Τό ξύλο… ἔλειπε

Τετάρτη, 30 Ἰουλίου 1958

Ο ΚΟΣΜΟΣ
ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΑΓΑΜΕ

Γράφει ἡ «Μιλλιέτ» περί τῆς συνομιλίας τοῦ Ἕλληνος πρεσβετοῦ κ. Πεσμαζόγλου μετά τοῦ ὑπ. τῶν Ἐξωτερικῶν Ζορλοῦ εἰς τήν τραπεζαρίαν τοῦ ξενοδοχείου «Χίλτων»: «Ἐξερχόμενος τοῦ ξενοδοχείου ὁ Ἕλλην πρεσβευτής ἠκούσθη λέγων, Ἑλληνιστί, εἰς τόν Γεν. Πρόξενον: “Μόνο ξύλο, πού δέν ἐφάγαμε!…”». Καί, ναί μέν, ἀπό τῆς 6ης Σεπτεμβρίου 1955 ἡ Ἑλλάς τρώγει συνεχῶς ξύλο ἀπό τούς Τούρκους, χάριν τῶν ψήφων… τῆς ἐν Θρᾴκη μειονότητος. Ἀλλά τί ἔγραψεν περί τῶν ὅσων… κατάπιεν, εἰς τήν τραπεζαρίαν»;

ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ
ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΝ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟΝ ΕΙΣ ΥΠΑΤΗΝ

Τό Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ Ὀργανισμοῦ Τουρισμοῦ ἐπεκύρωσε δημοπρασίαν διά τήν ἀνέγερσιν τουριστικοῦ ξενοδοχείου εἰς τήν περιφέρειαν Ὑπάτης, μέ προϋπολογισθεῖσαν δαπάνην 11.000.000 δραχμῶν. Τό νέον τοῦτο ξενοδοχεῖον θά διαθέτει 78 κλίνας, ἑστιατόριον δι’ ἑκατόν ἄτομα, μπάρ, σαλόνια, αἴθουσαν γυμναστικῆς, ἰδιαίτερα ντούς κ.λ.π., θά καταταχθῇ δέ εἰς τήν Α΄ κατηγορίαν.

Αἱ ἐργασίαι ἀνεγέρσεως θ’ ἀρχίσουν ἐντός τοῦ Αὐγούστου.

Απόψεις

ΗΠΑ: Ἡ νίκη στίς ἐνδιαμέσους ἐκλογές δέν ἀρκεῖ γιά τούς Δημοκρατικούς

Εφημερίς Εστία
Ἡ δυσαρέσκεια γιά τό κόστος ζωῆς τούς ἐνισχύει, ἀλλά ἡ πιθανή ἀνάκτησις τοῦ ἐλέγχου τοῦ Κογκρέσσου δέν φθάνει ὥστε νά ὑπάρξει ἄμεσος ἀνακούφισις γιά τά ἀμερικανικά νοικοκυριά

Οἱ μέρες τοῦ ’31 πού ἔστρωσαν τόν δρόμο γιά τήν Κατοχή καί τό Ὁλοκαύτωμα στήν Θεσσαλονίκη

Εφημερίς Εστία
«Ἑκούσιο πάθος καί πυρετός καθ’ ἕξιν» εἶναι γιά τόν πεζογράφο καί δημοσιογράφο τῆς Θεσσαλονίκης τό μυστήριο τῆς ἔμπνευσης καί τοῦ γραψίματος.

Οἱ «Ἵπποι τοῦ Ἁγίου Μάρκου»: Ἕνα ταξίδι ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη στήν Βενετία

Εφημερίς Εστία
Τέσσερα χάλκινα ἄλογα, αἰῶνες Ἱστορίας καί ἕνα ταξίδι πού συνδέει τήν Ἀρχαιότητα, τό Βυζάντιο, τήν Βενετία καί τόν Ναπολέοντα

Συμβαίνουν καί ἀλλοῦ, ἀλλά χωρίς κραυγές

Δημήτρης Καπράνος
Ἡ σιδηροδρομική τραγωδία (ἡ δεύτερη μέσα σέ λίγους μῆνες) στήν Ἱσπανία καλό θά εἶναι νά μᾶς διδάξει μερικά πράγματα

Ἐργαστήριο παραγωγῆς… Ἑλληνισμοῦ τό Κέντρο Πολιτισμοῦ Τασκένδης

Εφημερίς Εστία
«Δάκρυσα ἀπό τήν συγκίνηση, ὅταν στήν γιορτή τῆς 25ης Μαρτίου τραγούδησαν τό “Ἡ Ἑλλάδα ποτέ δέν πεθαίνει”. Τότε, στήν πρόβα, τρελλάθηκα. Δάκρυσα»