Τί στήν εὐχή δημοσιογραφία εἶναι ἐτούτη;

Τί συμβαίνει τελικά μέ ἐμᾶς τούς δημοσιογράφους;

Ποῦ στήν εὐχή πῆγε ὅλη ἐκείνη ἡ εὐαισθησία πού διέκρινε τόν κλάδο μας; Ποῦ πῆγαν ἐκεῖνα τά «Ὄχι» πού λέγαμε στούς ἀρχισυντάκτες καί τούς διευθυντές μας ὅταν μᾶς πίεζαν νά βροῦμε φωτογραφίες τῶν πνιγμένων στά ναυάγια, νά βροῦμε φωτογραφίες τοῦ δολοφόνου μέ τήν γυναῖκα του πού ἔσφαξε, καί ἄλλα τέτοια «εὐαίσθητα», στά ὁποῖα, κάποια στιγμή, ἀποφασίσαμε νά ποῦμε «Ὄχι»; Καί τό εἴχαμε πετύχει, μέχρι πού …γίναμε πολλοί.

Μέχρι πού μπῆκε στόν χορό ἡ «ἐλεύθερη» ραδιοφωνία καί τηλεόραση καί τρέχαμε νά μαζέψουμε τίς κασέτες Κοσκωτᾶ πού ἄφηναν οἱ Ὑπηρεσίες σέ καλάθια ἀχρήστων κι ἐμεῖς τίς μεταδίδαμε χωρίς κἄν νά ἀκούσουμε ἀπό πρίν τό περιεχόμενό τους! Εἶχε ἀρχίσει ὁ «ὑγιής ἀνταγωνισμός», καί χανόταν ἡ μπάλλα!

Θυμᾶμαι ὅταν εἶπα τό πρῶτο μου «ὄχι» στόν Σαράντο Σαραντάκο, ἀρχισυντάκτη μου στήν «Βραδυνή» τοῦ Ἀθανασιάδη. «Τρέξε στήν Ἀμφιάλη, βρές τόν Πουλακίδα (ὁ φωτορεπόρτερ) καί ξαμολήσου στό σπίτι τοῦ καπετάνιου!  Θέλω φωτογραφίες!» μοῦ λέει. Πρίν λίγο τοῦ ἔχω πάει τήν εἴδηση ὅτι ἕνα ἑλληνικό φορτηγό εἶχε φύγει αὔτανδρο στόν Βισκαϊκό. «Δέν θά πάω!» τοῦ λέω, καί μένει κόκκαλο. «Γιατί, παιδί μου; Πάρε ταξί!» μοῦ ἀπαντᾶ ἀπορημένος. «Δέν πρόκειται γι’ αὐτό. Ἁπλῶς, δέν θά πάω!» τοῦ λέω καί ἀρχίζω νά τοῦ ἐξηγῶ ὅτι «δέν πρόκειται νά προσθέσει τίποτε στό ρεπορτάζ ἡ φωτογραφία τοῦ νεκροῦ, τήν ὁποία θά ἔχουμε βουτήξει ἀπό κάποιον τοῖχο τοῦ σπιτιοῦ, τήν ὥρα πού ὁ ἕνας ἐκ τῶν δύο θά ἀπασχολεῖ τήν χήρα, πού ἀκόμη δέν θά ξέρει ὅτι εἶναι χήρα!»…

Ὁ Σαραντάκος μέ κοίταξε, χαμογέλασε μέ νόημα καί φώναξε τόν παρακαθήμενό μου στό διπλό γραφεῖο τοῦ α΄ ὀρόφου τῆς ὁδοῦ Πειραιῶς 9-11. «Κύριε Τρ… γιά ἐλᾶτε λιγάκι»… Φυσικά, ὁ συνάδελφος ἔφυγε «σφαῖρα» καί γύρισε μέ …ὁλόκληρο τό ἄλμπουμ μέ τίς φωτογραφίες πού εἶχε «ἀποσπάσει» πιθανότατα ἀπό τό σερβάν τοῦ σαλονιοῦ τήν ὥρα πού ὁ συνεργάτης του θά τῆς ἔλεγε «εἴμαστε ἀπό τήν Ὁμοσπονδία καί θά θέλαμε μερικά στοιχεῖα γιά τόν σύζυγό σας»…

