ΤΟ «ΑΔΙΚΟ»

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 16 Ἰανουαρίου 1925

Κἄποιος ἀναγνώστης μου, ἀναφερόμενος εἰς τήν παροιμίαν, ποῦ δέεται εἰς τόν Θεόν νά μᾶς προφυλάττῃ ἀπό τό «ἄδικο», μοῦ διηγεῖται σχετικῶς ἕνα ἐξωφρενικόν ἐπεισόδιον, διαδραματισθέν, πρό ὀλίγων ἡμερῶν, εἰς βάρος γνωστῆς Ἀθηναϊκῆς οἰκογενείας καί τοῦ ὁποίου αἱ συνέπειαι ὀλίγον ἔλειψε νά γίνουν τραγικαί. Διά τήν ἀκρίβειαν τῆς ἀφηγήσεως, προτιμῶ ν’ ἀντιγράψω ἀπό τήν ἐπιστολήν τοῦ ἀναγνώστου μου τήν ξηράν ἔκθεσιν τῶν γεγονότων:

«Ὁ υἱός τοῦ κ. Π, εἰκοσαετής τήν ἡλικίαν, εἶχε συνδεθῇ πρό πολλοῦ μέ μίαν δεσποινίδα τῆς αὐτῆς σχεδόν ἡλικίας. Αἱ σχέσεις των ὅμως ἔμελλον νά διακοποῦν δι’ ἄγνωστον αἰτίαν, σχετικήν ὁπωσδήποτε πρός τήν ἐλαφρότητα τῆς ἡλικίας των. Ἔκτοτε παρήῆλθεν ἀρκετός καιρός. Πρό ἡμερῶν, ἡ οἰκογένεια τοῦ κ. Π ἐδέχθη τήν ἐπίσκεψιν ἤ μᾶλλον τήν ἐπίθεσιν τῶν συγγενῶν τῆς δεσποινίδος, οἱ ὁποῖοι, σταθμεύσαντες πρό τῆς ἐξωθύρας τοῦ σπιτιοῦ, ὕβριζαν καί ἀπειλοῦσαν διά θανάτου τόν υἱόν τοῦ κ. Π. Ἡ σύζυγος τοῦ κ. Π, ματαίως προσεκάλεσε τούς κυρίους νά εἰσέλθουν καί κανονίσουν τάς τυχόν ὑπαρχούσας διαφοράς, κρυφά ἀπό τούς περιέργους, πού εἶχον συναχθῇ. Ὄχι μόνον δέν κατώρθωσε τίποτε, ὄχι μόνον ἐστολίσθη μέ τάς χειροτέρας ὕβρεις, ἀλλ’ οὔτε κἄν ἠννόησε τό αἴτιον τῆς τοιαύτης στάσεως τῶν κυρίων συγγενῶν, οἱ ὁποῖοι, ἐν τέλει, ὑπεχώρησαν, διά νά ἐπανέλθουν, σέ λιγάκι, δριμύτεροι καί συνοδευόμενοι, αὐτήν τήν φοράν, ἀπό ἕνα χωροφύλακα. Ὁ κ. Π, ὅστις εἶχεν ἐν τῷ μεταξύ ἐπιστρέψει τῆς ἐργασίας του, ἔσπευσε νά ζητήσῃ τόν λόγον τῆς ἐπισκέψεως τῶν κυρίων. Φαντάζεσθε τήν ἔκπληξίν του, καί αὐτοῦ καί τῆς συζύγου του καί ὅλης τῆς οἰκογενείας, ὅταν ἤκουσαν τόν χωροφύλακα νά ζητῇ κἄποιαν δεσποινίδα, τήν ὁποίαν, ὡς ἔλεγον, ἀπήγαγεν ὁ υἱός τοῦ κ. Π. Τί εἶχε συμβῇ; Ἡ δεσποινίς, φαίνεται, τά εἶχε ψήσει μέ ἄλλον, κατά τό διάστημα τῆς διακοπῆς τῶν σχέσεών της μέ τόν υἱόν τοῦ κ. Π. Οἱ συγγενεῖς της λοιπόν, εὑρόντες κἄποιο σημείωμα, τό ὁποῖον τούς ἐπληροφοροῦσεν, ὅτι ἡ νέα εἲχεν ἀκολουθήσει τόν ἐκλεκτόν τῆς καρδιᾶς της, ἐσκέφθησαν ὅτι ὁ ἀπαγωγεύς ἦτο ὁ υἱός τοῦ κ. Π. Ἐν τῷ μεταξύ, οἱ περίεργοι ἐσχημάτιζαν ἰδέας διαφόρους εἰς βάρος τῆς οἰκογενείας τοῦ κ. Π. ὁπότε κατέφθασε κάποιο ἀνιψάκι τῆς νέας, τό ὁποῖον ἐπληροφόρησε τούς συγγενεῖς, ὅτι ἡ θεία τους εὑρέθη, καί, αὐτήν τήν στιγμήν, εἶνε νόμιμος σύζυγος ἑνός δικηγόρου.»

