Τό 2030, ἡ νέα μεταπολίτευση

ΑΣ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ λίγο ἀπό τά πρόσωπα καί ἄς δοῦμε τήν μεγάλη εἰκόνα.

Τά πρόσωπα εἶναι τό σύμπτωμα πού ὁδηγεῖ στήν νέα ἐποχή, ὄχι ἡ νέα ἐποχή. Κάθε φορά λοιπόν πού μέ ρωτοῦν ἀπό ποῦ θά ἀντλήσει ψήφους ἕνα νέο κόμμα Σαμαρᾶ, ἕνα νέο κόμμα Τσίπρα, ἕνα νέο κόμμα Καρυστιανοῦ, ἕνα ὁποιοδήποτε νέο κόμμα, αὐτό πού ἀπαντῶ σταθερά εἶναι τό ἑξῆς: νέα κόμματα πού θά δημιουργηθοῦν μέ ὑλικά τοῦ χθές εἴτε ἀπό τήν ἀριστερά, εἴτε ἀπό τήν δεξιά, εἴτε ἀπό τήν ἀντισυστημική συνιστῶσα, εἴτε ἀπό τό κέντρο, δέν ἔχουν καμμία τύχη.

52 χρόνια μετά τήν ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας οἱ πολῖτες ἀναζητοῦν ἀπεγνωσμένα νέα πρόσωπα καί νέες ἰδέες ἔξω ἀπό τό κουτί γιά τό πῶς μπορεῖ νά ὁδηγηθεῖ ἡ χώρα καί οἱ οἰκογένειές τους στόν νέο κόσμο ἀπό τό 2030 καί μετά. Ἄρα τό ζήτημα δέν εἶναι ἄν θά ἱδρυθοῦν νέα κόμματα, ἀλλά νά μήν ἀναπαραγάγουν τίς παθογένειες τῶν παλαιῶν κομμάτων.

Τό δεύτερο πού λέω, διαβάζοντας διαγώνια τίς δημοσκοπήσεις, εἶναι ὅτι ὅλες οἱ ψῆφοι εἶναι διεκδικήσιμες ἀπό ὅλους. Καί οἱ συστημικές καί οἱ ἀντισυστημικές. Καί οἱ πατριωτικές καί οἱ κοσμοπολίτικες. Καί οἱ εὐρωπαϊκές καί οἱ ἀντιευρωπαϊκές. Καί οἱ ἀριστερές καί οἱ δεξιές. Ζοῦμε τό τέλος τῶν παρωπίδων. Αὐτό πού θά παίξει ρόλο στό μέλλον εἶναι τό ἐπιχείρημα. Οἱ πολῖτες γνωρίζουν τί ἀπορρίπτουν, ἀλλά ἀκόμα δέν ξέρουν τί υἱοθετοῦν. Ἡ χώρα θά περάσει μία μεγάλη μεταβατική φάση. Θά ζήσει προσεχῶς τό διπλό σόκ. Τό σόκ τοῦ ἀνάδελφου ἔθνους πού μέ εὐθύνη του δέν εἶναι στό μεγάλο τραπέζι τοῦ πλανήτη, καθώς πλέον δέν τήν ὑπολογίζουν ὅπως παλιά οὔτε οἱ Ἀμερικανοί οὔτε οἱ Ρῶσσοι πού μᾶς θεωροῦν ἐχθρούς, οὔτε οἱ Κινέζοι, ἐνῷ εἶναι περιτριγυρισμένο ἀπό μία θάλασσα ἐχθρῶν. Φανερῶν καί κρυφῶν. Θά ζήσει ἐπίσης τό σόκ τῆς καθολικῆς διαφθορᾶς. Γιατί αὐτή ἡ ἑπταετία, δυστυχῶς γιά τήν πατρίδα μας, δέν θά ταυτιστεῖ μέ τίς μεταρρυθμίσεις ὅπως πιστεύουν πολλοί, ἔστω κι ἄν ἔχουν γίνει μερικές, ἀλλά μέ τήν διαφθορά. Μέ τήν διάχυση τῆς διαφθορᾶς σέ ὅλο τό θεσμικό καί κοινωνικό ἐποικοδόμημα. Ἀπό τήν κορυφή ὥς τήν βάση καί ἀπό τήν βάση ὥς τήν κορυφή.