Μέ τό πού ἔσκασε ἡ ἐλευθερία στά ΜΜΕ, μᾶς πῆρε καί μᾶς σήκωσε! Καί σήμερα, ἐμφανίζει μιά ἀπό τίς φίρμες τῶν μεσημεριανάδικων, τήν φωτογραφία τῆς δωδεκάχρονης τήν ὁποία ἐξέδιδε ὁ πενηντάχρονος, μαζ ί μέ τόν ἑξηντάχρονο! Καί δέν ντρέπεται, ἡ γελοία! Κι ὕστερα βγαίνουν στή δημοσιότητα τά στοιχεῖα τῶν δύο ἀλητῶν. Καί κανείς δέν σκέπτεται ὅτι ἔχουν ἀνήλικα κορίτσια, τά ὁποῖα φυσικά δέν θά μπορέσουν αὔριο νά πᾶνε σχολεῖο!

Καί ὁ γυιός τοῦ ἑνός ἀπολύεται ἀπό τήν ἐργασία του ἐπειδή «εἶναι γυιός τοῦ παιδοβιαστῆ». Καί δέν μᾶς λείπουν παρά μόνο τά ἄλογα, τό λάσο καί τά ρεβόλβερ, γιά νά ζήσουμε σέ ἕνα νέο «Φάρ-Οὐέστ» μέ τό λυντσάρισμα νά ἀποτελεῖ καθημερινότητα καί τήν «οἰκογενειακή εὐθύνη» νά μᾶς γυρίζει στόν μαῦρο κι ἄραχλο σταλινισμό! Τί ἔχουμε πάθει; Τί εἴδους δημοσιογραφία εἶναι ἐτούτη; Ποιός θά σταματήσει αὐτόν τόν κατήφορο τῆς πορνολαγνείας καί τῆς λατρείας σέ κάθε τί τό ἀποτροπιαστικό; Ποιός θά σκεφτεῖ τά ἀνήλικα κορίτσια τοῦ «παιδοβιαστῆ»; Μέχρι πότε τά νούμερα θά ἐκτρέφουν … «νούμερα»;

Απόψεις

Παγκρήτια Τράπεζα: Υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας με τη «Συνεταιριστική Τράπεζα Κεντρικής Μακεδονίας»

Εφημερίς Εστία
Η Παγκρήτια Τράπεζα ανακοινώνει την υπογραφή Μνημονίου Συνεργασίας με τη «Συνεταιριστική Τράπεζα Κεντρικής Μακεδονίας» με σκοπό τη διερεύνηση της δυνατότητας συγχώνευσής τους με απορρόφηση της Συνεταιριστικής Τράπεζας από την Παγκρήτια ή με όποιον άλλο τρόπο κριθεί κατάλληλος.

Θνῆσκε ὑπέρ Πατρίδος

Εφημερίς Εστία
110 χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ ποιητοῦ Λορέντζου Μαβίλη στό πεδίο τῆς μάχης «Ὁ πόλεμος μοῦ ἐπιφύλαξε τήν τιμή νά θυσιάσω τή ζωή μου γιά τήν Ἑλλάδα»

Δικαιοῦνται ἑλληνικό διαβατήριο οἱ μετανάστες, ἀλλά ὄχι ὁ Κωνσταντῖνος;

Μανώλης Κοττάκης
ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ θά πρέπει νά συμφιλιωθοῦμε μέ τήν ἱστορία μας

Συσκότισις στήν Ἐπιτροπή Θεσμῶν καί Διαφανείας

Εφημερίς Εστία
Ἡ παρουσία Δημητριάδη καί τά γραπτά ὑπομνήματα

Κοινωνική δικτύωση καί σκληρή λογοκρισία

Δημήτρης Καπράνος
Τελικά, τί εἶναι τό “Facebook”; Τί σκοπούς ἐξυπηρετεῖ;