἀνήκουν σέ «φάντς» ἤ χρησιμοποιοῦνται ἀπό ἐπιχειρηματίες ὡς «κλειδιά» γιά νά ἀνοίγουν ἄλλες πόρτες ἤ νά ἐξασφαλίζουν «τήν ἡσυχία τους», οὀχυρωνόμενοι πίσω ἀπό τίς χιλιάδες ἤ τά ἑκατομμύρια τῶν ὀπαδῶν. Ποιός δέν θυμᾶται τόν Καβαλιέρε Σίλβιο Μερλουσκόνι, πού μέσῳ τῆς «Μίλαν» ἀπέκτησε δημοφιλία καί ἀναγνώριση τέτοια, πού τόν ἔφερε ‒ἔπειτα ἀπό ἐκλογές‒ στό ἀξίωμα τοῦ πρωθυπουργοῦ!

Ἔτσι εἶναι σήμερα τά πράγματα. Τό ποδόσφαιρο, ἡ ἀθλοπαιδιά τῆς ἀλάνας, τῆς γειτονιᾶς, διανέμεται μέσα ἀπό πλατφόρμες ὡς «συνδρομητικό πακέτο». Φυσικά, αὐτό δέν εἶναι παράξενο. Τό παράξενο θά ἦταν νά εἶναι χαμηλό τό (πανάκριβο) εἰσιτήριο στά γήπεδα καί νά προβάλλονται οἱ μεγάλοι ἀγῶνες δωρεάν ἀπό τά ἐθνικά τηλεοπτικά δίκτυα. Ἀλλά τότε δέν θά ὑπῆρχαν «πλατφόρμες» καί δέν θά διεκινοῦντο δισεκατομμύρια στό ποδόσφαιρο.

Θά ἦταν καλύτερα, ἀλλά δέν εἶναι…