Αὐτή ἡ νέα συνειδητοποίηση ὅτι εἴμαστε χώρα πού αὐτή τήν στιγμή δέν μᾶς ὑπολογίζουν ἐνῷ λόγῳ τῆς γεωγραφίας θά ’πρεπε καί, ὅτι τό ἀποτύπωμα τῆς χώρας εἶναι ἡ διαφθορά, γκρεμίζει ἤδη τά τείχη. Τό κόμμα Σαμαρᾶ δέν ἀφορᾶ τήν δεξιά πολυκατοικία. Τό κόμμα Τσίπρα δέν ἀφορᾶ τήν ἀριστερή πολυκατοικία. Τό κόμμα Καρυστιανοῦ δέν ἀφορᾶ οὔτε τήν ἀριστερή οὔτε τήν δεξιά πολυκατοικία.

Ὑπάρχει στό κοινωνικό σῶμα ὁριζόντιος προβληματισμός ὁ ὁποῖος εἶναι ἕτοιμος νά ἐκφραστεῖ, ὑπό προϋποθέσεις βεβαίως, μέ ὁριζόντιες ὑπερβάσεις. Μέ ἐπιλογές ἀδιανόητες γιά τό παρελθόν. Μέ αὔξηση τῆς συμμετοχῆς στίς ἐκλογές Μέ πολῖτες πού στό παρελθόν κάθονταν στούς καναπέδες τους καί ἔδιναν ἀνοχή γιατί πίστευαν ὅτι ἡ ψῆφος τους δέν θά ἀλλάξει τίποτα. Ἀλλά τώρα θυμωμένοι θέλουν νά σηκωθοῦν.

Ἰσχυρίζομαι ὅτι στίς ἐκλογές πού θά γίνουν ἀπό τό 2030 καί μετά κανένα σχεδόν ἀπό τά κόμματα τῆς μεταπολιτεύσεως δέν θά κατέλθει στίς κάλπες μέ τό παλαιό του ὄνομα. Ὅλοι χῶροι θά μετασχηματιστοῦν. Πρός ποιά κατεύθυνση, εἶναι πρόωρο νά τό πεῖ κανείς, ἀλλά τό βέβαιο εἶναι ἕνα. Πολῖτες πού δέν ἐπρόκειτο ποτέ μέ βάση τά παλαιά δεδομένα νά συνυπάρξουν κάτω ἀπό τήν ἴδια πολιτική καί ἰδεολογική στέγη, καθώς τούς χώριζε ἄβυσσος ἰδεῶν, στό μέλλον θά συνυπάρξουν. Ὄχι μόνο γιατί ἡ πατρίδα μας βρίσκεται στήν ὁλοκλήρωση ἑνός πολιτικοῦ κύκλου καί στήν ἔναρξη ἑνός νέου, ἀλλά καί γιατί ὁ κόσμος ὁλόκληρος αὐτήν τήν στιγμή ἀναδιατάσσεται, ἄρα θά πρέπει νά ἀναδιαταχθοῦν πολιτικά συστήματα, κρατικοί μηχανισμοί, δυνάμεις τῆς ἀγορᾶς, διανοούμενοι, πνευματικοί θεσμοί, μέσα ἐνημερώσεως.

Θά κληθοῦμε νά ἀπαντήσουμε ὅλοι σέ βλάσφημα ἐρωτήματα μέ βάση τήν μεταπολιτευτική θέση τῆς χώρας μας στόν νέο κόσμο καί γιά τόν προσανατολισμό της. Μέ βάση τό ἐθνικό συμφέρον καί ὄχι σέ ποιά πανεπιστήμια σπούδασε ἡ πολιτική της τάξη. Καί αὐτό θά ἔχει συνέπειες καί στήν πολιτική γραμμή ἀλλά καί στήν διαμόρφωση τῶν νέων πολιτικῶν σχηματισμῶν πού θά διαπεράσουν ὁλόκληρο τό τόξο τῆς μεταπολιτεύσεως.

Στήν Εὐρώπη ἡ ὁποία πάντοτε προπορεύεται ἡμῶν πού ὑστεροῦμε καθώς δέν ζήσαμε τόν Διαφωτισμό, ἤδη αὐτό συμβαίνει καί προκαλεῖ ἔκπληξη, κι ἄς εἶναι στά σπάργανα. Θά συμβεῖ καί σέ μᾶς. Γι’ αὐτό σᾶς λέω, μέ βάση τά δεδομένα πού ἔχουμε στήν διάθεσή μας καί μέ σχετική ἀσφάλεια, τό 2030 θά εἶναι ἡ ἀφετηρία τῆς νέας μεταπολίτευσης. Μεταξύ 2026 καί 2030 θά ζήσουμε τήν μετάπλαση τοῦ πολιτικοῦ μας συστήματος, μέχρι ἔχει αὐτό νά πάρει τήν ὁριστική του μορφή. Ἡ ἐποχή θά γεννήσει νέες ἡγεσίες μακρᾶς πνοῆς.