ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΑΝ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 27Αὐγούστου 1925

Τί ἀπέγιναν, τέλος πάντων, αὐτοί οἱ φοβεροί καί τρομεροί πολέμιοι τοῦ γυμνοῦ; Μᾶς ἀνήγγειλαν, δι’ ἐγκυκλίου τῷ ὅτι θά σφάξουν ἀνηλεῶς ὅλας τάς γυναίκας, ποῦ θά ἐξακολουθήσουν, μετά τήν σύστασιν τοῦ συλλόγου των, νά περιφέρωνται γυμναί εἰς τούς δρόμους. Ἐπέρασεν ἕνας μῆνας, ἀπό τότε, καί δέν εἶδαμεν οὔτε μίαν γυναίκα σφαγμένην. Ἀπ’ ἐναντίας, αἱ μελλοθάνατοι, ὄχι μόνον δέν ἔσπευσαν νά καλύψουν τήν γυμνότητά των, ὅπως ἀνεμένετο, ἀλλ’ ἔσπευσαν νά ξεσχίσουν καί τόν τελευταῖον ἱστόν τῆς ἀράχνης, ῦἐμεσολάβει μεταξύ τοῦ θαύματος τῆς ὑπάρξεώς των καί τοῦ ἐξωτερικοῦ κόσμου. Τόσον ὥστε κάθε διαβάτης, σήμερον, γνωρίζει περισσότερα περί τῆς ὡραίας ἀγνώστου, τήν ὁποίαν συναντᾶ εἰς τό πεζοδρόμιον, ὑπό συνθήκας εὐνοϊκοῦ φωτισμοῦ, ἀπό ὅσα ἐγνώριζεν ὁ μακαρίτης ὁ πάππος μας περί τῆς ἀειμνήστου μαμμῆς μας. Τί συμβαίνει λοιπόν μέ τούς τρομερούς σταυροφόρους; Ἐστομώθησαν ἄραγε αἱ μάχαιραί των, ἔπαθαν ἀφλογιστίαν τά ὅπλα των ἤ ἀπηρνήθησαν τόν ἀγῶνα των; Ὅλη ἡ πόλις ἀναμένει ἐναγωνίως μίαν ἀπάντησιν.

Μέσα εἰς τό κατάφρακτον ἔνδυμά μου, φρουρός ἀκοίμητος τῆς ἠθικῆς καί τοῦ μυστηρίου, εἶχα ἀπειλήσει κ’ ἐγώ, στηριζόμενος ἐπί τοῦ τρομεροῦ μανιφέστου, μίαν θελκτικήν γυμνότητα.

–Γέλα –τῆς εἶπα– μέ τό μανιφέστον τῶν ἀντιγυμνητῶν! Θά γελάσῃ καλύτερα ἐκεῖνος, πού θά γελάσῃ τελευταῖος. Ὅταν αἰσθανθῇς τήν τιμωρόν λεπίδα νά βυθίζεται εἰς τήν ψίχαν τοῦ καλαμιοῦ, εἰς τήν ἱεράν ἑστίαν, εἰς τήν βροτάτην χιόνα, εἰς τό πτίλωμα τοῦ κύκνου, εἰς ὅλην τήν συμφωνίαν en blanc majeur τῆς ὑπάρξεώς σου, τήν ὁποίαν συνέθεσεν ὁ Θεόφιλος Γκωτιέ, θά εἴμεθα ἐμεῖς, ὦ γυμνότης τῶν σεμνοτήτων, ποῦ θά γελάσωμεν ἐπί τῶν προφυρῶν ρόδων, ποῦ θά ἀνθίσουν ἐπί τῆς θείας σου λευκότητος.

-Σᾶς ἐνοχλεῖ, λοιπόν, τόσον πολύ τό θέαμα; μοῦ εἶπεν ἡ γυμνότης τῶν γυμνοτήτων.

