Θά χωρίσουμε τόν Ποινικό Κώδικα σέ «Ἀνδρῶν» καί «Γυναικῶν»;

Τό σύνδρομο τῆς ἀπορρίψεως εἶναι ἡ αἰτία, ὄχι τό φῦλο

Η δικηγόρος Μαρία Γρατσία ἐπανέφερε τόν προβληματισμό πού ἔχει ἀνοίξει καιρό τώρα σέ νομικούς κύκλους γιά τόν ὅρο «γυναικοκτονία». Ἡ ἔννομή μας τάξη ἐπιμένει στήν ἔννοια τοῦ «ἀνθρώπου», γι’ αὐτό καί ἀποκαλεῖ «ἀνθρωποκτονία» κάθε πράξη πού ὁδηγεῖ στήν ἀφαίρεση ἀνθρώπινης ζωῆς. Καί ἐπί αὐτῆς ἐπισείει τήν ἀνώτατη ποινή τῆς ἰσοβίου καθείρξεως. Γυναικεῖες ὀργανώσεις ἀπό τήν ἐποχή τῆς ἀριστερῆς διακυβερνήσεως τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἐπέτυχαν τήν καθιέρωση τοῦ πολιτικοῦ καί νομικοῦ ὅρου «γυναικοκτονία» στό τρέχον πολιτικό καί κοινωνικό λεξιλόγιο. Τί ἄραγε ἰσχύει; Τί εἶναι τό σωστό; Πρέπει νά ἀλλάξει κάτι καί ἄν ναί, τί;

Τά στατιστικά κατ’ ἀρχάς εἶναι ἐντυπωσιακά. Ὀκτώ στίς δέκα περιπτώσεις δολοφονιῶν μέσα στόν γάμο ἤ μέσα σέ συντροφικές σχέσεις ἔχουν θύτες ἄνδρες καί θύματα γυναῖκες. Μία στίς δέκα ἔχει θύτη γυναῖκα καί θῦμα ἄνδρα. Σποραδικά μέσα στόν χρόνο ἀκοῦμε καί γιά ἐγκλήματα πάθους μέ θύτη ἄνδρα καί θῦμα ἄνδρα, ἀκόμη σπανιότερα μέ θύτη γυναῖκα καί θῦμα γυναῖκα. Ὑπό αὐτήν τήν ἔννοια ἡ καθιέρωση τοῦ ὅρου θά ἠδύνατο νά δικαιολογηθεῖ. Ὁ νόμος δέν εἶναι ὅμως στατιστικά. Οὔτε μαθηματικά. Ὁ νόμος εἶναι ἀντίληψη γιά τήν ζωή καί τό δίκαιο. Ἡ ἰδιότητα τοῦ ἀνθρώπου προηγεῖται τῆς ἰδιότητας τοῦ φύλου. Γι’ αὐτό ἔχουμε καί Οἰκουμενική Διακήρυξη Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου. Γι’ αὐτό καί ἔχουμε Εὐρωπαϊκή Σύμβαση γιά τά Δικαιώματα τοῦ Ἀνθρώπου. Γι’ αὐτό καί ἔχουμε Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ἐάν θέλαμε νά ἀντιμετωπίσουμε κατά τρόπο εἰδικό μιά παράνομη πράξη καί νά τῆς ἀποδώσουμε καθεστώς ἰδιωνύμου ἀδικήματος ἐξ αἰτίας τῆς σωρείας περιπτώσεων δολοφονιῶν γυναικῶν, θά ἔπρεπε νά ἀναγνωρίσουμε τό ἑξῆς: ὅσες χάνουν τήν ζωή τους ἀπό ἄνανδρα κτυπήματα δέν τίς χάνουν ἐπειδή εἶναι γυναῖκες. Λόγῳ τοῦ φύλου τους. Οἱ μισογύνηδες δέν τά πᾶνε ἄλλως τε καλά μέ τόν γάμο. Χάνουν τίς ζωές τους λόγῳ τῆς ἰδιότητας τῆς «συζύγου» ἤ τῆς «συντρόφου». Γιά προβλήματα πού ἔχουν ἀνακύψει μέσα στόν γάμο ἤ στήν σχέση καί ὁ σύζυγός τους ἤ ὁ σύντροφός τους θεωρεῖ ἀπαραδέκτως ὅτι μπορεῖ νά τά λύσει μέ τήν βία. «Συζυγοκτονίες», ναί λοιπόν. Ἀκριβές. «Συντροφοκτονίες», ναί. Ἐξ ἴσου. Εἶναι πιό δόκιμος ὁ ὅρος σέ περίπτωση πού ἡ ἔννομή μας τάξη ἤθελε νά νομοθετήσει ἰδιώνυμο ἀδίκημα. Ἀλλά πῶς νά τό κάνει ἀφοῦ ἔστω καί ἕνα 10% τῶν ἀνθρωποκτονιῶν ἔχουν ὡς θῦμα τόν ἄνδρα εἴτε ἑτερόφυλου εἴτε ὁμόφυλου ζευγαριοῦ; Νά καθιερώσει τόν ὅρο «ἀνδροκτονία»; Νά χωρίσουμε τόν Ποινικό Κώδικα σέ «Ἀνδρῶν» καί «Γυναικῶν»;