Ὁ ἀναγνώστης μου ζητεῖ νά μάθῃ, ἐν ἐπιλόγῳ, τί ἐχρεωστοῦσεν ὁ ἀτυχής νέος καί ἡ οἰκογένειά του νά ὑποστοῦν ὅλην αὐτήν τήν ἐνόχλησιν καί νά ἐκτεθοῦν ἴσως, ἐκτός τῆς διαπομπεύσεως, ποῦ τούς ἔγινεν, εἰς κινδύνους πιθανῶν ἀντεκδικήσεων ἐκ μέρους τῶν ἐξηγριωμένων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἐπέμεναν νά ζητοῦν τά αὐγά τῆς παροιμίας καί τῆς τιμῆς των, ὄχι ἐκεῖ, ὅπου «γεννοῦν ᾑ κόττες», ἀλλά ἐκεῖ, πού ἐνόμισαν ὅτι ἄκουσαν τά «κακαρίσματα». Θά τοῦ ἀπαντήσω μέ μίαν ἀνάλογον ἐξωφρενικήν ἱστορίαν, διαδραματισθεῖσαν, πρό ἐτῶν, εἰς βάρος κἄποιου ἀξιωματικοῦ τοῦ Π. Ναυτικοῦ, ὁ ὁποῖος, εἰς τήν ἰδικήν του περίστασιν, ὑπῆρξεν ἀκόμη ἀθωότερος ἀπό τόν νέον τοῦ προχθεσινοῦ ἐπεισοδίου.

Κἄποιο πρωί, λοιπόν, ὁ προσωπάρχης τοῦ ὑπουργείου τῶν Ναυτικῶν ἐδέχθη τήν ἐπίσκεψιν μιᾶς ἐξάλλου κυρίας, ἡ ὁποία κατήγγειλεν ὡρισμένον, σοβαρώτατον ἀξιωματικόν, ὅτι εἶχεν ἀποδημήσει εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, συμπαραλαβών μαζῆ του καί τόν ἀνήλικον υἱόν της, χωρίς τήν ἄδειαν τῆς οἰκογενείας του. Τό παιδί εἶχεν ἀφήσει τά μαθήματά του, εἶχεν ἐγκαταλείψῃ τούς γονεῖς του, πιθανόν νά εἶχε γίνει καλόγερος ἐν τῷ μεταξύ καί –τό τρομερώτερον– δέν εἶχε δώσει κανένα σημεῖον ζωῆς ἀπό τήν ἡμέραν τῆς ἐξαφανίσεώς του.

– Ἀλλά, κυρία μου –τῆς εἶπεν ὁ προσωπάρχης– ὁ ἀξιωματικός, ποῦ καταγγέλλετε, εὑρίσκεται ἐν ὑπηρεσίᾳ καί δέν εἶνε δυνατόν νά ἔχῃ ἀπουσιάσει ἄνευ ἀδείας τοῦ ὑπουργείου. Κάτι λάθος κάνετε…

– Δέν κάνω καθόλου λάθος! Ἐπέμεινεν ἡ ἔξαλλος μητέρα. Ἐξετάσατε καί θά ἰδῆτε, ὅτι ὁ ἀξιωματικός σας δέν βρίσκεται στή θέσι του. Δέν εἶνε δυνατόν νά βρίσκεται, ἀφοῦ σᾶς λέγω, ὅτι ἀπουσιάζει πρό δέκα ἡμερῶν ἀκριβῶς.

– Ἀφοῦ ἐπιμένετε, κυρία μου, θά τηλεφωνήσω στόν Ναύσταθμον καί τό πρᾶγμα θά ἐξακριβωθῇ. Ὁπωσδήποτε νά εἶσθε βέβαια, ὅτι ἄν συμβαίνῃ τέτοιο πρᾶγμα, ὁ ἀξιωματικός αὐτός θά πληρώσῃ ἀκριβά τήν λιποταξίαν του.

– Νά τηλεφωνήσετε καί θά ἰδῆτε! ἀνεστέναξεν ἡ δυστυχισμένη μητέρα.

Ὁ προσωπάρχης ἐπῆρεν τό τηλέφωνον, ἐτηλεφώνησεν εἰς τόν Ναύσταθμον καί ἡ ἀπάντησις ὑπῆρξεν, ὅτι ὁ ἀξιωματικός εὑρίσκετο εἰς τήν θέσιν του.

– Σᾶς γελοῦν, κύριε προσωπάρχα! ἐπέμεινεν ἡ κυρία. Δέν εἶνε ἐκεῖ!

– Γιά νά πεισθῆτε, κυρία μου θά τόν καλέσω τόν ἴδιον στό τηλέφωνον.

Ἐκάλεσε καί τόν ἴδιον καί παρουσιάσθη.

– Δέν λείπετε λοιπόν στόν Ἅγιον Ὄρος;

– Καλέ ποιό Ἅγιον Ὄρος, κύριε προσωπάρχα; Ὑπῆρξεν ἡ ἀπάντησις ἀπό τό ἄλλο ἄκρον σύρματος. Ὀκτώ ἡμέρες τώρα εἶμαι κλεισμένος στόν Ναύσταθμο…

Ἡ κυρία ἐπείσθη, ἐπί τέλους. Ἀλλά τί εἶχε συμβῇ. Ἁπλούστατα, ὁ νεανίας, δραπετεύσας ἐκ τῆς πατρικῆς οἰκίας πρός ἄγνωστον διεύθυνσιν, εἶχε πληροφορήσει τό σπίτι του, ὅτι μεταβαίνει εἰς τό Ἅγιον Ὄρος. Καί, διά νά ἐμπνεύσῃ ἐμπιστοσύνην εἰς τούς γονεῖς του, εἶχεν ἐκλέξει, ὡς φανταστικόν συνοδόν του τόν εὐυπόληπτον ἀξιωματικόν καί φίλον τῆς οἰκογενείας του, πλησίον τοῦ ὁποίου θά ἠμποροῦσε νά θεωρηθῇ ἐν ἀπολύτῳ ἀσφαλείᾳ.

Ὁ ἀξιωματικός εἶχε πληρώσῃ καί αὐτός, ἔστω καί μέ μίαν προσωρινήν δυσφήμησιν, τό φόρον του εἰς τήν Μοῖραν τοῦ «ἀδίκου». Πόσοι δέν τόν ἐπλήρωσαν καί δέν τόν πληρώνουν καθημερινῶς, πολύ βαρύτερα ἀκόμη;

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