Τό ξύλο… ἔλειπε

Τετάρτη, 30 Ἰουλίου 1958

Ο ΚΟΣΜΟΣ
ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΑΓΑΜΕ

Γράφει ἡ «Μιλλιέτ» περί τῆς συνομιλίας τοῦ Ἕλληνος πρεσβετοῦ κ. Πεσμαζόγλου μετά τοῦ ὑπ. τῶν Ἐξωτερικῶν Ζορλοῦ εἰς τήν τραπεζαρίαν τοῦ ξενοδοχείου «Χίλτων»: «Ἐξερχόμενος τοῦ ξενοδοχείου ὁ Ἕλλην πρεσβευτής ἠκούσθη λέγων, Ἑλληνιστί, εἰς τόν Γεν. Πρόξενον: “Μόνο ξύλο, πού δέν ἐφάγαμε!…”». Καί, ναί μέν, ἀπό τῆς 6ης Σεπτεμβρίου 1955 ἡ Ἑλλάς τρώγει συνεχῶς ξύλο ἀπό τούς Τούρκους, χάριν τῶν ψήφων… τῆς ἐν Θρᾴκη μειονότητος. Ἀλλά τί ἔγραψεν περί τῶν ὅσων… κατάπιεν, εἰς τήν τραπεζαρίαν»;

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ
ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΝ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΝ ΕΙΣ ΥΠΑΤΗΝ

Τό Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ ἐπεκύρωσε δημοπρασίαν διά τήν ἀνέγερσιν τουριστικοῦ ξενοδοχείου εἰς τήν περιφέρειαν Ὑπάτης, μέ προϋπολογισθεῖσαν δαπάνην 11.000.000 δραχμῶν. Τό νέον τοῦτο ξενοδοχεῖον θά διαθέτει 78 κλίνας, ἑστιατόριον δι’ ἑκατόν ἄτομα, μπάρ, σαλόνια, αἴθουσαν γυμναστικῆς, ἰδιαίτερα ντούς κ.λ.π., θά καταταχθῇ δέ εἰς τήν Α΄ κατηγορίαν.

Αἱ ἐργασίαι ἀνεγέρσεως θ’ ἀρχίσουν ἐντός τοῦ Αὐγούστου.

Απόψεις

Ἡ «ἐγκάρδιος συνεννόησις» ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στήν Κρήτη στό φῶς τῆς Ἐξεταστικῆς

Εφημερίς Εστία
Τό Μαξίμου κλητεύει τόν κουμπάρο τῆς οἰκογενείας Μητσοτάκη ξανά, μετά τίς ἀποκαλύψεις γιά συνεργασία του μέ στέλεχος τῆς Χαριλάου Τρικούπη! Ἡ στρατηγική τοῦ συμψηφισμοῦ δείχνει τήν παρασκηνιακή ἕνωση δύο συστημάτων γιά τήν διανομή τῆς «πίτας» – Ἀπό τήν κοινή ὑποψηφιότητα στήν Περιφέρεια ἕως τόν συντονισμό στούς συνεταιρισμούς

Ἡ ὀσμή τοῦ «στημένου»

Μανώλης Κοττάκης
Κορυφαῖο πρόσωπο τοῦ δημόσιου βίου μοῦ περιέγραφε πρόσφατα πῶς γίνεται τό ξέπλυμα μαύρου χρήματος μέσῳ λαχείων σέ μία βαλκανική χώρα.

Υἱοθετῶντας τήν ὑπερβολή καί χάνοντας τήν οὐσία

Δημήτρης Καπράνος
Μεγάλωσα σέ ἕνα σπίτι πού σεβόταν τίς παραδόσεις καί τίς κρατοῦσε.

Σάββατον, 27 Νοεμβρίου 1965

Πρό 60 ἐτῶν
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΡΦΑΝΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Ἐλέγχεται γιά μαῦρο χρῆμα καί δηλώνει κέρδη στό τζόκερ

Εφημερίς Εστία
Καί κατά δήλωσίν της, παραμένει μέλος τῆς Νέας Δημοκρατίας – Συνεχίζεται πλέον ὁ διασυρμός τῆς παρατάξεως στήν Ἐξεταστική – Μετά τά λαχεῖα Στρατάκη καί τήν ἐπιδεικτική ἀπουσία «Φραπέ»