Ξέρετε, ὁ νόμος εἶναι ἐκεῖ ἀκόμη καί γιά τίς λιγώτερο στατιστικά διαδεδομένες περιπτώσεις ἀδικημάτων πού διαπράττουν ἀνθρώπινα ὄντα. Ξέρετε καί κάτι ἀκόμη; Ὁ νόμος δέν κάνει συνδικαλισμό εἴτε ὑπέρ τῶν ἀνδρῶν (ὅπως ἔκαναν κάποιοι μέ τόν νόμο γιά τήν συνεπιμέλεια, μέ γνωστά πλέον ἀποτελέσματα εἰς βάρος τῶν παιδιῶν) εἴτε ὑπέρ τῶν γυναικῶν. Ὁ νόμος ἐφαρμόζεται γιά νά ἀποδίδει δικαιοσύνη καί νά στέλνει τό μήνυμα στήν κοινωνία γιά τό τί περιμένει κάποιον πού ἀφαιρεῖ ἀνθρώπινη ζωή: Ὑπό προϋποθέσεις ἰσόβια! Ὁ νόμος δέν εἶναι ἰδεολογία. Ἄν κάνουμε τόν νόμο ἰδεολογία στά βασικά ἀδικήματα, τότε πρέπει νά σκεφτοῦμε σοβαρά μήπως προάγουμε τό ἀνθρώπινο μῖσος εἰς βάρος τοῦ ἑνός ἤ τοῦ ἄλλου ἀπό τά δύο φῦλα. Μέ τόν νόμο γιά τήν συνεπιμέλεια προήχθη δυστυχῶς τό μῖσος κατά τῶν γυναικῶν ὡς μητέρων πού ἔχουν τήν βασική εὐθύνη ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν καί ὡς τέως συζύγων. Καί αὐτό δέν ἦταν «ἀδίκημα» πατριαρχίας, ἀλλά οἰκονομικῆς ἰσχύος. Οἱ λεφτάδες ἀπαίτησαν καί πέτυχαν νά γίνεται τό παιδί μπαλάκι τοῦ πίνγκ πόνγκ μετακινούμενο μέ μία βαλίτσα ἀπό τό ἕνα σπίτι στό ἄλλο.

Μέ τήν νομοθέτηση ἑνός ἰδιώνυμου ἀδικήματος γιά τίς «γυναικοκτονίες» μέ βάση τήν ἰδιότητα τοῦ φύλου μπορεῖ ὁ νόμος νά προαγάγει τό μῖσος καί τόν κοινωνικό ρατσισμό γιά τόν ἄνδρα. Τήν γενίκευση τοῦ αἰσθήματος ὀργῆς κατά τῶν ἀνδρῶν. Καί γενίκευσις, ὡς γνωστόν, ἀρχή φασισμοῦ. Ἄς τό ξεδιαλύνουμε: Ὁ νόμος προώρισται νά ἐγγυᾶται τήν κοινωνική εἰρήνη καί ἑνότητα, ὄχι νά τήν ἀνατινάζει. Δέν εἶναι «νόμος» ὁ νόμος ἄν διχάζει τήν κοινωνία. Τό πρόβλημα τῶν «γυναικοκτονιῶν» ἤ «συζυγοκτονιῶν» δέν λύεται μέ εἰδικούς νόμους, ἀλλά μέ κοινωνική ἀνάλυση. Νά σκύψουμε πάνω ἀπό τό πρόβλημα καί νά δοῦμε καθαρά τίς αἰτίες του.

Πίσω ἀπό αὐτούς τούς κακομαθημένους κομπλεξικούς ἄνδρες-συζύγους πού δέν ἀντέχουν τήν ἔννοια τῆς ἀπορρίψεως καί δολοφονοῦν τήν σύζυγο ἤ τήν σύντροφό τους (καί μετά, σέ μερικές περιπτώσεις, αὐτοκτονοῦν) ἤ πίσω ἀπό γυναῖκες πού βασανίζουν τόν σύζυγό τους μέ «ὅπλο» τά παιδιά κρύβονται οἰκογένειες σέ μεγάλη κρίση. Καί πίσω ἀπό τίς οἰκογένειες σέ κρίση κρύβεται τό κακό περιβάλλον τῶν δικῶν τους παιδικῶν χρόνων, ἕνα μᾶλλον κακό σχολεῖο, μιά κοινωνία σέ σήψη καί παρακμή, μία κοινωνία πού σαπίζει καί στερεῖ ἀπό τά μέλη της τό δημοκρατικό δικαίωμα σέ μιά καλύτερη ζωή. Μιά κοινωνία πού μέ τήν ἀνέχεια ρίχνει τά μέλη της στά ναρκωτικά, στό bullying (τά παιδιά κτυποῦν παιδιά πού τούς θυμίζουν στήν ὄψη τούς τυχόν ἀδιάφορους γονεῖς τους), στό κοινό ἔγκλημα, ἀκόμη καί στίς δολοφονίες ὑπέργηρων γονέων ἀπό τά ἴδια τους τά παιδιά.

