Τό ποδόσφαιρο, ἡ πολιτική καί ἡ διπλωματία

Φυσικά καί δέν ἔχει θέση ἡ πολιτική στόν ἀθλητισμό. Ἐπειδή, ὅμως, τό ἐπαγγελματικό ποδόσφαιρο δέν εἶναι ἀθλητισμός, ἀλλά ἐπιχειρήσεις, ἡ πολιτική ἐπιδιώκει –καί κατορθώνει– νά τό ἐπηρεάζει!

Δέν εἶναι, λοιπόν, νεαρός καί ἄπειρος «ποδοσφαιράνθρωπος» ὁ νέος τεχνικός τοῦ Παναθηναϊκοῦ Φατίχ Τερίμ. Εἶναι ὁ ἐκλεκτός τῆς τουρκικῆς Ποδοσφαιρικῆς Ὁμοσπονδίας, εἶναι προσωπικός φίλος τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν, εἶναι –ὅπως καί ἄν τό δεῖ κανείς– ἕνας ἄνθρωπος δημοφιλής ἀλλά καί ἐπιδραστικός στήν σημερινή Τουρκία. Γιά τόν λόγο αὐτό, καλό θά ἦταν νά τοῦ ποῦν ἐκεῖνοι πού τόν ἐπέλεξαν, ὅτι ἡ Ἑλλάς καί ἡ Τουρκία δέν «μοιράζονται τήν ἴδια θάλασσα».

Δέν ὑπάρχει θάλασσα τήν ὁποία «μοιραζόμαστε» ἐμεῖς μέ τούς γείτονές μας. Τό ποῦ ἀνήκει ἡ κάθε θάλασσα, ἀναφέρεται σαφῶς στίς διεθνεῖς συνθῆκες, τίς ὁποῖες ἔχουν ὑπογράψει οἱ δύο χῶρες καί καλό θά ἦταν νά τό ὑπενθυμίσουν αὐτό στόν –κατά τά ἄλλα ἐπιτυχημένο καί ἄξιο– Τοῦρκο ἀθλητικό παράγοντα. Φυσικά, κανείς δέν λέει ὅτι κακῶς ἐπελέγη ἀπό τόν Παναθηναϊκό Τοῦρκος προπονητής. Καί οἱ Τοῦρκοι ἔχουν ἐπιλέξει καί καλοπληρώνουν Ἕλληνες ποδοσφαιριστές, οἱ ὁποῖοι, μάλιστα, εἶναι ἀρκετά δημοφιλεῖς στίς ὁμάδες τους. Ἔχουν, ἐπίσης, κατά καιρούς προσληφθεῖ καί Ἕλληνες ἀθλητικοί συνεργάτες σέ ὁμάδες τῆς Τουρκίας.

Ἄς μήν ξεχνᾶμε, δέ, ὅτι ὁ περίφημος «Λευτέρ», ὁ Λευτέρης Ἀντωνιάδης (Λευτέρ Κιουτσούκ Ἀντωνιάδης) ἦταν ὁ Ρωμῃός πού ἔπαιξε πολλά χρόνια στήν Φενερμπαχτσέ καί λατρεύθηκε ἀπό τούς ὀπαδούς της, μέχρι νά πάρει μετεγγραφή στήν ΑΕΚ, στήν ὁποία –λόγῳ τραυματισμοῦ– ἔκλεισε ἀδόξως τήν καρριέρα του.

Καλῶς νά ἔλθουν, λοιπόν, ὁ Φατίχ Τερίμ, ὁ Ἐργκίν Ἀταμάν, ὅπως παλαιότερα εἶχαν ἔλθει καί ἔπαιξαν στήν χώρα μας οἱ Ἐρόλ Μπουλούτ, Τζίμι Ντουρμάζ, Τουμέρ Μετίν, Ντενίζ Μπαϊκαρᾶ, Φατίχ Ἀκιέλ, Κόλιν Καζίμ, Ἐμρέ Μόρ, Ὀκάν Γιλμάζ, Ἀχμέτ Ἐρκγίν. Τούς περισσότερους Τούρκους ποδοσφαιριστές εἶχε φέρει ὁ Ὀλυμπιακός. Δέν εἶναι, λοιπόν, «νέο φροῦτο» γιά τήν ἑλληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα οἱ ἐκ Τουρκίας μετεγγραφές.

Ἁπλῶς, ἡ ἀναφορά τοῦ νέου προπονητοῦ τοῦ Παναθηναϊκοῦ γιά «τήν ἴδια θάλασσα, πού μοιραζόμαστε», ὅπως καί κάποιοι χαιρετισμοί τοῦ ἐν λόγῳ κυρίου μέ τό σῆμα τῶν «Γκρίζων Λύκων», προκάλεσαν ἀπορίες καί συνειρμούς.

Ὅπως δέν εἶναι μυστικό ὅτι πολλοί Ἕλληνες ποδοσφαιριστές ἀγωνίζονται σέ τουρκικές ὁμάδες, μέ πρῶτο τόν ἀρχηγό τῆς Ἐθνικῆς μας Τάσο Μπακασέτα, ὁ ὁποῖος, μαζί μέ τόν Δημήτρη Κουρμπέλη, ἀγωνίζονται στήν ὁμάδα τῆς Τραπεζοῦντος, στήν ὁποία ἀγωνίσθηκαν, ἐπίσης, ὁ Μανώλης Σιώπης καί ὁ Ἀβραάμ Παπαδόπουλος.

Στήν Τουρκία ἔπαιξαν ἀκόμη οἱ Γιῶργος Τζαβέλας, Γιάννης Μανιάτης, Δημήτρης Κολοβός, Δημήτρης Πέλκας, Κώστας Μήτρογλου καί Ἀλέξανδρος Τζιώλης, ἐνῷ σήμερα παίζουν ὁ Δημήτρης Κολοβέτσιος, ὁ Δημήτρης Γούτας, ὁ Τάσος Χατζηγιοβάννης, ὁ Χάρης Χαρίσης, ὁ Εὐθύμιος Κουλούρης καί ὁ Χάρης Κατράνης.

Μέ ἄλλα λόγια, δηλαδή, τό ποδόσφαιρο ἔχει προηγηθεῖ τῆς διπλωματίας καί τῶν πολιτικῶν καί ἔχει ἀναπτύξει σχέσεις φιλίας καί συνεργασίας μέ τούς γείτονες.

Δικαίωμα, λοιπόν, τοῦ κάθε ἰδιοκτήτη ποδοσφαιρικῆς ἑταιρείας νά προσλαμβάνει ὅποιον θέλει, ἐφ’ ὅσον οἱ νόμοι τό ἐπιτρέπουν. Ἁπλῶς, καλό θά εἶναι νά ὑπενθυμίζουν σέ κάποιους νά ἀφήνουν τίς «κουτοπονηριές» τῆς ἀνατολίτικης πολιτικῆς κατά μέρος καί νά κοιτάξουν μόνο τό ποδόσφαιρο…