-Τό θέαμα καθόλου! Μέ ἐνοχλεῖ ἡ αἴσθησις τῆς τερατώδους ἀδικίας. Διότι, ἐνῷ ἐγώ, ὑπό τόν ἀστερισμόν τοῦ Κυνός, περιφέρομαι ἀντικυνικώτατα, ὡς κατάφρακτος μεσαιωνικός ἱππότης, καί σιγοβράζω εἰς τό ζουμί μου, διά τήν ἀγάπην τῆς Ἠθικῆς, ἡ ὁποία ἐπῆρε μπράτσο τήν Εὐπρέπειαν καί ἐπῆγαν περίπατον, ἐσύ δροσίζεσαι, ὅπως θέλει ὁ Θεός καί δροσίζεις, ὅπως θέλουν οἱ ἄνθρωποι. Καί ὅμως, κ’ ἐσύ κ’ ἐγώ εἴμεθα πλάσματα τοῦ ἰδίου ἀγαθοῦ Θεοῦ, πλασθέντα ἀπό τόν ἴδιον πηλόν, μέ τάς ἐλαχίστας μόνον διαφοράς τῆς τεχνοτροπίας, πού ἀπέμειναν, ἀφ’ ὅτου ἀπεδείχθη, ὅτι ἄλλαι βαθύτεραι διαφοραί δέν ὑπάρχουν μεταξύ τῶν δύο φύλων.

Ἀλλά εἶνε δικαιοσύνη αὐτή, ἐπί τέλους; Εἶνε δίκαιον νά ἀποθάνω ἐγώ, ἀπό ἀσφυξίαν, μέσα εἰς τό κατάφρακτον ἔνδυμά μου καί νά ζήσῃς ἐσύ, ὦ γυμνότης τῶν γυμνοτήτων, δροσιζομένη ἀπό ὅλας τάς αὔρας, πρός τάς ὁποίας ἔχεις ἀναπεπταμένη τήν προνομιοῦχον ὕπαρξίν σου ἐξ ὅλων τῶν σημείων; Ἀλλά «ἐστί Δίκης Ὀφθαλμός, ὅς τά πάνθ’ ὁρᾷ». Καί πώς νά μήν τά ὁρᾷ, ἀφοῦ τά ὁρῶσιν ἐλευθέρως καί οἱ ὀφθαλμοί τῶν ἀνθρώπων;

Τρέμε δειλαία! Τό πορφυροῦν ἄνθος τοῦ αἵματος θά βλαστήσῃ ἐπί τῆς τυραννικῆς σου γυμνότητος. Καί θά τό δρέψουν οἱ καταδυναστευόμενοι, ὡς ἐκδίκησιν.

Μέ τήν ἀπειλήν αὐτήν καί μέ τήν ἐλπίδα αὐτήν, ἀπεμακρύνθην, ἀπομάσσων τόν ἱδρώτα τοῦ μετώπου μου. Ἐπέρασε μῆνας ἔκτοτε. Καί ἡ Γυμνότης τῶν Γυμνοτήτων ἐνεφανίσθη πάλιν ἐμπρός μου.

-Βλέπετε, ὅτι ζῶ ἀκόμη, μοῦ εἶπεν ὑπεροπτικώτατα.

-Τό βλέπω! ἀπήντησα. Βλέπω καί πολλά ἄλλα πράγματα, τά ὁποῖα δέν εἶχα ἴδῃ κατά τήν τελευταίαν συνάντησίν μας. Βλέπω…

Ἔβλεπα ἀλλοίμονον τά πάντα, ὅπως ὁ Ὀφθαλμός τῆς Δίκης, «ὅς τά πανθ’ ὁρᾷ». Ἔβλεπα ὅλα τά γυμνά. Δέν ἔβλεπα μόνον τά γυμνά φάσγανα τῶν σταυροφόρων. Τόσον, λοιπόν, τρέμουν τό γυμνόν οἱ γενναῖοι σταυροφόροι, ὥστε διστάζουν νά γυμνώσουν καί τά φάσγανά των ἀκόμη; Αἶσχος!

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