Ἄς προσέξουμε τήν διαφορά. Μέσα στήν «καταιγίδα» τῆς κρίσεως τῶν Μνημονίων εἴχαμε ρεκόρ αὐτοκτονιῶν. Ἀνθρώπων πού δέν ἄντεχαν νά περάσουν τήν μπόρα μόνοι τους. Μέσα στήν «καλοκαιρία» τῶν ἐπενδυτικῶν βαθμίδων καί τῶν πρωτογενῶν πλεονασμάτων, ξεσποῦν ἐντάσεις μέσα στά ὀργανωμένα σύνολα, στίς οἰκογένειες πού «ἀπάγκιασαν» στά Μνημόνια καί ἔκρυβαν τά προβλήματά τους μέχρι νά περάσει ἡ «καταιγίδα». Ἀλλά στό ξέφωτο ἀπελευθερώνονται.

Ἡ ζήλεια καί ὁ φθόνος εἶναι οὐσιαστικά αἴσθημα ἀδύναμων, ἀνασφαλῶν, χωρίς αὐτοπεποίθηση ἀνθρώπων. Ἀνθρώπων πού δέν ἔχουν τόν Θεό μέσα τους. Ἡ ἄρνηση ἀποδοχῆς τῆς ἀπορρίψεως εἶναι ἴδιον ἐγωιστῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι μεγάλωσαν χωρίς νά ἔχουν νιώσει τί σημαίνει «συγχώρεση», «ὑπομονή», «καρτερία» «ἀποδοχή», «ἐλευθερία» καί «ταπείνωση» μέ τήν χριστιανική τοῦ ὅρου ἔννοια. Οἱ ὁποῖοι τήν καταπίεση καί τόν ναπολεοντισμό πού βίωσαν ἀπό τόν πατέρα τους ἤ τήν μητέρα τους στά παιδικά τους χρόνια τήν ἐφαρμόζουν ἐπί τῶν κεφαλῶν τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας τους χωρίς νά ὑπολογίζουν τίς συνέπειες.

Ἡ σκέψη μας εἶναι ὅτι ἡ κοινωνική ἀνάλυση προηγεῖται τῆς ἄκριτης νομοθέτησης. Ἡ ραγδαία αὔξηση τῆς δολοφονίας γυναικῶν ἀπό ἄνδρες δείχνει ἄλλως τε ὅτι οἱ δράστες μέσα στίς συνθῆκες πάθους κατά τίς ὁποῖες βιώνουν τήν φυγή ἤ τήν ἀπιστία ὡς προσωπική τους ἧττα γράφουν στά παλαιά τους τά παπούτσια τόν νόμο καί τήν ἐπαπειλούμενη στερητική τῆς ἐλευθερίας τους ποινή. Ἡ ἐκδίκησις προηγεῖται.

Τό μέγα θέμα εἶναι λοιπόν νά τιθασευτοῦν, ἄν ὄχι νά καταλαγιάσουν, τά ἀνθρώπινα πάθη καί οἱ ἐγκληματογόνες συμπεριφορές. Ὄχι νά ἀλλάξουμε τόν νόμο. Αὐτό προϋποθέτει συζήτηση γιά τά αἴτια καί ὄχι ἰδεολογική διαπάλη γιά τήν ἐπιβολή μιᾶς λέξης προκειμένου νά ἱκανοποιήσουμε πάλι ἕναν ἰδεολογικό ἐγωισμό. Ἄς σκεφτοῦμε ἄλλως τε τήν πιθανότητα νά ἀλλάξουμε τόν νόμο καί οἱ «γυναικοκτονίες» νά αὐξάνονται μέ τούς ρυθμούς πού αὐξάνονται σήμερα (75 μεταξύ 2020 καί 2026 καί 20.000 κρούσματα ἐνδοοικογενειακῆς βίας γεωμετρικά αὐξανόμενα). Δέν θά εἶναι ἧττα αὐτό; Καί μάλιστα ἧττα γιά μιά, ὑποτίθεται, ὀργανωμένη καί συντεταγμένη Πολιτεία;

ΥΓ : Ὁ ἀγαπημένος φίλος Πάνος Σόμπολος, στό νέο του βιβλίο «Γυναικοκτονίες», πού κυκλοφορεῖ ἀπό τίς ἐκδόσεις Πατάκη, χρησιμοποιεῖ τόν ὅρο «συζυγοκτόνος» καί ἀπό τά περιεχόμενά του γίνεται ἀμέσως καθαρό ὅτι διαχρονικά οἱ περισσότερες ἀνθρωποκτονίες ἔχουν ὡς αἰτία τήν ἀδυναμία ἀνδρῶν νά ἀποδεχθοῦν τήν ἀπόρριψη ἀπό τίς γυναῖκες τους. Ἐκεῖ νά ἑστιάσουμε…