Τό Λιμενικό Σῶμα καί ἡ πρόκληση τῆς νέας ἡγεσίας

Ἄς ποῦμε τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους, αὐτήν τήν στιγμή τό Λιμενικό Σῶμα δέν ἔχει ὑπεροπλία ἔναντι τῶν ἀπέναντι «συμμάχων» μας.

Οἱ Τοῦρκοι, ἐκτός ἀπό τά τέσσερα μεγάλα σκάφη (τά λεγόμενα ἑπτακοσάρια) μέ ἑλικοδρόμιο καί ἑλικόπτερο, διαθέτουν καί μία πλειάδα μικρῶν καί εὐέλικτων σκαφῶν, τά ὁποῖα ἁλωνίζουν τό Αἰγαῖο καί τήν Μαύρη Θάλασσα, ἐνῷ τά μεγαλύτερα τά προορίζουν γιά πλόες στήν Ἀνατολική Μεσόγειο.

Χαρακτηριστικό εἶναι τό ὅτι τό 2016 ὑπῆρχαν 194 λιμενικές ἀρχές στήν ξηρά καί σήμερα ἔχουν αὐξηθεῖ σέ 214! Πῶς εἶναι δυνατόν νά στελεχώσεις τόσες ὑπηρεσίες καί μάλιστα ὅταν κάθε χρόνο φεύγουν 100 στελέχη καί μπαίνουν στό Σῶμα μόλις ὀγδόντα;

Αὐτήν τήν στιγμή ὑπάρχουν ΚΕΠ σέ κάθε σημεῖο τῆς χώρας. Ἐκεῖ, λοιπόν, θά μποροῦσαν νά περάσουν οἱ γραφειοκρατικές ἁρμοδιότητες τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος καί τό Λιμενικό νά γίνει Ἀκτοφυλακή. Δηλαδή νά συρρικνωθεῖ στήν ξηρά, ὅπου δέν χρειάζεται καί τόσο, καί νά ἐνισχυθεῖ στήν θάλασσα, πού εἶναι ὁ φυσικός του χῶρος!

Κάτι τέτοιο, ὅμως, θέλει νά παραμερισθοῦν τά ὅποια μικρο-συμφέροντα καί νά μήν ἀκουσθοῦν οἱ παρεμβάσεις τῶν συνδικαλιστῶν.

Οἱ Τοῦρκοι ἵδρυσαν τήν Ἀκτοφυλακή τοθς τό 1982 καί γνωρίζουν ὅτι ἡ ἐθνική κυριαρχία παίζεται σήμερα στήν θάλασσα.

Βγάζουν ἕνα ἀπό τά μεγάλα τους σκάφη καί κάνει «τούρ» στό Αἰγαῖο, φτάνοντας μέχρι ἀνοιχτά τῆς Σκύρου. Ἐκεῖ βλέπει ἕνα βαπόρι μέ –ἄς ποῦμε– μέ σημαία Παναμᾶ. Ὁ κυβερνήτης τῆς τουρκικῆς ἀκταιωροῦ μιλᾶ στόν πλοίαρχο, τοῦ ζητᾶ τά στοιχεῖα καί τήν πορεία του, καί τοῦ λέι ὅτι «εἴμαστε ἡ τουρκική ἀκταιωρός “τάδε” καί ἄν χρειαστεῖτε βοήθεια, μιλῆστε μαζί μας.»

Βεβαίως, αὐτό δέν εἶναι νόμιμο, ἀλλά μέ τόν τρόπο αὐτό, τοῦ σφετερισμοῦ τοῦ δικαιώματος «Ἐρεύνης καί Διασώσεως», καθώς ἡ συνομιλία αὐτή θά περάσει σέ διάφορα ἡμερολόγια, συντελεῖται μιά ὕπουλη προσπάθεια «γκριζαρίσματος» τῆς περιοχῆς στήν ὁποία ἐμεῖς δέν ἔχουμε τά ἀπαιτούμενα μέσα καί τά ἀπαραίτητα καί ἐκπαιδευμένα στελέχη γιά συχνή παρουσία, ὥστε νά ἐπιβάλουμε τήν ἐνάλια ἐθνική μας κυριαρχία ἐν καιρῷ εἰρήνης.

Φυσικά, τό Λιμενικό Σῶμα δέν εἶναι Πολεμικό Ναυτικό, ἀλλά ἔχει ἀποστολή προστασίας τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας ἐν καιρῷ εἰρήνης. Καί εἶναι ὀδυνηρό νά χάνεις «στά σημεῖα» τόν ἀγῶνα γιά τήν προστασία αὐτῆς τῆς κυριαρχίας ἐν καιρῷ εἰρήνης. Ἐν καιρῷ πολέμου, δέν ὑπάρχουν «γκρίζες ζῶνες», τόν λόγο ἔχουν τά πολεμικά σκάφη. Ἐν καιρῷ εἰρήνης, ὅμως, εἶναι ἄδικο νά διακυβεύεται ἡ ἐπιβολή τοῦ ἐθνικοῦ δικαίου, ἡ ἐθνική μας κυριαρχία, ἐπειδή ἡ δική μας Ἀκτοφυλακή διαθέτει τό μεγαλύτερο κομμάτι τῶν στελεχῶν της στήν στεριά καί ὄχι τήν θάλασσα.

Ἄν συρρικνωθεῖ τό Λιμενικό στήν ξηρά, τότε θά φανεῖ ὅτι τά στελέχη φθάνουν καί περισσεύουν καί εὔκολα θά βρεθοῦν τά πληρώματα γιά τά «ὀγδοντάριά» τά ὁποῖα θά παραγγελθοῦν καί θά χρειάζονται 35 μέλη πληρώματος ἀνά τρεῖς βάρδιες!

Καί κάτι ἀκόμη. Οἱ Τοῦρκοι κατασκευάζουν τά σκάφη τῆς Ἀκτοφυλακῆς τους στά δικά τους Ναυπηγεῖα. Ἐμεῖς πόσα σκάφη ἔχουμε παραγγείλει σέ δικά μας; Κάποια τμήματα τῶν «Belharra» κατασκευάζουμε σέ κάποια ναυπηγεῖα καί τό θεωροῦμε ἐπίτευγμα!