ΤΑ ΔΥΟ ΠΑΛΤΑ

Ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς «Ἑστίας», 15 Δεκεμβρίου 1924

Εἰς τόν προθάλαμον πρόσφυγος ὁδοντιάτρου, εἶχαν συναντηθῇ, πρό ὀλίγων ἡμερῶν, γνωστότατος, πρόσφυξ ἐπίσης, ἰατρός καί κἄποιος ἄλλος εὐυπόληπτος πρόσφυξ, συνοδεύων τήν σύζυγόν του. Ἐν ἀναμονῇ τῆς σειρᾶς των, οἱ δύο φίλοι εἶχαν λησμονήσει τούς πόνους τῶν δοντιῶν, ποῦ εἶχαν νά ἐκριζώσουν, καί ἄρχισαν νά ἐνθυμοῦνται τούς πόνους τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ των ξερριζώματος. Πρῶτος ἐκλήθη ἀπό τόν ὀδοντοιατρόν ὁ συνοδεύων τήν κυρίαν. Κατόπιν μικρᾶς ἀναμονῆς ἐκλήθη καί ὁ ἰατρός. Ἕως ἐδῶ τά πράγματα ἐπήγαιναν πολύ κανονικά. Ἀλλά ἀπ’ ἐδῶ κ’ ἐμπρός ἄρχισαν νά περιπλέκωνται. Ὁ ἰατρός, ὅταν ἐτελείωσε τήν θεραπείαν του, ματαίως ἀνεζήτησε τό παλτό του. Δέν ὑπῆρχε πλέον εἰς τήν κρεμάστραν, ὅπου τό εἶχεν ἀναρτήσει.

-Εἶσαι βέβαιος, ὅτι εἶχε παλτό; τόν ἐρώτησεν ὁ φίλος του ὁ ὀδοντοϊατρός.

-Τόσον βέβαιος, ἀπήντησεν, ὅσον εἶμαι τώρα βέβαιος, ὅτι δέν τό ἔχω πλέον.

Ὁ ὀδοντοϊατρός ἐστραυκοπήθη.

-Ἀλλά, φίλε μου, ἐν τῷ μεταξύ δέν ἐμπῆκε κανένας ἄλλος πελάτης καί ἡ ὑπηρεσία μου δέν συνηθίζει νά κλέβῃ τά παλτά τῶν πελατῶν μου.

-Τί ἔγινε λοιπόν τό παλτό;

-Τί νά σοῦ πῶ κ’ ἐγώ. Ἄν δέν ἀνελήφθη εἰς τούς οὐρανούς, θά τό ἐπῆρε κατά λάθος ὁ φίλος μας.

-Ἀλλά ὁ φίλος μας ἐνθυμοῦμαι πολύ καλά, ὅτι φοροῦσε παλτό. Καί δέν τό ἔβγαλε μάλιστα καθόλου ἀπό πάνω του. Ἑπομένως τό λάθος ἀποκλείεται.

Ὁπωσδήποτε μέ τήν συζήτησιν δέν ἦτο δυνατόν νά εὑρεθῇ τό ἀναληφθέν παλτό. Ἐκλήθη ἡ ὑπηρεσία, ἔψαξαν παντοῦ, ἀνεσήκωσαν καί τά ἔπιπλα ἀκόμη, ἀλλά παλτό πουθενά. Ἀπελπισμένος, τέλος πάντων, ὁ ἰατρός καί διά τό κρύο ποῦ εἶχε νά περάσῃ μέχρι τοῦ σπιτιοῦ του καί διά τάς χιλιάδας, ποῦ τοῦ ἐχρειάζοντο πρός κατασκευήν νέου ἀξιοπρεποῦς παλτοῦ, ἐπῆρε τήν σκληράν του ἀπόφασιν, ἀπεχαιρέτησε τόν ὀδοντοϊατρόν, τόν ἐβεβαίωσεν, ὅτι ὁ πόνος τῆς ἀποσπάσεως τοῦ δοντιοῦ του ἦτο τίποτε ἐμπρός εἰς τόν πόνον τῆς ἀποσπάσεως τοῦ παλτοῦ, καί ἀπῆλθε «μελαγχολικός καί σύννους» ὅπως ὁ ἥρως τοῦ παλαιοῦ δράματος.

Ὁ Θεός ὅμως τόν ἐλυπήθη. Κατά τήν μελαγχολικήν ὥραν τοῦ δειλινοῦ, ποῦ κλαῖμε τούς νεκρούς μας, ἀκόμη καί ὅταν εἶνε παλτά, Ἄγγελος Κυρίου ὑπό μορφήν παχουλῆς καμαριέρας, ἔκρουσε τήν θύραν του. Καί, σέ λιγάκι, ἤκουσε τά παρήγορα αὐτά λόγια:

-Κύριε, τό παλτό σας…

Μόνον, ποῦ δέν ἐνηγκαλίσθη τόν Ἄγγελον, ἀπό τόν ἐνθουσιασμόν του.

-Τό παλτό μου; Ποῦ βρέθηκε;

-Τό εἶχε πάρῃ, κατά λάθος, ὁ κύριός μου στοῦ ὀδοντοϊατροῦ.

-Ὁ κύριός σου Ἀλλά ὁ κύριός σου φοροῦσε τό δικό του παλτό. Πῶς ἐπῆρε καί τό δικό μου;

Ὁ Ἄγγελος κατέβαλε μεγάλους κόπους διά νά συγκρατήσῃ τήν σοβαρότητα τήν ὀφειλομένην πρός τόν Κύριόν του.

-Τό φόρεσε, κατά λάθος, κύριε, ἀπό πάνω ἀπό τό δικό του. Εἶχε ξεχάσῃ, βλέπετε, πώς φοροῦσε παλτό… Καί μᾶς ἦρθε μέ δύο παλτά στό σπίτι!

Θέλετε καί συνέχειαν; Ἡ μόνη ἀπαραίτητη συνέχεια εἶνε νά βεβαιώσω τόν ἀναγνώστην, ὁ ὁποῖος ἑτοιμάζεται νά μοῦ τραβήξῃ τό σακκάκι, ὅτι ἔχω εἰς τήν διάθεσίν του τά ὀνόματα τοῦ ὀδοντοϊατροῦ, τοῦ ἰατροῦ καί τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ καλύψαντος μέ δύο παλτά τήν μνημειώδη ἀφηρημάδαν του. Τό ὄνομα τοῦ τελευταίου, δι’ εὐνοήτους λόγους, θά παραδοθῇ ὑπό τήν ἐγγύησιν ἀπολύτου ἐχεμυθείας.